Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 sierpnia 2026 r., sygn. akt II GSK 895/23

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2023 r., (sygn. akt VI SA/Wa 1855/22) oddalił skargę w sprawie ze skargi T. S.A. w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") na wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej przywoływany jako: "Organ") z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr DR.82.19.17.2020 w przedmiocie nieodpłatnego udostępnienia programu.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął ustalenia faktyczne, z których wynika:

1. 1. Organ 29 kwietnia 2022 r. wezwał Spółkę na podstawie art. 43a ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2020 r. poz. 805 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.r.t."), do nieodpłatnego udostępniania przez Skarżącą programu telewizyjnego [...] oraz [...] operatorowi C. S.A. w W. (dalej przywoływana jako: "Uczestnik"), rozprowadzającemu programy telewizyjne w ramach usługi serwisu streamingowego [...], dostępnego za pomocą strony [...] oraz aplikacji [...]. W uzasadnieniu wezwania Organ stwierdził, iż krąg operatorów zobowiązanych do realizacji zasady must carry nie może ograniczać się do operatorów kablowych i satelitarnych, lecz powinien odnosić się również do innych podmiotów rozprowadzających program w sieciach telekomunikacyjnych. Literalna wykładnia art. 43 ust. 1 u.r.t., zdaniem Organu, wskazuje, że tylko jeden rodzaj operatorów jest wyłączony z ustawowego obowiązku rozprowadzania programów, tj. podmioty rozprowadzające program w sposób cyfrowy drogą naziemną w multipleksie. W ocenie Organu przepisy ustawy o radiofonii i telewizji, nie uzależniają pojęcia "operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej", od sprawowania kontroli, co najmniej nad przesyłaniem sygnałów w możliwych do fizycznego zlokalizowania elementach sieci telekomunikacyjnej, czy to w związku z przysługującym mu prawem własności, czy też innymi prawami wynikającymi z umów z właścicielami tych urządzeń. Zdaniem Organu pojęcie to obejmuje raczej każdy podmiot/operatora, który rozprowadza program w sieci telekomunikacyjnej, co potwierdza analiza przepisów rozdziału 6 ustawy o radiofonii i telewizji, regulującego problematykę rozpowszechniania niektórych programów telewizyjnych i rozprowadzania programów.
2. 2. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
3. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 3 lutego 2023 r. orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej przywołana jako: "p.p.s.a.").

Sąd I instancji wskazał, że zarzuty przedstawione w skardze sprowadzają się do kwestionowania statusu Uczestnika jako operatora rozprowadzającego program w rozumieniu powołanych art. 43 i art. 43a u.r.t. Skarżąca twierdzi, że nie była zobligowana do nieodpłatnego udostępnienia programu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 u.r.t., ponieważ Uczestnik nie jest operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej, lecz dostawcą usług w systemie teleinformatycznym. Za operatora należy uznać podmiot, który zapewnia sieci, a wiec operatorów sieci kablowych oraz innych operatorów sieci, którzy dysponują siecią telekomunikacyjną.

W ocenie Sądu I instancji stanowisko Skarżącej nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Zdaniem WSA, jeśli Uczestnik, jest dostawcą usług w systemie teleinformatycznym, bowiem rozprowadza program w ramach sieci Internet, to oznacza, że rozprowadza program w sieci telekomunikacyjnej, a zatem jest operatorem rozprowadzającym program w rozumieniu art. 43 ust. 2 u.r.t. i art. 43a u.r.t.

W ocenie WSA normy ustawy o radiofonii i telewizji nie wymagają od operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej sprawowania kontroli nad przesyłaniem sygnałów w możliwych do fizycznego zlokalizowania elementach sieci telekomunikacyjnej, czy to w związku z przysługującym mu prawem własności, czy też innymi prawami wynikającymi z umów z właścicielami tych urządzeń. Operatorem rozprowadzającym program jest zgodnie z art. 43a ust. 1 u.r.t. każdy operator, który rozprowadza program w sieci telekomunikacyjnej. Z analizy art. 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.r.t. wynika obowiązek zgłoszenia do rejestru programu rozprowadzanego, z wyjątkiem programów, o których mowa w art. 43 ust. 1 u.r.t. Organem prowadzącym rejestr jest Przewodniczący KRRiT (art. 41 ust. 3 u.r.t.). Zgłoszenia do rejestru dokonuje natomiast, jak stanowi art. 44 ust. 2 u.r.t., operator rozprowadzający program, nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozprowadzania.

Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, pod warunkiem uiszczenia przez operatora opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 1 (art. 44 ust. 7 u.r.t.). Regulacje zawarte w rozdziale 6 ustawy o radiofonii i telewizji wskazują, iż pojęcia operatora rozprowadzającego program nie można zawęzić jedynie do podmiotu, który sprawuje kontrolę właścicielską nad urządzeniami telekomunikacyjnymi, czy też wynikającą z innych praw w związku z zawartymi umowami z właścicielami tych urządzeń.

WSA wskazał zatem, że skoro Uczestnik jest operatorem rozprowadzającym program to podlega obowiązkowi rozprowadzania programu must carry. Tym samym Spółka, jako nadawca programu w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji, objęta jest obowiązkiem jego udostępnienia must offer. Jeżeli ustawa o radiofonii i telewizji obejmuje nadawcę, który rozpowszechnia program zasadą must carry/must offer, to oznacza to, iż nadawca nie może odmówić operatorowi rozpowszechniającemu program w sieci telekomunikacyjnej zgody na jego rozprowadzanie. Udzielenia takiej zgody nie może uzależnić od uiszczenia wynagrodzenia w tym również z tytułu udzielenia licencji za korzystanie z nadawania.

Nadto WSA stwierdził, że prawidłowo Organ uznał, że krąg operatorów zobowiązanych do realizacji zasady must carry nie może ograniczać się do operatorów kablowych i satelitarnych lecz powinien odnosić się również do innych podmiotów rozprowadzających program w sieciach telekomunikacyjnych.

W ocenie Sądu I instancji, nie ma sprzeczności pomiędzy interpretacją obowiązku nałożonego przez art. 43a ust. 1 u.r.t., a celem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r., która zastąpiła Dyrektywę 2002/22/WE. Wprowadzenie takich obowiązków realizuje cele interesu publicznego w stosunku do sieci, które są głównym sposobem odbierania audycji radiowych i telewizyjnych dla znaczącej liczby użytkowników końcowych tych sieci.

1. 4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez uchylenie wezwania w całości, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Spółka zarzuciła naruszenie:
2. 1) prawa materialnego tj. art. 43 ust. 1 i 2 oraz art. 43a ust. 1 i 2 u.r.t. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż "operatorem rozprowadzającym program" w sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu tych przepisów jest dostawca usługi świadczonej drogą elektroniczną (w systemie teleinformatycznym) polegającej na oferowaniu oglądania programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie podczas, gdy operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu tych przepisów jest operator w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1648, dalej jako: "prawo telekomunikacyjne") czyli przedsiębiorca dostarczający sieci telekomunikacyjne (przedsiębiorstwo, które udostępnia sieci w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającą Europejski Kodeks Łączności Elektronicznej lub dostawca usług telekomunikacyjnych w rozumieniu prawa telekomunikacyjnego (przedsiębiorstwo, które świadczy usługi łączności elektronicznej), wykorzystywane do rozpowszechniania wśród ogółu obywateli kanałów radiowych lub telewizyjnych, a nie podmioty, które świadczą drogą elektroniczną usługi udostępniania programów telewizyjnych za pośrednictwem usługi dostępu do Internetu (określeni w uzasadnieniu Wyroku jako "dostawcy usług w systemie teleinformatycznym").
3. 2) prawa materialnego tj. art. 43a ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 u.r.t. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż Skarżąca jako nadawca programu w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji ma obowiązek nieodpłatnego udostępnienia programu telewizyjnego [...] oraz [...] Uczestnikowi świadczącej drogą elektroniczną (w systemie teleinformatycznym) usługę polegającą na oferowaniu oglądania programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie w ramach serwisu streamingowego [...] dostępnego za pomocą strony internetowej pod adresem: [...] oraz za pośrednictwem aplikacji [...] w sytuacji, gdy Skarżąca nie ma takiego obowiązku, gdyż obowiązek taki Skarżąca ma wyłącznie wobec operatorów rozprowadzających program w sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 43 ust. 1 i 2 oraz art. 43a ust. 1 i 2 u.r.t., a Uczestnik świadcząc ww. usługę nie ma statusu takiego operatora.
4. 5. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

6. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, wobec czego kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku ogranicza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane w podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

7. Oba zarzuty skargi kasacyjnej, aczkolwiek sformułowane odrębnie, pozostają ze sobą ściśle powiązane. Zarzut drugi, dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 43a ust. 1 w związku z art. 43 ust. 1 u.r.t., jest bowiem pochodną zarzutu pierwszego, odnoszącego się do wykładni pojęcia "operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej". Skoro Skarżąca wywodzi brak podstaw do zastosowania wobec niej obowiązku z art. 43a ust. 1 u.r.t. wyłącznie z tezy, że spółka C. nie jest operatorem w rozumieniu tych przepisów, oba zarzuty wymagają łącznego rozpoznania.

8. Interpretacja pojęcia operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 43 i art. 43a u.r.t. była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który ukształtował w tym zakresie jednolitą i konsekwentną linię orzeczniczą. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę w pełni podziela poglądy wyrażone w wyrokach NSA z 8 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1262/17, z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1375/19, z 24 września 2020 r., sygn. akt II GSK 1283/19, z 4 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1347/21, z 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 2079/23, z 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 142/22 oraz z 8 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 2333/23 i uznaje za zasadne odwołanie się do przedstawionej w nich argumentacji.

Ustawa o radiofonii i telewizji nie zawiera własnej definicji operatora, lecz posługuje się pojęciem "operatora rozprowadzającego program" wyłącznie funkcjonalnie, poprzez odwołanie do czynności rozprowadzania określonej w art. 4 pkt 8 u.r.t. jako przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian oraz jego równoczesne, wtórne rozpowszechnianie. Przepis ten nie zawiera żadnych wymogów co do sposobu, w jaki rozprowadzanie ma następować, ani co do cech podmiotowych operatora, w szczególności nie uzależnia statusu operatora od dysponowania własną infrastrukturą sieciową ani od sprawowania kontroli właścicielskiej nad urządzeniami telekomunikacyjnymi. Skarżąca, powołując się na definicję operatora z art. 2 pkt 27 prawa telekomunikacyjnego, pomija okoliczność, że ustawa o radiofonii i telewizji w art. 4 pkt 29 i 30 zawiera własne, wyraźne odesłania do poszczególnych pojęć prawa telekomunikacyjnego, w tym do pojęć sieci telekomunikacyjnej i systemu teleinformatycznego, nie zawiera natomiast odesłania do definicji operatora z art. 2 pkt 27 prawa telekomunikacyjnego.

Przyjęcie zawężającej wykładni proponowanej przez Skarżącą wymagałoby uznania, że ustawodawca, formułując własne odesłania do wybranych pojęć prawa telekomunikacyjnego, pominął odesłanie do pojęcia kluczowego dla stosowania całego rozdziału 6 ustawy, co pozostawałoby w sprzeczności z założeniem o racjonalności ustawodawcy.

System teleinformatyczny, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, opiera swoje funkcjonowanie na przesyłaniu danych za pomocą sieci telekomunikacyjnej. Podmiot świadczący usługi w systemie teleinformatycznym, rozprowadzając program w ramach sieci Internet, rozprowadza zatem program także w sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji. Wniosek ten potwierdza także treść art. 4 pkt 1 u.r.t., definiującego usługę medialną jako usługę, której podstawowym celem jest dostarczanie poprzez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji. Gdyby przyjąć, że usługi świadczone w sieci Internet nie są świadczone poprzez sieci telekomunikacyjne, należałoby wyłączyć z zakresu ustawy audiowizualne usługi medialne na żądanie świadczone w Internecie, co pozostawałoby w sprzeczności zarówno z zamierzeniami ustawodawcy, jak i z regulacjami dotyczącymi rejestracji programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym, zawartymi w art. 41 ust. 1 pkt 2 i art. 44a u.r.t.

