Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 479/24, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę G. S. (dalej: "zobowiązany", "skarżący") na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku (dalej: "PWIS") z 16 lipca 2024 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., po uzyskaniu informacji z [...] Zakład Opieki Zdrowotnej S.A. o niewykonaniu obowiązkowych szczepień ochronnych przeciwko odrze, śwince, różyczce u dziecka M. S. ur. [...] kwietnia 2022 r., w dniu [...] października 2023 r. wezwał ojca dziecka – skarżącego do stawienia się, w terminie 21 dni od daty otrzymania wezwania, w punkcie szczepień [...] Zakład Opieki Zdrowotnej S.A., w celu uzupełnienia obowiązkowych szczepień ochronnych lub przedstawienia zaświadczenia o stwierdzonych przeciwskazaniach do wykonania ww. szczepień, lub poinformowania o wykonaniu szczepień.
W związku ze stwierdzeniem dalszego uchylania się skarżącej od wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wysłał do strony w dniu [...] listopada 2023 r. upomnienie wzywające do rozpoczęcia wykonywania brakujących obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka, w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Upomnienie zawierało pouczenie o skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w sytuacji dalszego niezaszczepienia dziecka.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w dniu [...] marca 2024 r. sporządził wniosek kierowany do Wojewody Pomorskiego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Do wniosku załączono wypełniony tytuł wykonawczy nr [...].
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024 r. Wojewoda Pomorski nałożył grzywnę w celu przymuszenia skarżącego w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania dziecka M. S. obowiązkowym szczepieniom ochronnym.
Skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2024 r. zgłosił zarzut: określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2023 r. poz. 2505 - zwanej dalej "u.p.e.a.") brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak indywidualnego kalendarza szczepień, brak wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia, brak wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym oraz naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. Zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. oddalił zarzuty zobowiązanego w całości. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia 16 lipca 2024 r. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny – działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy w pełni zaakceptował i przyjął jako własne stanowisko przedstawione przez organ pierwszej instancji. PPWIS po przytoczeniu przepisów mających zastosowanie w sprawie zaznaczył, że strona na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego o stwierdzonych przeciwwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych i odraczającego wykonanie obowiązku szczepień ochronnych dziecka. Zważył, iż w związku z faktem niezaszczepienia do chwili obecnej małoletniego, należy jak najszybciej przeprowadzić szczepienia wyrównawcze.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 21 stycznia 2025 r. oddalił.
W ocenie sądu pierwszej instancji wbrew twierdzeniom skarżącego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym pismo Zakładu Opieki Zdrowotnej z dnia [...] września 2023 r. w przedmiocie zgłoszenia rodziców uchylających się od obowiązku wykonania szczepień dziecka, wezwanie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2023 r. do wykonania obowiązku szczepień, notatka służbowa z dnia [...] listopada 2023 r., upomnienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2023 r., informacja z dnia [...] marca 2024 r., pismo Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2024 r., postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, bezsprzecznie świadczą o okoliczności uchylania się przez skarżącego od wykonania dziecku obowiązkowych szczepień ochronnych.
Po przytoczeniu przepisów u.p.e.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący kwestionował zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.), z uwagi na brak jego wymagalności (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.) oraz z uwagi na brak uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), a także z uwagi na naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a poprzez przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł wykonawczy nie spełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. z uwagi na niewłaściwe podanie przez wierzyciela podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, skutkujące pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 u.z.z.l. i brakiem wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że kontrola organu odwoławczego mogła odnosić się wyłącznie do kwestii zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej przed organem I instancji, a organ ten mógł rozpatrywać jedynie takie zarzuty, jakie w świetle unormowania art. 33 § 2 u.p.e.a. mogą stanowić podstawę zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W tym zakresie skarżący nie mógł podnieść zarzutu wadliwości tytułu egzekucyjnego.
Sąd podkreślił, że akta administracyjne sprawy potwierdzają, że stronie skutecznie doręczono upomnienie z dnia [...] listopada 2023 r., co nastąpiło w dniu 16 listopada 2023 r. (k. 15 akt sprawy). Zobowiązany na skutek jego doręczenia posiadł wiedzę na temat przedmiotu obowiązku i innych jego elementów, co było niezbędne dla skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Treść wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego egzekucji jest jasna i zrozumiała - zobowiązanie dotyczyło poddania dziecka skarżącego – M. S. (urodzonego [...] kwietnia 2022 r., a więc mającego w chwili wystawienia tytułu wykonawczego 23 miesiące) obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko: odrze, śwince i różyczce. Sąd podzielił stanowisko organów, że obowiązek ten znajduje oparcie w przepisach prawa i był wykonalny.
Sąd zaznaczył, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.z.z.l., skonkretyzowany został w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2077), wydanym na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.l., które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. Rozporządzenie to określa schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia. W tytule wykonawczym wskazano, zgodnie ze schematem obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, na brakujące szczepienia ochronne u syna skarżącej przeciwko odrze, śwince i różyczce. Wskazane szczepienia zostały wykazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r., a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 rozporządzenia.
