Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 sierpnia 2026 r., sygn. akt II GSK 768/26

Uzasadnienie

I

Wyrokiem z 12 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 612/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi [...] (dalej: "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "SKO") z 13 maja 2025 r., nr SKO.4141.212.2025, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu:

1. 1) uchylił:
2. - zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej: "Prezydent") z 4 kwietnia 2025 r., nr DOM-SOK-VIII.5410.4.621.2023.JW;
3. - postanowienie SKO z 6 marca 2025 r., nr SKO.4121.20. 2025, oraz postanowienie Prezydenta z 28 stycznia 2025 r., nr jw.;
4. - decyzję SKO z 3 grudnia 2024 r., nr SKO.4141.1054.2024, oraz decyzję Prezydenta z 16 października 2024 r., nr jw.;
5. 2) umorzył postępowanie administracyjne;
6. 3) zasądził od SKO na rzecz skarżącej 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżony wyrok wydano w następującym stanie sprawy.

Pismem z 12 marca 2020 r., które doręczono Prezydentowi 1 kwietnia 2020 r., skarżąca zawiadomiła o zbyciu samochodu osobowego marki [...], VIN: [...], załączając fakturę nr [...] z 21 lutego 2020 r. dokumentującą zbycie ww. pojazdu.

Pismem z 19 października 2023 r. Prezydent zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niezłożenie w terminie zawiadomienia o zbyciu pojazdu.

Decyzją z 16 października 2024 r. Prezydent nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 200 zł za niezłożenie w terminie zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Pismem z 25 października 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z 3 grudnia 2024 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność zawiadomienia skarżącej o uchybieniu terminu i wyznaczeniu 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o jego przywrócenie zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjami kryzysowych (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 764 ze zm.; dalej: "ustawa z 2 marca 2020 r.").

Pismem z 9 grudnia 2024 r. Prezydent poinformował skarżącą o uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu i wyznaczył 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie ww. terminu. Pismem z 10 stycznia 2025 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu, wskazując, że o jego zbyciu zawiadomiła 1 kwietnia 2020 r., tj. kilka dni po upływie terminu, z powodu panującej epidemii COVID-19, zawiązanymi z tym organizacyjnymi trudnościami powstałymi w związku z ochroną zdrowia pracowników oraz utrudnionym dostępem do organów jednostek samorządu terytorialnego. Postanowieniem z 28 stycznia 2025 r. Prezydent odmówił przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Pismem z 3 lutego 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z 6 marca 2025 r. SKO utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (ob.: t.j.

Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.; dalej: "p.r.d."), poprzedzone zawiadomieniem w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 r. powinno być prowadzone w trybie przewidzianym w art. 58 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."). Wobec powyższego organ wskazał, że skarżąca nie dopełniła czynności, dla której był określony termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, bowiem dokonała jej przed złożeniem ww. wniosku. Nadto organ stwierdził, że skarżąca nie złożyła ww. wniosku w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Poza tym, zdaniem organu skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi, bowiem w okresie epidemii COVID-19 wiele czynności urzędowych, w tym m.in. złożenie zawiadomienia do właściwego organu rejestrującego o zbyciu lub nabyciu pojazdu, można było załatwić w drodze korespondencji prowadzonej e-mailem, za pomocą operatora pocztowego lub ePUAP, co nie wymagało osobistego stawiennictwa strony lub jej pełnomocników w urzędzie.

Decyzją z 4 kwietnia 2025 r. Prezydent ponownie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 200 zł za niezłożenie w terminie zawiadomienia o zbyciu pojazdu.

Pismem z 18 kwietnia 2025 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z 13 maja 2025 r. SKO utrzymało ją w mocy, wskazując, że skarżąca zbyła pojazd 21 lutego 2020 r., co oznacza, że do 23 marca 2020 r. miała obowiązek poinformować o zbyciu pojazdu, co uczyniła dopiero 1 kwietnia 2020 r. Postanowieniem z 6 marca 2025 r. skarżącej prawomocnie odmówiono przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia, konsekwencją czego zasadne jest - w ocenie organu - stwierdzenie, że skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., co obligowało organ do nałożenia kary pieniężnej.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do WSA w Łodzi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II

WSA w Łodzi opisanym na wstępie wyrokiem uchylił wskazane na wstępie akty administracyjne, jak również umorzył postępowanie administracyjne, a nadto zasądził od SKO na rzecz skarżącej 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że organy nie wzięły pod uwagę normy wynikającej z art. 15zzr ust. 1 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 159; dalej: "ustawa z 31 marca 2020 r."). Jak wyjaśnił WSA, skarżąca zbyła pojazd 21 lutego 2020 r. Termin na dokonanie zgłoszenia zbycia pojazdu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., powinien był upłynąć 22 marca 2020 r., jednak na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy z 31 marca 2020 r. w zw. z art. 68 ust. 2 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875; dalej: "ustawa z 14 maja 2020 r.") bieg terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., uległ zawieszeniu na okres od 14 marca do 23 maja 2020 r. W związku z powyższym, skoro skarżąca złożyła zawiadomienie o zbyciu pojazdu 1 kwietnia 2020 r., tj. w okresie zawieszenia biegu terminu, a czynność ta była prawnie skuteczna z mocy art.15zzr ust. 5 ustawy z 31 marca 2020 r., Sąd uznał, że zachowała termin do złożenia zawiadomienia.

Oznacza to, że nie było żadnych podstaw do wszczęcia postępowania i nałożenia na nią kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Zdaniem Sądu I instancji art. 15zzr ust. 1 ustawy z 31 marca 2020 r. ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, w tym także do przepisów p.r.d. Intencją ustawodawcy było bowiem objęcie zakresem art. 15zzr ust. 1 ustawy z 31 marca 2020 r. wszystkich przepisów prawa administracyjnego, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków w nadzwyczajnej sytuacji spowodowanej epidemią COVID-19.

Sąd podkreślił, że wskazany w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. termin zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu ma charakter materialny. Niezachowanie terminu do złożenia zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w świetle p.r.d. wywołuje ujemny dla strony skutek, którym jest obowiązek wszczęcia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji uznał za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego wszystkich aktów wskazanych w sentencji wyroku, ponieważ brak było podstaw do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, a także do rozważania możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności, któremu nie uchybiła. Jak skonstatował WSA, prowadzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu było bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, WSA w Łodzi orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

III

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Organ zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. 1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. a) art. 15zzr ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 i art. 140mb pkt 2 p.r.d., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż do oceny zachowania terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu ma zastosowanie art. 15zzr ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r., zawieszający bieg terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego dla terminów pomiędzy 14 a 30 marca 2020 r., w sytuacji gdy art. 15zzr ust. 1 został do ustawy z 2 marca 2020 r. wprowadzony art. 1 pkt 14 ustawy z 31 marca 2020 r., która weszła w życie 31 marca 2020 r., a dla art. 15zzr ustawodawca nie przewidział mocy wstecznej obowiązywania tego przepisu, przy czym w niniejszej sprawie termin do złożenia zawiadomienia minął przed 31 marca 2020 r., tj. 22 marca 2020 r., co oznacza, że przepis ten do terminu na złożenia zawiadomienia zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. nie ma zastosowania;
3. b) art. 1 pkt 14 i art. 101 ustawy z 31 marca 2020 r. w zw. z art. 5 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1461 ze zm.; dalej: "u.o.a.n.") w zw. art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1276; dalej: "p.u.s.a."), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przypisaniu Sądowi I instancji kompetencji do nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej wbrew regulacjom tego aktu i zastosowanie tak błędnie zinterpretowanego przepisu przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy w art. 101 ustawy z 31 marca 2020 r. ustawodawca wyraźnie wskazał przypadki, kiedy nadawana jest moc wsteczna do określonych przepisów tej ustawy, a takiego przepisu nie ma w odniesieniu do art. 15 ust. 1zzr ustawy z 2 marca 2020 r.;
4. 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania:
5. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 w zw. art. 59 § 2 w zw. z art. 16 § 2 k.p.a., poprzez orzeczenie jak w pkt. 1 i 2 sentencji wyroku, w sytuacji gdy Sąd, orzekając o uchyleniu wydanych postanowień w sprawie przywrócenia terminu, wyszedł poza granice przedmiotowej sprawy, zaś dokonanie oceny prawidłowości wydania postanowienia SKO z 6 marca 2025 r. było nieuprawnione, gdyż ww. postanowienie nie zostało zaskarżone do WSA i korzysta na mocy art. 16 § 1 i 3 i art. 126 k.p.a. z waloru ostateczności i prawomocności;
6. b) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 58 w zw. art. 59 § 2 w zw. z art. 16 § 2 k.p.a., poprzez naruszenie obowiązku orzekania w granicach rozpoznawanej sprawy dotyczącej skargi na decyzję organu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu i nieuprawnioną kontrolę legalności postanowienia SKO z 6 marca 2025 r., które jest ostateczne, prawomocne i na które skarżąca nie wniosła skargi do WSA.

IV

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, jak również zrzekła się rozprawy.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie niniejszej sprawy do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – są one w zasadniczej części uzasadnione, co stanowi konieczną i wystarczającą przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie organu, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni i wadliwego zastosowania regulacji materialnoprawnej wynikającej z art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy z 2 marca 2020 r. w zw. z 101 i art. 1 pkt 14 ustawy z 31 marca 2020 r. – w zakresie dodawanego art. 15zzr.

W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle jednostkowych spraw przyjmowano niekiedy, że art. 15zzr ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. (dodany na mocy ustawy zmieniającej z 31 marca 2020 r.) miał zastosowanie do przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, których bieg powinien był się rozpocząć lub być kontynuowany, jednak ze względu na treść powyższej regulacji, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, z mocy prawa początek ich biegu został wstrzymany lub bieg zawieszony (zob. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3191/21; wyrok NSA z 5 października 2021 r., sygn. akt I OSK 456/21; wyrok z 21 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 2040/21; wyrok NSA z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1012/22). Powyższy pogląd został jednak sformułowany w oderwaniu od konieczności wyjaśnienia i ustalenia jego normatywnych podstaw w odniesieniu do precyzyjnego oraz jednoznacznego uregulowania przez ustawodawcę w art. 101 ustawy zmieniającej z 31 marca 2020 r. zakresu retroaktywnego działania nowego prawa.

Z treści powyższego przepisu końcowego wynika tymczasem, że wsteczna moc obowiązująca została nadana jedynie enumeratywnie wymienionym nowym przepisom zmienianych ustaw (zob. art. 101 pkt 2 lit. a-h), wśród których nie wskazano art. 15zzr ustawy z 2 marca 2020 r.

Tożsamy wniosek został wywiedziony już w wyroku NSA z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 568/23, w którym przyjęto w sposób kategoryczny, że regulacja art. 101 ustawy zmieniającej z 31 marca 2020 r. nie nadała wstecznej mocy obowiązującej nowododanemu do ustawy z 2 marca 2020 r. przepisowi art. 15zzr z tego powodu, że wprowadziła ona pozytywną enumerację wyjątków w zakresie przepisów wprowadzanych z mocą retroaktywną, do których przepis ten nie należał. Pogląd przeciwny w tym zakresie musiałby podważyć jednoznaczną i zamkniętą treściowo regulację wynikającą z końcowego przepisu intertemporalnego, co nie znajduje uzasadnienia na gruncie reguł wykładni prawa.

Nie można również twierdzić, że czasowy zakres zastosowania powyższego przepisu nie obejmował stanów faktycznych trwających w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, ogłoszonego z powodu COVID-19, przed dniem wejścia w życie tego przepisu (31 marca 2020 r.). Tego rodzaju stany faktyczne związane z upływem czasu (otwarte terminy określone w przepisach prawa administracyjnego) zostały jedynie retrospektywnie objęte zakresem zastosowania nowych unormowań, natomiast nie doszło względem nich do powstania jakichkolwiek skutków prawnych z mocą wsteczną. Wprowadzając do ustawy z 2 marca 2020 r. nowy przepis art. 15zzr, ustawa zmieniająca poddała zawieszeniu bieg terminów materialnoprawnych, m.in. biegnących w dniu jej wejścia w życie (w okresie trwającego już stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19), ze względu zakłócenie funkcjonowania administracji publicznej w związku z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności epidemicznych, jednak nie objęła zakresem swego działania tych terminów administracyjnoprawnych, których bieg zakończył się przed dniem jej wejścia w życie.

W związku z powyższym, uwzględniając zakaz wykładni rozszerzającej wyjątków (exceptiones non sunt extendendae) oraz nakaz wykładni restryktywnej (literalnej) przepisów walidacyjnych i intertemporalnych, nie można zaaprobować wprowadzenia odstępstwa od językowo klarownego brzmienia powyższych kategorii reguł w drodze odwołania się do reguł wykładni pozajęzykowej (w tym celowościowej lub funkcjonalnej) bez wykazania dostatecznego uzasadnienia aksjomatycznego na poziomie konstytucyjnym. Wystarczającym uzasadnieniem dla tego rodzaju operacji skutkującej przekroczeniem granic wykładni językowej oraz naruszeniem uznanych dyrektyw interpretacyjnych nie jest w szczególności ogólne odwołanie się do zasad cząstkowych klauzuli demokratycznego państwa prawnego (zob. np. postanowienie NSA z 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OZ 99/21; wyrok z 21 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 2040/21).

Wskazane wyżej ograniczenia wykładnicze, jak zasadnie wskazano w wyroku NSA z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 568/23, nie mają natomiast zastosowania do konstrukcji retrospektywności, pozwalającej na powiązanie treściowe nowych przepisów z powstałymi w okresie obowiązywania dawnego prawa stanami faktycznymi, które – jako niezakończone w momencie wejścia w życie nowego prawa – nie wywołały jeszcze właściwych skutków prawnych. W tym zakresie trzeba jednak precyzyjnie oddzielić retrospektywność od retroaktywności. Jeżeli więc do dnia wejścia w życie (31 marca 2020 r.) ustawy zmieniającej z 31 marca 2020 r. określone terminy administracyjnoprawne, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. (w tym terminy określone w art. 15 ust. 1 pkt 5 tej ustawy), nie zakończyły jeszcze biegu, to jest oczywiste, że przewidziana w powyższym przepisie instytucja zawieszenia biegu terminu miała do nich zastosowanie.

Nie mogła natomiast mieć zastosowania, z przyczyn wyżej wskazanych do tych terminów, które najpóźniej 31 marca 2020 r. zakończyły swój bieg, i zgodnie z nieretroaktywnym działaniem art. 15zzr ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. w zw. z art. 101 ustawy zmieniającej z 31 marca 2020 r. skutki z tym związane zostały wyznaczone przez przepisy prawa dawnego.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, należy zatem przyjąć, że skoro wyznaczony w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. maksymalny, 30-dniowy termin do wykonania obowiązku zawiadomienia właściwego starosty o zbyciu pojazdu upłynął skarżącej bezskutecznie 22 marca 2020 r., to art. 15zzr ust. 1 pkt 5 ustawy z 2 marca 2020 r. zawieszający bieg tego rodzaju terminów zawitych, z których niezachowaniem ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, jako regulacja, która weszła w życie z mocą od 31 marca 2020 r. na podstawie art. 101 ustawy zmieniającej z 31 marca 2020 r., nie mógł mieć w sprawie zastosowania.

W konsekwencji zastosowanie art. 140mb pkt 2 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2023 r. (zob. art. 26 pkt 8 w zw. z art. 16 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości, Dz.U. poz. 1394 ze zm.) było w pełni prawidłowe.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia zasadności podstawowych zarzutów kasacyjnych oraz uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 oraz art. 207 § 2 w zw. z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. – orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi oraz o odstąpieniu w całości od zasądzenia od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. - ---------------------- 2