Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we [...] wyrokiem z dnia 20 września 2011 r., III SA/Wr 300/11, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i umorzenia postępowania.
Sąd I instancji przyjął za podstawę następujące okoliczności faktyczne.
[...] Sp. z o.o. w [...], na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 167 punktach gier na terenie województwa [...]. W kwietniu 2009 r. do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęły informacje, że umowy dotyczące punktów prowadzonej działalności, nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Właściciele lokali: A. G. i A. S. zaprzeczyli bowiem, że podpisali te umowy. Do organu wpłynęła też informacja o zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa skierowanym przez A. G. do Prokuratury Okręgowej we [...].
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wydania wspomnianego zezwolenia. W toku wznowionego postępowania Spółka wyjaśniła, że umowę z A. S., właścicielką lokalu przy ul. Ś. [...] we [...], podpisał prokurent, pozostawiając ją stronie w celu zapoznania się z warunkami umowy oraz zwrócenia Spółce po podpisaniu,
W toku postępowania organ ustalił, że w dokumentacji będącej podstawą wydania spółce zezwolenia znajduje się pięć umów wadliwych prawnie. A.B., M. S. oraz A. G. nie prowadzili i nie prowadzą działalności gospodarczej pod adresami wynikającymi z umów najmu załączonymi do wniosku. Umowa najmu z dnia [...] października 2008 r. zawarta pomiędzy J.
K. a Spółką okazała się natomiast dokumentem podpisanym przez osobę nieznaną.
Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków -pracowników Spółki, trzech domniemanych kontrahentów Spółki, a także innych jej kontrahentów, gdyby organ zakwestionował zawarte z nimi umowy najmu.
Przedmiotem zeznań miały być wszystkie okoliczności zawarcia umowy, prowadzonych negocjacji oraz udzielenia Spółce pozwolenia na wstawienie do lokali automatów o niskich wygranych. A. S. i A. B. podtrzymały oświadczenia, że takich umów ze Spółką nigdy nie podpisywały. A. B. oświadczyła, że we wszystkich umowach najmu podano błędnie jej numer NIP. A. G. oraz M. S. nie zostali przesłuchani, gdyż mimo wezwania nie stawili się. Spółka oświadczyła, że nie mogła skontaktować się z J. K..
Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we [...] odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków: S. M., M. T., M. S. i A. G.. Stwierdził, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków – S. M. i M. T. nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Byli oni pracownikami Spółki, którzy nie zawierali umów w imieniu pracodawcy. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych organ postanowił zrezygnować z przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków A. G. i M. S.. Uznał bowiem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.
W związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323), przenoszącej na organy celne zadania organów podatkowych z ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 68, poz. 341 ze zm.; dalej: u.g.z.w.) sprawę przekazano 30 października 2009 r. Izbie Celnej we [...].
W dniu [...] kwietnia 2010 r. pełnomocnik Spółki zwrócił się ponownie do organu o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: S. M., M. S., A. G., A. B. i A. S.. Wniósł też o wykreślenie z zezwolenia 15 punktów gier na automatach o niskich wygranych. Organ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z
Sygn. akt II GSK 2434/11 przesłuchania świadków. Stwierdził, że przeprowadzenie dowodu z ich zeznań nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy.
Po rozpatrzeniu sprawy we wznowionym postępowaniu, Dyrektor Izby Celnej we [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], w sprawie udzielenia zezwolenia "[...]" Spółce z o.o. w [...], na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 167 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa [...] oraz z uwagi na to, że od 1 stycznia 2010 r. obowiązywała ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540; dalej: u.g.h.), organ na podstawie art. 129 ust. 2 tej ustawy umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa dolnośląskiego.
Od powyższej decyzji "[...]" Sp. z o.o. w [...] wniosła odwołanie.