Zgodnie ze schematem szczepień wskazane dawki szczepień na ww. choroby są wykonywane od ukończenia 12. miesiąca życia, w terminie między 13. a 15. miesiącem życia. Niewątpliwie syn skarżącego urodzony w 2022 r. w chwili wystawienia tytułu wykonawczego w 2024 r. ukończył 12. miesiąc życia, a pomimo to nie został zaszczepiony przeciwko odrze, śwince i różyczce.
W ocenie sądu pierwszej instancji zasadnie wskazano stronie, poprzedzające szczepienie badanie lekarskie, na podstawie którego lekarz kwalifikuje dziecko do szczepienia lub stwierdza przeciwskazania do szczepienia, nie jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Dokumentem dającym podstawę do odroczenia szczepień ochronnych jest zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych, którego strona nie uzyskała i też w tej sprawie nie powoływała się na takie zaświadczenie i takiego dokumentu nie przedkładała.
W związku z tym, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego brak było potwierdzenia wykonania ww. szczepień lub aktualnego zaświadczenia lekarskiego o przeciwskazaniach do szczepień dziecka, czy powołania się na okoliczności, że podczas badania lekarz stwierdził przeciwwskazania do szczepienia. Przeciwnie, lekarz zakwalifikował dziecko do szczepień. Rodzice dziecka zaś nie wyrazili zgody na szczepienie przeciwko odrze, śwince i różyczce. Istotnej różnicy dla wyniku tej sprawy nie powoduje zdaniem Sądu, czy lekarz - który dokonał pozytywnej kwalifikacji dziecka do szczepienia w dniu [...] września 2023 r. - wystawił (w rozumieniu technicznego wystawienia dokumentu) zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym i wręczył je rodzicowi. Nawet jeśli w wyniku błędu lub omyłki do wydania zaświadczenia nie doszło, nie oznacza to, że obowiązek nie był wymagalny, ani tym bardziej, że dokonana przez lekarza pozytywna kwalifikacja mogła by w ten sposób być uznawana za niebyłą i niewiążącą lub by można było na tym fakcie budować argumentację o braku wykluczenia przeciwskazań do szczepienia.
W ocenie sądu pierwszej instancji organy administracji w stopniu wystarczającym wyjaśniły stan faktyczny i oceniły zebrane dowody. Wyniki swoich ustaleń organy przedstawiły w uzasadnieniach, które odpowiadały wymogom ustawy i odniosły się do kwestii podnoszonych przez skarżącego, w tym w szczególności wymagalności obowiązku poddania dziecka szczepieniom. W sprawie nie jest sporne, że dziecko nie zostało poddane szczepieniom obowiązkowym a strona skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego przeciwwskazania medyczne wykonania szczepień. Subiektywne przekonanie strony skarżącej, że kwestia szczepień ochronnych podlega ochronie jako naruszenie życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia nie jest uzasadnione.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący kwestionując go w całości i zarzucając:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b) w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez błędne jego zastosowanie skutkujące uznaniem, że obowiązek jest wymagalny, podczas gdy nie zostały wykluczone przeciwwskazania do obowiązkowych szczepień ochronnych, a dziecko było poddawane lekarskim badaniom kwalifikacyjnym,
- 2. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcia organów obu instancji obarczone są rażącymi naruszeniami, tj.:
- a) art. 33 § 2 pkt 6 lit c) u.p.e.a. w zw. z § 2 ust. 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o Prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta z uwagi na brak wymagalności obowiązku, w związku z brakiem zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, potwierdzającym kwalifikację małoletniego dziecka do obowiązkowych szczepień ochronnych, mimo stawienia się przez stronę na lekarskie badanie kwalifikacyjne.
- b) na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 (tak w oryginale – brak nazwy aktu prawnego) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 § 3 e ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy I Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia organu I i II instancji. Skarżący zrzekł się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, PWIS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1000/24, LEX nr 3788107).
Problematyka dotycząca sporu prawnego powstałego na kanwie niniejszej sprawy była już przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 1616/25, wyrok NSA z 19 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 1695/25, wyrok NSA z 8 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1572/25 czy też wyrok NSA z 23 września 2025 r., sygn. akt II GSK 767/25, CBOSA), a Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie afirmuje przyjęte tam stanowisko.
Przystępując do oceny meritum sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności za bezzasadny uznał zarzut nr 2 lit. a skargi kasacyjnej, podnoszący naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy rozstrzygnięcia organów obu instancji obarczone są "rażącymi naruszeniami" art. 33 § 2 pkt 6 lit c. w zw. z § 2 ust. 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o Prawach Pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
Podkreślić przede wszystkim należy, że zaskarżone do sądu pierwszej instancji postanowienie PWIS z 16 lipca 2024 r. wydane zostało na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. i przedmiot prowadzonej przez sądy obu instancji sprawy obejmuje wyłącznie ocenę, czy wierzyciel w prawidłowy, zgodny z prawem, sposób odniósł się w drodze postanowienia do sformułowanych i skierowanych do organu egzekucyjnego zarzutów egzekucyjnych. Postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest postępowaniem opartym na zamkniętym katalogu podstaw, określonym w art. 33 u.p.e.a., a rolą organu jest wyłącznie ocena, czy nie zaszły przeszkody w przymusowym dochodzeniu obowiązku określone w tym przepisie (zob. G. Pelewicz, Zarzut jako środek prawny w egzekucji administracyjnej, Przegląd Ekonomiczno-Prawny 2022, Nr 3, s. 116.).
