Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r. oddalił skargę M. W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia wprowadzenia do obrotu nawozu i nakazania jego wycofania oraz określenia opłaty sankcyjnej.
W skardze kasacyjnej M. W. (dalej: skarżący) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (w skrócie: Główny Inspektor JHARS) z dnia [...] grudnia 2014 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że sankcja w wysokości 178 200 zł nałożona przez Głównego Inspektora JHARS stanowi istotne obciążenie dla strony zagrażające stabilności i płynności finansowej, m.in. dlatego, że nabywca produktu uiścił skarżącemu za sprzedany towar jedynie 40 000 zł i do dnia wniesienia skargi kasacyjnej zalega z zapłatą pozostałej kwoty 138 200 zł. Oznacza to, że skarżący sankcję musiałby pokryć z własnych środków oraz zaciągnąć kredyt lub pożyczkę. Skarżący podniósł również, że WSA nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przyjętej wykładni powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, publ. ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz. 77).
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. CBOSA).
Należy również wskazać, że ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, że powyższe przesłanki zostały spełnione.
Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał na możliwość utraty stabilności i płynności finansowej na skutek konieczności zapłaty 178 000 zł sankcji nałożonej decyzją Głównego Inspektora JHARS. Podniósł również, iż sam musiał zapłacić za nabyty produkt, a po odsprzedaniu go kolejnemu nabywcy nie uzyskał zapłaty całej ceny od kontrahenta, a jedynie 40 000 zł, wobec czego zapłata sankcji oznaczałaby pokrycie jej z własnych środków oraz ze środków pochodzących z kredytu lub pożyczki.
Przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi interesom majątkowym skarżącego. Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. M. W., powinien przedstawić dokumenty określające jego aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi.
Nie mają natomiast znaczenia podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące zaskarżonego rozstrzygnięcia WSA w W., bowiem na tym etapie postępowania Sąd nie bada legalności decyzji o stwierdzeniu wprowadzenia do obrotu nawozu i nakazaniu jego wycofania oraz określeniu opłaty sankcyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej i działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.