W toku postępowania odwoławczego do Dyrektora Izby Celnej we [...] wpłynęło pismo Spółki wnioskujące przeprowadzenie dowodu z zeznań S. M., K. Ś. (pełnomocnika Zarządu [...] sp. z o.o.) oraz M. T.. Ustalenie okoliczności podpisania umów miało potwierdzić twierdzenia Spółki o jej działaniu w sprawie wyłącznie w dobrej wierze. Spółka wnioskowała także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa powołanego w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Apelacyjną w B., na okoliczność stwierdzenia, czy umowy najmu lokali zostały sfałszowane. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej we [...] odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów.
Spółka wniosła o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B. pod sygn. [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej we [...] odmówił zawieszenia postępowania, które to rozstrzygnięcie zostało podtrzymane w postanowieniu Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia [...] lutego 2011 r.
Ponadto, w dniu [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej we [...] włączył do akt sprawy protokoły przesłuchania w charakterze podejrzanego K.
Z. oraz A. R. D., będące załącznikami do prowadzonego postępowania Prokuratury Apelacyjnej w B. o nr [...].
Organ decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2011 r.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we [...] wniosła [...] Sp. z o.o. w [...].
Dyrektor Izby Celnej we [...] wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we [...] wyrokiem z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 300/11, oddalił skargę.
W uzasadnieniu w pierwszej kolejności Sąd I instancji zwrócił uwagę, że dnia 31 października 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323), na mocy której przeniesiono na organy celne dotychczasowe zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Oznacza to - zdaniem Sądu I instancji - że na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy organem właściwym do prowadzenia całego postępowania wznowieńiowego został Dyrektor Izby Celnej, nie zaś - jak twierdził skarżący - minister właściwy do spraw finansów publicznych.
Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że w toku prowadzonego postępowania wznowieńiowego dnia 1 stycznia 2010 r. weszła w życie u.g.h., a utraciła moc obowiązująca dotychczas u.g.z.w. W konsekwencji -zdaniem Sądu I instancji - od dnia 1 stycznia 2010 r. przedmiotowe postępowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tak jak to przewiduje art. 8 u.g.h. wzw. żart. 118 u.g.h.
W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że w jego przekonaniu organ prowadzący postępowanie prawidłowo określił podstawę prawną, przesłanki wszczęcia i zakończenia postępowania wznowieniowego. Zdaniem Sądu I instancji uzyskane wstępnie informacje o wadliwości umów zawieranych przez Spółkę organ właściwie zakwalifikował jako istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które wyszły na jaw po jej wydaniu, a nie były znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu I instancji, jeżeli nawet kwalifikacja prawna wszystkich informacji, uzyskanych od osób zaprzeczających, że podpisały umowy, może budzić wątpliwości, to bezsprzecznie dokonanie ustaleń o nieprowadzeniu działalności gospodarczej przez osoby będące
Sygn. akt II GSK 2434/11 stronami umów najmu lokali ze Spółką, pod adresami wskazanymi w umowach, czy stwierdzone nieistnienie wskazanych w umowach lokali użytkowych, należy zakwalifikować jako nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniające wszczęcie, prowadzenie oraz zakończenie merytorycznym rozstrzygnięciem wznowionego postępowania. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił jeszcze, że mimo występującego w sprawie aspektu karnoprawnego w ustalonym stanie faktycznym, który wypełnia dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organy orzekające nie były zobowiązane do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przy wznowieniu postępowania, a następnie art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, organ kończąc wznowione postępowanie prawidłowo jako podstawę wznowienia przyjął art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie było prowadzone w sposób umożliwiający czynny udział w nim Spółki, zgodnie z zasadami proceduralnymi regulującymi postępowanie dowodowe. Zdaniem Sądu I instancji w toku postępowania organy podejmowały także wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wprawdzie organ podatkowy odrzucał wnioski dowodowe strony, ale - zdaniem Sądu - były one zbyt ogólnie sformułowane, dotyczyły uwzględnienia w postępowaniu aspektów karnoprawnych sprawy oraz zmierzały do zdjęcia ze Spółki odpowiedzialności za stwierdzone uchybienia. W tym zakresie Sąd I instancji podniósł, że powoływanie się przez stronę na stany świadomości, dobrą wiarę czy błędy osób reprezentujących Spółkę jest pozbawione znaczenia na gruncie prawa administracyjnego.
