Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 469/22 oddalił skargę kasacyjną Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 729/21 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 22 lipca 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niezastosowanie się do ograniczenia działalności przez przedsiębiorców.
Pismem z dnia 23 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach wskazano, że z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wynika, że pomimo wniosku Skarżącego P. K. zawartego w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną Organu Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął w zakresie żądania dotyczącego zasądzenia od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z przepisem art. 179 p.p.s.a., strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej.
Na kanwie powołanego przepisu, w zakresie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego pomieszczonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ukształtował się klarowny i jednoznaczny pogląd, że wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie podlega uwzględnieniu, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po upływie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej, a więc po upływie terminu określonego w art. 179 p.p.s.a. (por. wyrok NSA: z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II OSK 2173/19 i z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2309/16).
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że profesjonalny pełnomocnik, złożył w sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną, lecz uczynił to z uchybieniem wymogów wskazanym w art. 66 § 1 p.p.s.a., w związku z czym została ona mu zwrócona.
Jak bowiem wynika z analizy korespondencji procesowej znajdującej się w aktach niniejszej sprawy, skarga kasacyjna została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lutego 2022 r. (k: 86 akt sprawy – zwrotne poświadczenie odbioru). Odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona 9 marca 2022 r., a następnie zarządzeniem z dnia 15 marca 2022 r., zwrócona profesjonalnemu pełnomocnikowi, w związku z uchybieniem wymogów wskazanych w art. 66 § 1 p.p.s.a.
Ponownie odpowiedź na skargę kasacyjną wraz ze spełnieniem wymogów wynikających z art. 66 § 1 p.p.s.a., została złożona osobiście w Sądzie w dniu 18 marca 2022 r.
Mając na uwadze datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że termin do niewadliwego wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną upływał z dniem 11 marca 2023 r. Wniesienie odpowiedzi na rzeczoną skargę kasacyjną po upływie skutecznego terminu do dokonania tej czynności, jak już stwierdzono, stanowiło uchybienie terminowi z art. 179 p.p.s.a., wobec czego zamieszczony w nim wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy wyrokowaniu w dniu 2 grudnia 2022 r., uwzględniony.
Z tych samych przyczyn nie zasługiwał na uwzględnienie niniejszy wniosek o uzupełnienie powołanego wyroku NSA o postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.