Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 3 lipca 2026 r., sygn. akt II GSK 2354/25

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 lipca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2457/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Spółdzielni A. w B. (dalej: skarżąca, spółdzielnia) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 5 października 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

I

Decyzją z 30 czerwca 2023 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 700 zł, za wprowadzenie do obrotu handlowego niespełniającego wymagań jakości handlowej wyrobu o nazwie "[...]" w opakowaniach jednostkowych [...] kg - wielkość partii zastanej: [...] kg ([...] opakowań [...] kg), oznakowana numerem partii: [...] oraz datą minimalnej trwałości: Najlepiej spożyć przed: [...], w cenie sprzedaży brutto [...] zł/opakowanie [...] kg i wartości brutto partii zastanej: [...] zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że kontrolowany produkt nie spełniał wymagań fizykochemicznych ustalonych dla miodu w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu (Dz. U. Nr 181, poz. 1773 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu) w zakresie liczby diastazowej. Tym samym skarżąca naruszyła art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 października 2020 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1688 ze zm.; dalej: ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych), ponieważ oferowała do sprzedaży miód o nieodpowiednich parametrach fizykochemicznych.

Na skutek odwołania skarżącej, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z 5 października 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

II

Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła skarżąca.

Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pobrana w trakcie działań kontrolnych do badań laboratoryjnych oraz do oceny prawidłowości badania oznakowania przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] próbka wyrobu o nazwie [...], nie spełniała wymagań jakości handlowej określonej dla miodu w zakresie liczby diastazowej (Sprawozdanie z badań nr [...] z 7 grudnia 2022 r.). Badania wykazały liczbę diastazową na poziomie 5,0 + 2,1 w skali Schade, podczas gdy powinna wynosić nie mniej niż 8 zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu. Wobec tego skarżąca naruszyła art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ponieważ oferowała do sprzedaży miód o nieodpowiednich parametrach fizykochemicznych.

Sąd wskazał, że skarżąca nie kwestionowała wyników badań. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, że nie powinna odpowiadać za niewłaściwą jakość handlową oferowanego do sprzedaży produktu, Sąd wyjaśnił, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów (art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności; Dz. Urz. UE L 31 z 1 lutego 2002, str. 1, ze zm., dalej: rozporządzenie nr 178/2002).

Przez wprowadzenie do obrotu artykułu rolno- spożywczego należy bowiem rozumieć każdą z powyższych czynności, a odpowiedzialnym za zapewnienie ich właściwej jakości handlowej jest każdy podmiot wprowadzający je do obrotu, a nie tylko producent czy podmiot wskazany na etykiecie.

Sąd uznał także, że kara pieniężna została ustalona prawidłowo przez organy oraz że organy prawidłowo oceniły, że nie zachodziły przesłanki do odstąpienia od jej wymierzenia.

III

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie złożyła skarżąca, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1. przepisu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżącej można przypisać odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej, pod nazwą [...] ([...] w opakowaniach jednostkowych [...] kg), w sytuacji, gdy za wprowadzającego ten miód do obrotu, w kontekście odpowiedzialności za jakość handlową przedmiotowego miodu, można uznać jedynie jego producenta lub importera, a nie sprzedawcę detalicznego, który oferuje finalnemu odbiorcy produkt już wprowadzony do obrotu;
3. 2. unormowania art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż unormowanie to dotyczy skarżącej, w sytuacji, gdy z unormowania wynika, iż nieograniczoną odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości, ponoszą wyłącznie podmioty dystrybucyjne będące pod kontrolą producentów, importerów lub przetwórców tych produktów.
4. II. przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie przez Sąd pierwszej instancji pod uwagę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało pominięcie zasadniczych okoliczności, mających istotny wpływ na prawidłowe ustalenie i ocenę stanu faktycznego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 176 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

IV

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. Jednocześnie organ oświadczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy bez rozprawy.

V

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że strona skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a organ nie wniósł o jej przeprowadzenie.

VI

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Przedmiotem przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli przez NSA był wyrok Sądu pierwszej instancji, w którym uznał, że decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 5 października 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie występują bowiem przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 p.p.s.a. może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, w którym powinny być prawidłowo sformułowane zarzuty wyznaczające Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dopuszczalne granice kontroli. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też obydwa te naruszenia łącznie.

Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sposób sformułowania zarzutów w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie spełnia wskazanych powyżej wymogów. Wadliwość konstrukcyjna skargi kasacyjnej powoduje, że została ona rozpatrzona przez NSA po zrekonstruowaniu zarzutów na podstawie zawartego w skardze kasacyjnej uzasadnienia (por. uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09) i jedynie w tych granicach, które NSA zidentyfikował na podstawie tego uzasadnienia.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał najdalej idący zarzut procesowy, tj. podniesiony w punkcie II zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a.

Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z argumentacją Sądu pierwszej instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu i uznaje ją za błędną, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można bowiem skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać.

Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W sposób wystarczający Sąd przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny.

Nie jest też zasadny powołany w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie służy kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego ani zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy, a do tego właśnie zmierza skarżąca w tej sprawie, upatrując naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w "niewzięciu przez Sąd pierwszej instancji pod uwagę całego materiału dowodowego (...), co spowodowało pominięcie zasadniczych okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy". Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli polega ono na oddaleniu skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięciu istotnej części tych akt lub oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Należy bowiem odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, ale z odmienną oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niż przyjmowana przez skarżącą.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty kasacyjne podniesione w punktach I.1. i I.2. petitum skargi kasacyjnej.

Także te zarzuty nie zostały skonstruowane prawidłowo, gdyż skarżąca zarzuca organowi naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych (pkt 1) oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 (pkt 2) poprzez błędną wykładnię, a zatem nieprawidłowo kwalifikuje te zarzuty naruszenia prawa materialnego jako procesowe. Z zestawienia petitum skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienia wynika bowiem, że skarżąca w istocie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego w postaci błędnej wykładni prawa materialnego (art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002), kwestionując swoją odpowiedzialność jako sprzedawcy detalicznego za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej.

Wbrew stanowisku skarżącej, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002.

W prawie żywnościowym obowiązuje zasada, że odpowiedzialność ponoszą podmioty będące uczestnikami łańcucha żywnościowego. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów (ust. 1). Państwa członkowskie wprowadzają w życie prawo żywnościowe oraz monitorują i kontrolują przestrzeganie przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz odpowiednich wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. W tym celu Państwa Członkowskie zachowują system oficjalnych kontroli i innych działań stosownych do okoliczności, z uwzględnieniem informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie i ryzyku związanym z żywnością i paszami, nadzorem nad bezpieczeństwem żywności i pasz oraz innych działaniach monitorujących, obejmujących wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji.

Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające (art. 17 ust. 2).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pełni podzielić należy pogląd, że na użytek zastosowania art. 40a ust. 1 pkt 3 o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, przez wprowadzającego do obrotu artykuły rolno-spożywcze należy rozumieć każdego, kto dokonuje wyżej wymienionych czynności, a zatem również dystrybutora czy sprzedawcę niebędącego producentem artykułu oferowanego do sprzedaży. Jest to stanowisko ugruntowane w dotychczasowym orzecznictwie (por. wyrok NSA z 7 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1916/14; wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 276/20). Stosownie bowiem do treści art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, obrót oznacza czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002, który stanowi wprost, że "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.

W świetle zatem przytoczonego brzmienia art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, skoro na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zobowiązane są zapewnić zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów, to znaczy, że na każdym z podmiotów działających na tym rynku - od producenta aż po sprzedawcę detalicznego - spoczywa określony przepisem obowiązek. Z punktu widzenia definicji wprowadzenia do obrotu istotne jest bowiem jedynie dokonanie określonych w tej definicji czynności, takich między innymi, jak posiadanie żywności w celu sprzedaży, oferowanie do sprzedaży, dystrybucja czy sprzedaż artykułów rolno-spożywczych. (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1140/15; wyrok NSA z 25 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1151/19).

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że to nie ona powinna ponosić odpowiedzialność za nienależytą jakość spornego produktu, lecz jego producent należy z całą mocą podkreślić, że skarżącej nie przypisano w niniejszej sprawie odpowiedzialności za niespełnienie przez sporny towar wymagań fizykochemicznych, lecz za wprowadzenie tego niespełniającego wymagań jakości handlowej towaru do obrotu przez skarżącą jako podmiot sprowadzający sporny towar w celu dalszej sprzedaży.

Posiadanie, z przeznaczeniem do sprzedaży, kontrolowanego artykułu rolno-spożywczego w należącym do skarżącej [...] oznacza, że skarżąca jest podmiotem sprowadzającym określony produkt oferując go do sprzedaży, a więc podmiotem mającym w posiadaniu żywność w celu jej sprzedaży, a zatem, że na tym etapie produkt jest on pod kontrolą skarżącej. Odpowiada ona zatem za ten etap pozostawania produktu rolno-spożywczego pod jej kontrolą. Sam fakt zachowania wypełniającego znamiona deliktu administracyjnego, które określone są w przywołanym wyżej przepisie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, a więc zachowania naruszającego wynikającą z przepisu sankcjonowanego normę zakazu wprowadzania do obrotu artykułu nieodpowiadającego jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, uzasadnia zastosowanie sankcji administracyjnej wobec podmiotu naruszającego tenże zakaz.

Z powołanej już definicji obrotu, jak i z treści przepisu stanowiącego podstawę nałożenia sankcji administracyjnej wynika wprost, że odpowiedzialność ponosi każdy, kto wykonuje czynności określone w art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002. Takie też stanowisko, na tle prawa unijnego, zajął Trybunału Sprawiedliwości w wydanym w trybie prejudycjalnym wyroku z 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. Urz. C 331 z 30 grudnia 2006 r. s 14). Trybunał uznał, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on jako zwykły dystrybutor do wprowadzenia do obrotu produktu, w jakości takiej, w jakiej został mu dostarczony przez producenta. Nawet gdy niezgodność powstała na wcześniejszym etapie obrotu, to powinna zostać wyeliminowana w dalszych ogniwach obrotu, gdyż wymogi w zakresie jakości handlowej odnoszą się do żywności oferowanej konsumentom, a więc zapewnienie zgodności z tymi wymaganiami musi obejmować także etap handlu.

Analiza powyższych przepisów powinna bowiem uwzględniać ich cel, określony między innymi w preambule do rozporządzenia nr 178/2002, którym jest wysoki poziom ochrony zdrowia, odpowiedni dla rozwoju prawa żywnościowego (pkt 8 preambuły), zapewnienie bezpieczeństwa żywności, przy uwzględnieniu wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności, począwszy od produkcji podstawowej, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta (pkt 12 preambuły).

Dla zastosowania art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych nie jest przy tym konieczne przypisanie winy podmiotowi wprowadzającemu do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określone w przepisach o jakości handlowej. Istotą nakładania kary administracyjnej jest egzekwowanie respektowania nakazów i zakazów określonych ustawą wobec podmiotów zobowiązanych do ich przestrzegania. Kara pieniężna nie jest więc konsekwencją stwierdzenia dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej, a sankcja administracyjna może zostać nałożona zarówno na osobę fizyczną, jak i na osobę prawną (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt K 17/97; 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06; 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08; 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08).

Z tych względów za niezasadne należy uznać argumenty skarżącej zmierzające do wykazania, że to nie ona, lecz producent wprowadził do obrotu towar nieodpowiadający jakości handlowej, w związku z czym decyzje Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zostały de facto skierowane do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Ponieważ w tej sprawie niezgodność w wymogami jakości została stwierdzona w placówce handlowej skarżącej, to stosownie do wcześniej wskazanych przepisów, prawidłowo uznano ją za adresata sankcji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 240 zł stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).