Ponadto, Sąd I instancji wskazał, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż wznowienie postępowania i uchylenie dotychczasowej decyzji powoduje powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Organy orzekające rozpatrywały więc od początku we wznowionym postępowaniu sprawę wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 167 punktach gier na terenie województwa dolnośląskiego. W chwili ponownego rozstrzygania tej sprawy obowiązywały już przepisy u.g.h. nieprzewidujące wydawania takich zezwoleń. Stąd organ - zdaniem Sądu I instancji - obowiązany był do zastosowania art. 129 ust. 2 u.g.h., a zatem - umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła [...]Sp. z o.o. w [...], domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak również - zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi, powołując łącznie obie podstawy przewidziane przez art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), Spółka zarzuciła:
- 1) bezzasadne uznanie za zgodną z prawem decyzji władzy celnej, wydanej przy zastosowaniu niewłaściwego trybu postępowania, to jest art. 207 §1 w zw. z art. 245 §1 pkt 1 O.p., mimo że postępowanie wznowiono w oparciu o uregulowanie art. 145 §1 pkt 5 i art. 147 k.p.a., a brak jest jakiegokolwiek przepisu prawa regulującego zmianę reżimu postępowania wznowieniowego w jego toku.
Konsekwencją tego uchybienia jest - zdaniem Spółki - bezzasadna akceptacja przez
Sąd I instancji naruszenia art. 17 punkt 3) k.p.a., które polega na wydaniu decyzji odwoławczej przez organ celny, mimo że właściwym w sprawie był minister do spraw finansów publicznych;
- 2) bezzasadne uznanie za zgodną z prawem decyzji władzy celnej, wydanej z naruszeniem art. 245 § 1 pkt 1) O.p., w postępowaniu wznowieniowym, cofającej
Stronie w całości zezwolenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w 167 punktach gier na terenie województwa dolnośląskiego, mimo że:
postępowanie dowodowe organów obu instancji dotyczyło wątpliwości co do zaledwie kilkunastu punktów gier, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek zastrzeżeń co do lokalizacji pozostałych;
zezwolenie nr [...] jest bez wątpienia podzielne, czyli w swojej istocie stanowi sumę 167 jednostkowych zezwoleń na każdy z punktów gier, ujętych z uwagi na wymogi racjonalności i ekonomiki - w jednym zezwoleniu, a zatem może być cofnięte także w części;
strona w toku postępowania odwoławczego cofnęła wniosek o wydanie zezwolenia co do wszystkich zakwestionowanych punktów gier, a zatem w razie uchylenia zezwolenia nr [...] co do tych punktów postępowanie o wydanie zezwolenia jedynie w tym zakresie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe
Sygn. akt II GSK 2434/11 (brak obligatoryjnego wniosku strony), natomiast z uwagi na brak jakichkolwiek innych zastrzeżeń (co do pozostałych punktów gier), umorzeniu podlegać powinno w pozostałym zakresie postępowanie wznowieniowe - z uwagi na brak innych przesłanek wznowieniowych. W tym zakresie Spółka zarzuciła również zaskarżonemu wyrokowi nierozpoznanie istoty sprawy przez pominięcie przy orzekaniu tego zarzutu skargi;
bezzasadne uznanie za zgodną z prawem decyzji władzy celnej, wydanej przy naruszeniu przez organ celny szeregu przepisów procedury, mającym istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, to jest art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188
O.p. w takim ich zakresie, w jakim postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało przez organ celny obu instancji w sposób zupełnie dowolny, a wręcz przypadkowy, bez wyjaśnienia istoty rzeczy, przy faktycznej rezygnacji z dowodów już dopuszczonych oraz - co niezmiernie istotne - przy całkowitym zignorowaniu uprawnień strony w zakresie kształtowania postępowania dowodowego, to jest w szczególności wobec zupełnego zlekceważenia jej inicjatywy dowodowej;
bezzasadne uznanie za zgodną z prawem decyzji władzy celnej, wydanej z naruszeniem przez organ celny art. 180 § 1 i art. 188 w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 O.p., co dotyczy akceptacji postanowienia dowodowego istotnego w sprawie, wydanego przez osobę wyłączoną od udziału w postępowaniu z mocy samego prawa, mimo iż to orzeczenie uznać należało za nieistniejące w postępowaniu;
bezzasadne uznanie za zgodną z prawem decyzji władzy celnej, wydanej w okolicznościach oczywistego naruszenia art. 120, 121 i 122 O.p. w zw. z art. 201 § 3 tej samej ustawy, co polega na utrzymaniu w mocy merytorycznego orzeczenia w sprawie, mimo że do dnia wydania tej decyzji nie zakończyło się jeszcze prawomocnie, ani też nawet ostatecznie, incydentalne postępowanie co do zawieszenia postępowania odwoławczego, zainicjowane wnioskiem strony z dnia 28 lipca 2010 r. Sąd I instancji uznał w szczególności, iż prawidłowe jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej w sprawie, mimo że w dacie wydawania takiego orzeczenia nie rozpoznano jeszcze nawet ostatecznie wniosku strony o zawieszenie tego postępowania odwoławczego.
