Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2525/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi A. O. (dalej: "skarżącą") na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej Warszawa-Okęcie (dalej: "organ") w przedmiocie objęcia kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej w pkt 1) stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, w pkt 2) zasądził od Komendanta Placówki Straży Granicznej Warszawa-Okęcie na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Skarżąca wniosła skargę na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej Warszawa Okęcie, objęcia skarżącej kwarantanną w okresie od [...] kwietnia 2021 r. do [...] kwietnia 2021 r., od [...] lutego 2022 r. do [...] lutego 2022 r. w związku z przekroczeniem granicy państwowej w dniu [...] kwietnia 2021 r., oraz w dniu [...] lutego 2022 r. Skarżąca w zasadniczej części zarzutów kwestionowała prawidłowość sposobu nałożenia na nią obowiązku poddania się kwarantannie, tj. z pominięciem wydania wobec niej decyzji administracyjnej.
Rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko prezentowane w orzeczeniach sądów administracyjnych oraz w doktrynie, że objęcie skarżącej w zastosowanym trybie przez organy inspekcji sanitarnej kwarantanną stanowi czynność z zakresu administracji publicznej zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zdaniem sądu pierwszej instancji art. 33 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm., dalej: "u.z.z.z.ch.") określa generalną zasadę decyzyjnego orzekania w przedmiocie nakładania obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 u.z.z.z.ch., w tym kierowania na kwarantannę. Zasady tej nie zmienia art. 33 ust. 3a u.z.z.z.ch., dodany z dniem 1 kwietnia 2020 r., który stanowi, że decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie;
- 2) nie wymagają uzasadnienia;
- 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Przepis ten nie pozwala bowiem na odstąpienie od decyzyjnej formy nakładania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.z.z.z.ch., a jedynie w określonych granicach upraszcza treść takiej decyzji (przez możliwość odstąpienia od uzasadnienia) oraz sposób jej zakomunikowania (doręczenia/ogłoszenia) adresatowi.
Sąd orzekający zgodził się ze stanowiskiem, że wprowadzone w § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 861 ze. zm., dalej: "rozporządzenie RM z 6 maja 2021 r.") odstępstwo od ustawowej zasady nakładania obowiązku poddania się kwarantannie na podstawie decyzji administracyjnej nie mieści się w zakresie pojęcia "ustanowienia obowiązku poddania się kwarantannie" użytego w art. 46b pkt 5 u.z.z.z.ch. Przepisy art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 u.z.z.z.ch. nie upoważniały do uregulowania w wydanym na ich podstawie rozporządzeniu kwarantanny w sposób odrębny od konstrukcji ustawowych, a więc w szczególności wymagających wydania przez właściwy organ sanitarny decyzji administracyjnej.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nałożenie obowiązku kwarantanny stanowi ingerencję w podstawowe prawa obywatelskie. Wszelkie zaś ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być, zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Także w myśl art. 5 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej "EKPCz") każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, z wyjątkiem następujących przypadków i w trybie ustalonym przez prawo m.in. zgodnego z prawem pozbawienia wolności osoby w celu zapobieżenia szerzeniu przez nią choroby zakaźnej, osoby umysłowo chorej, alkoholika, narkomana lub włóczęgi.
W ramach gwarantowanej w art. 41 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 4 EKPCz procedury sądowej kontroli legalności zastosowanego środka noszącego znamiona pozbawienia wolności w rozumieniu art. 41 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 1 EKPCz, musi istnieć rzeczywista możliwość zweryfikowania przez sąd prawidłowości detencji, tak od strony jej podstaw faktycznych, jak i prawnych. Skutkiem pośrednim regulacji wprowadzonej w § 5 ust. 1 rozporządzenia RM z 6 maja 2021 r. było "pozbawienie wolności" bez należytej podstawy prawnej, gwarancji i środków procesowych związanych z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w tym konstytucyjnego prawa do zaskarżenia rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP).
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że celem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, wydanych w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 46a i art. 46b u.z.z.z.ch. była ochrona zdrowia, ale żadne względy praktyczne albo pragmatyczne, jak też celowość wprowadzanych rozwiązań, nie uzasadniają wykroczenia poza granice upoważnienia ustawowego. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że § 5 ust. 1 rozporządzenia RM z 6 maja 2021 r. w zakresie, w jakim zwolnił organy inspekcji sanitarnej z obowiązku wydania decyzji o skierowaniu na kwarantannę, wykroczył poza zakres upoważnienia ustawowego określonego w art. 46a i art. 46b u.z.z.z.ch., naruszając tym samym zarówno powołane wyżej przepisy ustawowe, jak i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Sąd uznał więc, że sposób nałożenia na skarżącą obowiązku kwarantanny z pominięciem wydania wobec niej decyzji administracyjnej stanowił o naruszeniu art. 33 ust. 1 u.z.z.z.ch. W sprawie nie został zachowany również uproszczony tryb wydania decyzji, o którym mowa w art. 33 ust. 3a u.z.z.z.ch. Przepis ten wymaga bowiem, aby po przekazaniu decyzji w formie ustnej, nastąpiło jej doręczenie na piśmie. Obowiązek ten nie został zrealizowany.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł organ, zaskarżając go w całości. Skarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, z późń. zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 146 § 1 p.p.s.a., poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, podczas gdy czynność podjęta wobec strony przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej Warszawa - Okęcie w Warszawie znajduje uzasadnienie w prawie tj. § 2 ust. 23 pkt 2 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 861 ze. zm.).
Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Skarga kasacyjna organu zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący kasacyjnie organ sformułował jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania – naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 23 pkt 2 i § 5 rozporządzenia RM z 6 maja 2021 r. – poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności skierowania skarżącej na kwarantannę przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Sąd pierwszej instancji uznał, że nałożenie kwarantanny może nastąpić wyłącznie w trybie decyzyjnym, co wynika wprost z art. 33 ust. 1 u.z.z.z.ch., zaś wprowadzone w § 5 ust. 1 rozporządzenia RM z 6 maja 2021 r. odstępstwo nie mieści się w zakresie pojęcia ustanowienia obowiązku poddania się kwarantannie użytego w art. 46b pkt 5 ustawy. Odwołując się do przepisów art. 31 ust. 3 i art. 41 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 5 EKPCz sąd pierwszej instancji uznał, że skutkiem pośrednim wprowadzenia § 5 ust. 1 rozporządzenia RM z 6 maja 2021 r. było pozbawienie wolności bez należytej podstawy prawnej oraz gwarancji i środków procesowych związanych z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Tym samym wprowadzone przepisy rozporządzenia wykroczyły poza zakres upoważnienia ustawowego określonego w art. 46a i art. 46b u.z.z.z.ch. w zakresie zwolnienia organów inspekcji sanitarnej z obowiązku wydania decyzji jak również nie realizowały wymogu z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Stanowiska sądu pierwszej instancji nie można podzielić, zwłaszcza że ten nie dostrzegł, że skarżąca nie zgłaszała naruszenia art. 33 ust. 1 u.z.z.z.ch. w związku z poddaniem obowiązkowi kwarantanny, a i organ tej regulacji nie stosował.
Odnosząc się do istoty spornego zagadnienia, w szczególności braku możliwości zastosowania w sprawie art. 33 ust. 1 u.z.z.z.ch. Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do stanowiska i argumentacji zaprezentowanych w wyrokach NSA z 21 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 2204/22 jak również z 10 października 2024 r. sygn. akt II GSK 1852/23, te i inne wyroki przytoczone w uzasadnieniu opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA).
Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 u.z.z.z.ch. ustanawiają odrębne podstawy kompetencyjne oraz przesłanki materialnoprawne działania organów administracji sanitarnej. O ile przepis art. 33 ust. 1 u.z.z.z.ch. wprost określa formę prawną nałożenia zindywidualizowanego obowiązku ("Państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji (...)"), określonego w art. 5 ust. 1 ww. ustawy (w tym obowiązku poddania się kwarantannie, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f), o tyle w przypadku regulacji w art. 34 ust. 2 cyt. aktu ustawodawca nie określił bezpośrednio formy prawnej nałożenia obowiązku poddania się kwarantannie ("Osoby, (...), podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej (...)").
Ponadto art. 33 ust. 1 u.z.z.z.ch. zawiera ogólną podstawę do wydawania przez właściwych państwowych inspektorów sanitarnych decyzji administracyjnych konkretyzujących abstrakcyjnie określone obowiązki, określone w art. 5 ust. 1 tego aktu, względem osób zakażonych, chorych na chorobę zakaźną, osób podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną lub osób, które miały styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego. Decyzje te są wydawane w trybie proceduralnym określonym w przepisach k.p.a. z dopuszczeniem jednak pewnych uproszczeń i niższych wymogów formalnych. Na mocy bowiem art. 33 ust. 3a pkt 1-3 tej samej ustawy decyzje te mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie ich do adresata, w tym ustnie, a przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób, a także nie wymagają uzasadnienia, jeżeli zachodzi podejrzenie zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób. Do tego aktom tym nadaje się obligatoryjnie rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 33 ust. 3 w zw. z art. 33 ust. 1 ww. aktu.
Z kolei art. 34 ust. 2 u.z.z.z.ch reguluje inne stany faktyczne. Przepis ten w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych (art. 34 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 1 ww. ustawy) daje podstawę do prewencyjnego działania organów inspekcji sanitarnej względem osób, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych. W tym wypadku ustawodawca, pomimo konsekwentnego stosowania techniki legislacyjnej określania decyzyjnej formy prawnej działania organów administracji sanitarnej (por. art. 33 ust. 1-2, czy art. 35 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 omawianej ustawy), zaniechał wyraźnego zastrzeżenia tego rodzaju formy prawnej.