9. Za trafnością wykładni przyjętej przez Organ i zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji przemawia również wykładnia historyczna. Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej, którą znowelizowano art. 43 u.r.t. i dodano art. 43a u.r.t., jednoznacznie wynika, że intencją ustawodawcy było objęcie obowiązkiem must carry, obok operatorów sieci kablowych i platform satelitarnych, także pozostałych podmiotów rozprowadzających program w sieciach telekomunikacyjnych, w związku z pojawieniem się nowych sposobów odbioru telewizji, takich jak [...]. Wbrew stanowisku Skarżącej, zmiana pojęcia użytego w toku prac legislacyjnych z "podmiotu rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej" na "operatora rozprowadzającego program" nie świadczy o zawężeniu kręgu adresatów obowiązku, lecz stanowiła jedynie nawiązanie do terminologii posługującej się tym pojęciem od momentu wejścia ustawy w życie, przy zachowaniu szerokiego, funkcjonalnego rozumienia rozprowadzania. Skarżąca nie wskazała, dlaczego racjonalny ustawodawca, dostrzegając w uzasadnieniu projektu konieczność objęcia obowiązkiem must carry podmiotów korzystających z nowych technologii dystrybucji programów, miałby jednocześnie w toku dalszych prac świadomie ograniczyć krąg zobowiązanych wyłącznie do operatorów dysponujących własną infrastrukturą sieciową, bez odzwierciedlenia takiej intencji w treści uzasadnienia.

10. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącej odwołująca się do konieczności dokonania wykładni art. 43 i art. 43a u.r.t. w świetle treści i celu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej, z powołaniem się na brak jej terminowej transpozycji do polskiego porządku prawnego. Po pierwsze, obowiązek wykładni prounijnej aktualizuje się w sytuacji, gdy prawo krajowe nie zapewnia realizacji rezultatu zamierzonego przez dyrektywę, nie zaś wówczas, gdy przepis krajowy taki rezultat już zapewnia, choćby ukształtowany został przed jej wejściem w życie lub niezależnie od procesu jej implementacji. Po drugie, art. 114 dyrektywy 2018/1972 oraz motyw 310 tej dyrektywy nie zawierają zamkniętego katalogu sieci objętych możliwością nałożenia obowiązku transmisji obowiązkowej, lecz przykładowo wymieniają sieci kablowe, IPTV, satelitarne i naziemne, dopuszczając objęcie tym obowiązkiem także innych sieci, jeżeli znacząca liczba użytkowników końcowych wykorzystuje je jako główny sposób odbioru programów. Treść tych przepisów nie odbiega przy tym istotnie od rozwiązań przyjętych uprzednio w art. 31 uchylonej już dyrektywy 2002/22/WE, co do których wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 grudnia 2018 r. w sprawie C-298/17, France Télévisions przeciwko Playmedia. Trybunał wyjaśnił w nim, że postanowienia dyrektywy o usłudze powszechnej nie stoją na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie obowiązku must carry na przedsiębiorstwa, które nie udostępniając sieci łączności elektronicznej, oferują oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie, a jednocześnie prawo Unii nie wymaga, by tego rodzaju sieci stanowiły dla użytkowników końcowych główny sposób odbierania audycji. Stanowisko to zachowuje aktualność również na gruncie dyrektywy 2018/1972, skoro żaden z jej przepisów nie zawęża zakresu swobody regulacyjnej pozostawionej państwom członkowskim w tym względzie. Nie ma zatem sprzeczności pomiędzy szerokim rozumieniem pojęcia operatora przyjętym na gruncie art. 43 i art. 43a u.r.t. a celem, jakiemu służy prawo unijne w zakresie transmisji obowiązkowej.

