Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. sędzia NSA Z. Cz. wniósł na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) o wyłączenie od orzekania w sprawie ze skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 392/14 w sprawie ze skargi U.Rz. na decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 11 marca 2014 r.. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu wniosku sędzia Z. Cz.podniósł, że pełnomocnikiem strony postępowania – U. Rz. jest adwokat A.B., w którego biurze poselskim pracował w połowie lat 90. Ta okoliczność, w ocenie sędziego, uzasadnia wyłączenie go od orzekania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno na wniosek jak i z mocy prawa jest istotną gwarancją procesową mającą zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w składzie, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli związków z rozpoznawaną sprawą. Istota przepisów o wyłączeniu sędziego we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do wyeliminowania przyczyn, które mogą wzbudzać wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy prawa (art. 18 p.p.s.a.) wyłączenie sędziego następuje także na wniosek, jeżeli zachodzą okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.).
W związku z tym, że sędzia NSA Z. Cz. był zatrudniony w latach 90 w biurze poselskim pełnomocnika U. Rz. adwokata A.B., okoliczność tę należy uznać za uzasadniającą wyłączenie sędziego od orzekania w tej sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 19 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.