W przedmiotowej sprawie, skarżący w piśmie z [...] maja 2024 r. podnosząc zarzut w postępowaniu egzekucyjnym braku wymagalności obowiązku wskazał na art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a., który stanowi, że zachodzi on w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku. Żadna ze wskazanych w powyższym zarzucie okoliczności – brak indywidualnego kalendarza szczepień, brak wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia, brak wydania zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, nie wskazują na odroczenie terminu wykonania obowiązku. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, w szczególności dokumentu lub zaświadczenia, wskazującego na odroczenie terminu wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u swojego dziecka. Oznacza to, że sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku analizowania wskazywanych przez skarżącego okoliczności przez pryzmat wystąpienia przesłanki z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.
Z uwagi na powyższe, przyjąć należało, że podniesiony w nr 2 lit. a skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. (braku wymagalności obowiązku z innych przyczyn niż odroczenie terminu jego wykonania lub rozłożenia na raty należności pieniężnej) w powiązaniu z § 2 ust. 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o Prawach Pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta jest nieskuteczny, skoro naruszenia wskazanych przepisów skarżący nie podnosił na etapie zarzutów w ramach postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność nie wystawienia wymaganego przez art. 17 ust. 4 u.z.z.l. zaświadczenia stanowi naruszenie procedury przeprowadzania badania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.z.z.l., jednakże jego brak nie może być poczytywany jako odroczenie terminu wykonania obowiązku szczepień ochronnych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego natomiast za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut nr 2 lit. b) skargi kasacyjnej, kwestionujący w istocie skuteczność doręczenia skarżącemu upomnienia. Pomijając już niestaranność autora skargi kasacyjnej w sformułowaniu powyższego zarzutu, stwierdzić należało, że twierdzenia w tym zakresie są pozbawione podstaw. Upomnienie egzekucyjne z dnia [...] listopada 2023 r. w zakresie spornego obowiązku zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 16 listopada 2023 r. Z kolei brak wskazania w ww. upomnieniu numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) powyższej strony jako zobowiązanej (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu) nie był brakiem istotnym, gdyż z jednej strony tego rodzaju element formalny upomnienia ma charakter fakultatywny (podaje się "znany wierzycielowi" numer PESEL zobowiązanego), z drugiej zaś brak ten może zostać uznany za istotny tylko wtedy, jeżeli doprowadził do błędnej identyfikacji zobowiązanego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.
Skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że doręczone skarżącemu upomnienie wzywało do wykonania szczepień ochronnych, które nie istnieją w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (przeciwko śwince), jednakże w powyższym zakresie nie sformułował w sposób prawidłowy zarzutu. Powyższym stwierdzeniem skarżący kwestionuje w istocie treść nałożonego obowiązku, a zatem prawidłowo sformułowany zarzut powinien wskazywać na § 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia w sprawie danych zawartych w upomnieniu, czego w sprawie brak.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 2, 4 i 5 u.z.z.l. poprzez "błędne jego zastosowanie" skutkujące uznaniem, że obowiązek jest wymagalny, podczas gdy "nie zostały wykluczone przeciwwskazania do obowiązkowych szczepień ochronnych".
Odnosząc się do powyższej kwestii, należy ponownie stwierdzić, że strona skarżąca kasacyjnie uczyniła przedmiotem odniesienia jego treści stan faktyczny uważany przez nią za miarodajny, a nie stan przyjęty przez kontrolowany sąd pierwszej instancji za podstawę oceny legalności zastosowania prawa materialnego. Tymczasem, jak już dobitnie stwierdzono powyżej, z niekwestionowanych i niepodważonych skutecznie ustaleń faktycznych sądu a quo wynika bezpośrednio, że w toku lekarskiego badania kwalifikacyjnego w dniu [...] września 2023 r. wykluczono przeciwwskazania do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego małoletniego dziecka skarżącego kasacyjnie – "dziecko kwalifikuje się do szczepienia", "rodzice nie wyrazili zgody na szczepienie". Uprawniony lekarz nie skorzystał również z kompetencji do skierowania małoletniego dziecka objętego obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej, gdyż nie stwierdził w wyniku badania kwalifikacyjnego podstaw do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 5 u.z.z.l.).
Skarżący nie przedłożył żadnego zaświadczenia bądź innego dokumentu w rozumieniu § 11 ww. rozporządzenia, które mogłoby stanowić o odroczeniu względem dziecka obowiązku szczepień, prezentując jedynie własne, gołosłowną argumentację w tym zakresie.
Konkludując należy więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a.