Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 29 stycznia 2026 roku oddalił skargę K. P. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2025 r., nr NEP.906.45.1.2025 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.
Skarżąca wywiodła skargę kasacyjna, którą zaskarżyła wyrok w całości. W skardze kasacyjnej został zawarty wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 02.02.2024r. wydanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Toruniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie zaś ze zdaniem trzecim tego przepisu dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.
W przedmiotowej sprawie skarżąca zaskarżyła postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonanie nie dotyczy zaskarżonego postanowienia PWIS, ale postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 02.02.2024r. wydanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Toruniu.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, należy stwierdzić, że sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości ochrony tymczasowej strony, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego (zob. postanowienie NSA z 27 stycznia 2016 r., II GZ 1029/15). W toku postępowania egzekucyjnego przedmiotem skargi mogą być jedynie te postanowienia, na które służy zażalenie i tego rodzaju akty objęte są dyspozycją przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie ma natomiast kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych, czy postępowania egzekucyjnego jako całości (zob. postanowienie NSA z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 150/23). Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami (zob. postanowienie NSA 9 października 2023 r., sygn. akt III FSK 1113/23).
Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. akt. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskodawca jest zatem zobowiązany uprawdopodobnić, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżąca tego wymogu nie spełniła, gdyż w ogóle nie uzasadniła wniosku.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie, a zatem na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., należało go oddalić.