Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 540/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę N. Spółki z o.o. w S. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że głównym składnikiem majątkowym skarżącej jest jacht żaglowy [...] oraz nieruchomość położona w W. Podjęcie przez organ kroków zmierzających do odzyskania kwoty dofinansowania zmusi skarżącego do szybkiej sprzedaży jachtu lub nieruchomości, co będzie "niemal niemożliwe do odwrócenia", a uzyskana ze sprzedaży cena będzie najprawdopodobniej zdecydowanie niższa niż rzeczywista wartość, co spowoduje szkodę skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd oceniając, czy w sprawie wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne bierze pod uwagę przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W świetle tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje przy tym, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, dostępne w internetowej bazie CBOIS).
Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).
Uzasadnienie wniosku nie uwiarygodnia wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. W skardze kasacyjnej, zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przedstawiono argumentację sprowadzającą się do opisania sytuacji materialnej w sposób bardzo ogólny – przez wskazanie głównych składników majątkowych skarżącej - i jej obawy o uzyskanie niższej ceny ze sprzedaży jachtu ze względu na konieczność dokonania jego sprzedaży w trybie pilnym.
Takiej argumentacji nie można uznać za przekonującą. W wniosku nie przedstawiono konkretnych danych, które przemawiałyby za tym, że na obecnym etapie postępowania wykonanie decyzji poprzez zwrot dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej, może faktycznie spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzić znaczną szkodę - i to wskutek sprzedaży jachtu.
Co do zasady faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można z góry utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wynikające z obowiązku zwrotu środków finansowych uszczuplenie majątku podmiotu jest tylko naturalną konsekwencją wynikającą z wykonania takiej decyzji.
Odnosząc się do poszczególnych przesłanek instytucji wstrzymania wykonania decyzji, trzeba stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku, nieodwracalnych skutków z natury rzeczy nie wywołuje wykonanie świadczenia pieniężnego, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności.
Co do szkody, która miałaby wynikać z konieczności "pospiesznej" sprzedaży jachtu, jako środka do zdobycia środków, to sama skarżąca w tym zakresie powołuje się na przypuszczenie wynikające z doświadczenia życiowego, nie uprawdopodabiając w żaden sposób, że po pierwsze, niebezpieczeństwo powstania takiej szkody rzeczywiście by powstało, a po drugie, że szkoda ta mogłaby przyjąć znaczne rozmiary. Ostatecznie, nie wiadomo też, czy obecnie jedyną możliwością pozyskania przez skarżącą środków w określonej decyzją ostateczną wysokości jest sprzedaż jachtu.
Tym samym skoro obawy skarżącej dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie zostały uprawdopodobnione, to nie mogły one stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.