W skardze kasacyjnej kasator wniósł ponadto o przeprowadzenie, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. uzupełniającego postępowania dowodowego z akt postępowania zawisłego przed WSA we [...], III SA/Wr 299/11, w szczególności z wydanego w tej sprawie przez WSA we [...]
Sygn. akt II GSK 2434/11 postanowienia z dnia [...] września 2011 r. na okoliczność ustalenia, że doniosłe prawnie zarzuty co do wadliwości orzeczenia incydentalnego wydanego w sprawie i zaskarżonego do sądu administracyjnego nie zostały w istocie nigdy rozpoznane merytorycznie przez sąd administracyjny w ramach jakiegokolwiek postępowania, a ponadto na okoliczność ustalenia, że incydentalne postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego organ celny zakończył w II instancji dopiero postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., mimo że merytoryczną decyzję w sprawie organ wydał już [...] kwietnia 2011 r., a zatem dwa tygodnie przed zakończeniem tego postępowania incydentalnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie tego wniosku o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o oddalenie wniosku dowodowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, mimo iż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione, zawiera usprawiedliwione podstawy i podlega uwzględnieniu.
Nie są trafne zarzuty skarżącej Spółki kwestionujące stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że właściwe do rozpoznania tej sprawy były organy celne i miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił, wskazując przepisy ustaw, iż aczkolwiek w czasie wszczęcia postępowanaia wznowieniowego w tej sprawie organem właściwym był dyrektor izby skarbowej i miały zastosowanie przepisy k.p.a., to jednak na skutek zmiany przepisów, które weszły w życie w toku tego postępowania zadania w zakresie gier i zakładów wzajemnych, które dotychczas wykonywały organy skarbowe, przejęły organy służby celnej, a do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z podstawową zasadą intertemporalną, jeżeli przepisy przejściowe nie stanowią inaczej w sprawach będących w toku, stosuje się aktualnie obowiązujące przepisy określające właściwość organu oraz przepisy o postępowaniu. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącej Spółki, że skoro postępowanie zostało wznowione przez dyrektora izby skarbowej, to powinno być dalej prowadzone przez ten organ pomimo przeniesienia kompetencji w tych sprawach na organy celne, jak również co do tego, że skoro postępowanie zostało
Sygn. akt II GSK 2434/11 wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to mimo zmiany nakazującej stosowanie w tych sprawach Ordynacji podatkowej, powinno być kontynuowane na podstawie k.p.a.
Dalsze prowadzenie wszczętego już postępowania wznowieniowego na podstawie Ordynacji podatkowej było zasadne także z tego powodu, że podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest tożsama z podstawą wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto ujawnienie, że Spółka powołała się na umowy, z których nie wynikało jej uprawnienie do dysponowania lokalami w celu urządzania w nich punktów gier na automatach, uzasadniało przyjęcie podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej), albowiem były to istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję w postępowaniu zwyczajnym.