11. Chybiony jest również argument Skarżącej odwołujący się do zdania drugiego art. 43 ust. 1 u.r.t., zgodnie z którym w przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub satelitarnego, obowiązek rozprowadzania programu regionalnego dotyczy programu właściwego dla danego obszaru. Okoliczność, że zastosowanie tej normy może w praktyce nastręczać trudności technicznych w odniesieniu do podmiotów świadczących usługi w skali ogólnokrajowej za pośrednictwem sieci Internet, nie uzasadnia wyłączenia takich podmiotów z zakresu podmiotowego całego przepisu art. 43 ust. 1 u.r.t. Trudności w realizacji jednego z obowiązków składających się na treść must carry nie mogą prowadzić do zanegowania samego istnienia tego obowiązku, zwłaszcza że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie udostępnienie programów ogólnokrajowych, wymienionych w zdaniu pierwszym art. 43 ust. 1 u.r.t., nie zaś programu regionalnego.

12. Nie zasługuje na aprobatę także odwołanie się przez Skarżącą do rozwiązań przyjętych w prawie francuskim i do wyroku wydanego w sprawie Playmedia przez sąd krajowy po ponownym rozpoznaniu sprawy. Prawo francuskie posługuje się odrębną instytucją "dystrybutora usług", zdefiniowaną w sposób odmienny od pojęcia operatora funkcjonującego na gruncie polskiej ustawy o radiofonii i telewizji. Okoliczność, że ustawodawca francuski dla objęcia obowiązkiem must carry podmiotów świadczących usługi w Internecie posłużył się odrębnym pojęciem normatywnym, nie prowadzi do wniosku, że ustawodawca polski, posługując się pojęciem operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej i nadając mu szerokie, funkcjonalne znaczenie w rozumieniu przedstawionym powyżej, nie mógł osiągnąć tego samego rezultatu przy użyciu innej techniki legislacyjnej. Różnice terminologiczne pomiędzy porządkami prawnymi poszczególnych państw członkowskich nie stanowią argumentu przeciwko przyjętej na gruncie prawa polskiego wykładni językowej, systemowej i historycznej art. 43 i art. 43a u.r.t.

13. Za bezzasadny należy uznać również zarzut braku w ustawie o radiofonii i telewizji przepisów pozwalających na ustalenie jurysdykcji krajowej wobec zagranicznych dostawców usług udostępniania programów w Internecie. Kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro spółka C. jest podmiotem krajowym, prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób ewentualny brak regulacji jurysdykcyjnych dotyczących podmiotów zagranicznych miałby wpływać na zakres jej własnych obowiązków wobec krajowego operatora rozprowadzającego program.

14. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że spółka C., świadcząc usługę udostępniania programów telewizyjnych w ramach serwisu streamingowego [...], dostępnego za pomocą strony internetowej [...] oraz aplikacji [...], jest operatorem rozprowadzającym program w sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 43 ust. 2 i art. 43a u.r.t. W konsekwencji na Skarżącej, jako nadawcy programów [...] i [...] wymienionych w art. 43 ust. 1 u.r.t., ciąży obowiązek ich nieodpłatnego udostępnienia temu operatorowi na zasadach określonych w art. 43a u.r.t. Skoro Skarżąca obowiązku tego nie wykonała pomimo wniosków operatora, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zasadnie, na podstawie art. 43a ust. 2 u.r.t., wezwał ją do udostępnienia programów. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 43 ust. 1 i 2 oraz art. 43a ust. 1 i 2 u.r.t., zarówno w zakresie błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania, okazały się nieusprawiedliwione.

15. Odrębnie odnieść się należy do dostrzeżonej z urzędu niezgodności pomiędzy treścią sentencji zaskarżonego wyroku a przedmiotem rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy. W sentencji wyroku z 3 lutego 2023 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpoznaje skargę na "decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr DR.82.19.17.2020", podczas gdy z treści uzasadnienia wyroku, z akt sprawy oraz z ustalonej linii orzeczniczej dotyczącej charakteru prawnego tego rodzaju aktów jednoznacznie wynika, że przedmiotem zaskarżenia było wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, będące aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś decyzja administracyjna. Jest to oczywista omyłka pisarska, niemająca wpływu na treść rozstrzygnięcia, którą Naczelny Sąd Administracyjny prostuje z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., zastępując w sentencji wyroku Sądu pierwszej instancji słowo "decyzję" słowem "wezwanie".

16. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118).

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl