Uzasadnienie
I
Wnioskiem z 23 lutego 2026 r. Burmistrz Miasta Mińsk Mazowiecki (dalej także jako "wnioskodawca") zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim, a Burmistrzem Nidzicy poprzez wskazanie tego ostatniego jako organu właściwego do rozpoznania wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo J. S. (dalej jako "świadczeniobiorca") do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że pismem z 7 stycznia 2026 r. Burmistrz Nidzicy przekazał mu wniosek Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w M. z 7 października 2025 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo świadczeniobiorcy do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Burmistrz Nidzicy w sprawie zajął stanowisko, że wobec faktu, iż miejscem, w którym nastąpiło zdarzenie inicjujące postępowanie jest Mińsk Mazowiecki, to Burmistrz Miasta Mińsk Mazowiecki powinien zostać uznany za organ właściwy w sprawie. W ocenie wnioskodawcy tymczasem, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ostatnim miejscem zamieszkania świadczeniobiorcy była Nidzica, a tym samym to Burmistrz Nidzicy jest organem właściwym do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Nidzicy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, podnosząc zarazem, że za właściwością wnioskodawcy przemawia również oświadczenie matki świadczeniobiorcy, która wskazała Mińsk Mazowiecki jako prawdopodobne miejsce pobytu syna.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: ppsa) w związku z art. 4 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w powyższych przepisach, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w tej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość.
Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1461 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) sprawa o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, należy do zakresu kompetencji organu wykonawczego gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Stosownie do poglądu przyjmowanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach wprowadza regulację szczególną względem art. 21 § 1 pkt 3 kpa, co skutkuje modyfikacją treściową zakresu zastosowania tego ostatniego przepisu (por. np. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GW 6/18; z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt II GW 40/18; z 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GW 13/20; z 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GW 86/21; z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II GW 8/22).
Znaczenie pojęcia miejsca zamieszkania podlega rekonstrukcji zasadniczo na podstawie art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, co pozwala na przyjęcie, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, a więc wykazuje z danym miejscem nie tylko związek zewnętrzny (fakt przebywania), lecz także wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Jeżeli nie można ustalić aktualnego w momencie wszczęcia postępowania w sprawie z art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy, konieczne jest ustalenie ostatniego miejsca zamieszkania tego podmiotu (por. np. postanowienia NSA z 15 września 2022 r., sygn. akt II GW 35/22; z 28 lutego 2023 r., sygn. akt II GW 68/22). Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli (nie jest czynnością prawną). Wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby polegającego na skoncentrowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości.
Tak rozumiane zamieszkanie nie sprowadza się zatem do zameldowania, choć w praktyce fakt meldunku na pobyt stały, w braku wiarygodnych przeciwdowodów, w istocie stanowi dowód potwierdzający, że dana osoba przebywa w danej miejscowości z zamiarem stałego pobytu (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GW 14/24).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionej dokumentacji, a więc m.in. wydruku z udostępnienia danych jednostkowych z rejestru PESEL, wydruku z Aplikacji Centralnej Rynku Pracy oraz zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w Nidzicy z 30 października 2025 r. oraz wniosku szpitala z 7 października 2025 r. wynika, że ostatnim możliwym do ustalenia miejscem zamieszkania świadczeniobiorcy była Nidzica. Wnioskowi temu nie przeczy przywoływane przez Burmistrza Nidzicy oświadczenie matki, jako że z jego treści w istocie wynika, że adres na terenie tego miasta był ostatnim możliwym do ustalenia adresem zamieszkania świadczeniobiorcy.
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że organem właściwym do załatwienia przedmiotowej sprawy jest Burmistrz Nidzicy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 2 ppsa jak w sentencji.