Nie można więc przyjąć, że nie było podstaw do wznowienia postępowania z tej przyczyny. Skoro zaś przyczyny wznowienia postępowania były, nowe okoliczności i dowody, to sposób rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania i odmowa zawieszenia postępowania nie stanowiły przeszkody do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.
Nie ma również skarżący racji, iż postanowienie odmawiające uwzględnienia wniosków dowodowych zostało wydane przez pracownika, który został wyłączony, ponieważ z akt sprawy wynika, że kwestionowane postanowienie wydała osoba, która nie została wyłączona. Zarzutu tego nie może uzasadniać tylko to, że treść tego postanowienia pokrywa się z postanowieniem wydanym przez pracownika, który został wyłączony.
Natomiast skarżąca Spółka trafnie podnosi, że sprawa nie została prawidłowo rozpoznana przez Sąd I instancji w zakresie oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Wystąpienie podstawy wznowienia w postaci ujawnienia nowych okoliczności faktycznych i dowodów uzasadnia dokonanie oceny decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym i rozpoznania ponownie sprawy z uwzględnieniem nowych okoliczności faktycznych i dowodów. Badając legalność decyzji wydanej w postępowaniu wznowieńiowym, sąd administracyjny ma obowiązek ocenić, czy z uwagi na nowe okoliczności i dowody, były podstawy do uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym i wydanie innego rozstrzygnięcia w sprawie. Mimo bowiem istnienia przesłanek wznowienia postępowania nie uchyla się decyzji dotychczasowej, jeżeli w
Sygn. akt II GSK 2434/11 wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa (art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ Ordynacji podatkowej).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, iż Sąd I instancji dokonał pełnej oceny w zakresie przyczyn uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. W szczególności dotyczy to zasadniczej w tej sprawie kwestii, czy ujawnienie, że niektóre umowy przedłożone przez skarżącą Spółkę nie potwierdzają uprawnienia Spółki do dysponowania lokalami w celu umieszczenia w nich punktów gier na automatach o niskich wygranych uzasadnia nie tylko uchylenie dotychczasowej decyzji w całości, ale daje podstawę do wnioskowania, że z tej przyczyny Spółka w ogóle nie mogłaby otrzymać zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych także w tych punktach, co do których prawidłowo wykazała uprawnienia do dysponowania lokalami.
Konieczne było zatem odniesienie się do ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, na podstawie której została wydana dotychczasowa decyzja i dokonanie oceny, czy powołanie się na wadliwe umowy co do niektórych punktów gier mogło stanowić podstawę odmowy zezwolenia także co do pozostałych punktów gier.
W tym zakresie Sąd I instancji nie dokonał oceny, co trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odnośnie tego zagadnienia ogranicza się do stwierdzenia, że organ w odpowiedzi na skargę przeprowadził wywody o charakterze materialnoprawnym, oparte o przepisy nieobowiązującej już ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz że sąd podziela wnioski organu, że "przy stwierdzeniu przedmiotowych uchybień nie tylko odnośnie lokali użytkowych lecz także kwalifikacji osób kierujących Spółką w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Spółka z pewnością nie uzyskałaby wnioskowanego zezwolenia".
To stanowisko Sądu nie zostało powiązane z dokonaniem własnej analizy przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Jest ogólnikowe i sprowadza się do podzielenia stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, przy czym nie wyjaśniono co oznacza stwierdzenie, że Spółka nie uzyskałaby wnioskowanego zezwolenia także ze względu na kwalifikacje osób kierujących Spółką.
Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się także co do tego jakie znaczenie ma to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż kwestia wykreślenia 15 punktów gier na automatach o niskich wygranych została przez Dyrektora Izby Celnej we [...] załatwiona w ramach odrębnego postępowania, a dotyczy to punktów gier objętych dotychczasową decyzją.
Sąd pierwszej instancji uwzględni powyższe i rozpozna skargę skarżącej ponownie, dokona oceny legalności zaskarżonej decyzji, mając na uwadze dodatkowo wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach C-213/11.C-214/11 iC-217/11.
Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.