W ocenie NSA, wybór w tym zakresie nie był przypadkowy. Przede wszystkim konieczność podjęcia prewencyjnych, pilnych i zasadniczo masowych czynności z zakresu objęcia kwarantanną lub nadzorem epidemiologicznym osób jedynie narażonych na zakażenie (por. art. 2 pkt 12 i pkt 14 ustawy o zapobieganiu) lub podejrzanych o zakażenie (art. 2 pkt 21 tego aktu) ma na celu zapobieżenie szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych (art. 2 pkt 12 i pkt 14 tego aktu) w skali masowej, co oznacza, że zachowanie trybu postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego mogłoby wyłączyć lub istotnie utrudnić ochronę społeczeństwa przed skutkami szerzenia się zakażeń lub zachorowań na choroby zakaźne w warunkach epidemii.
Mimo to przyjęcie, że umieszczenie art. 34 ust. 2 u.z.z.z.ch. wśród przepisów wymagających formy decyzji do nałożenia obowiązków z art. 5 ust. 1 ww. aktu i regulowanie przez ten przepis podleganie m.in. obowiązkowej kwarantannie, będącej jednym z obowiązków wymienionym w art. 5 ust. 1 ustawy, któremu podleganie ma następować na zasadach określonych w ustawie, nie było wystarczające do akceptacji stanowiska WSA, że kierowanie na kwarantannę na podstawie wspomnianego na początku przepisu mogło następować także i wyłącznie w trybie decyzyjnym. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że przepis art. 34 u.z.z.z.ch. ma cel prewencyjny, gdyż ma ułatwić ochronę społeczeństwa jako populacji przed skutkami szerzenia się zakażeń lub zachorowań na choroby zakaźne w warunkach epidemii.
W świetle powyższej argumentacji, skład orzekający nie podziela stanowiska prezentowanego w wyrokach NSA z: 8 września 2021 r., sygn. akt II GSK 793/21 i II GSK 835/21; 2 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1304/22 i II GSK 1301/22. Dodatkowo wskazać należy, że w uchwale 7 sędziów NSA z 27 października 2025 r. sygn. II GPS 1/25, którą NSA jest związany na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., wyrażono następujący pogląd: Konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 u.z.z.z.ch. następuje w formie czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W sprawie wymaga podkreślenia, że organ konsekwentnie jako podstawę odbycia przez skarżącą obowiązkowej kwarantanny przywoływał § 2 ust. 23 pkt 2 rozporządzenia RM z 6 maja 2021 r. Zgodnie z powyższą regulacją, obowiązującą w chwili przekraczania przez skarżącą granicy i w związku z tym faktem poddania jej obowiązkowej kwarantannie z mocy samego prawa, w przypadku gdy osoba przekraczająca granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącą granicę wewnętrzną w rozumieniu 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), statkiem powietrznym w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 20 albo 22, jest obowiązana: 1) przekazać funkcjonariuszowi Straży Granicznej informację o: a) adresie miejsca zamieszkania lub pobytu, w którym będzie odbywać obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, b) numerze telefonu do bezpośredniego kontaktu z tą osobą;
2) odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, trwającą 10 dni, licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy.
W ocenie NSA, analizowany przepis § 2 ww. rozporządzenia ustanowił kolejny tryb odbycia obowiązkowej kwarantanny (charakter obowiązku wynika z odesłania do obowiązkowej kwarantanny, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 u.z.z.z.ch – por. ust. 23 § 2), związanej z wjazdem na terytorium Polski z innego państwa członkowskiego nie tylko przez obywateli RP, gdyż m.in. przez osoby, które statkiem powietrznym przekroczyły granicę państwową RP stanowiącą dla nich granicę zewnętrzną w rozumieniu kodeksu granicznego Schengen (ust. 2 i ust.
- 3) bądź granicę wewnętrzną według ww. kodeksu (ust.
- 23) i w tym ostatnim przypadku, jeżeli osoby te nie spełniały warunków, o których mowa w ust. 20 albo ust. 22, sprawdzanych przez Straż Graniczną, to przekazywały funkcjonariuszowi Straży Granicznej informacje określone w ust. 23 pkt 1 lit. a) i b), które następnie Straż Graniczna przekazywała właściwemu miejscowo państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu albo właściwemu miejscowo wojewodzie w celu wprowadzenia ich do systemu teleinformatycznego (§ 2 ust. 24 ww. rozporządzenia). Trzeba zauważyć, że w opisanych sytuacjach została wyeliminowana kompetencja organów inspekcji sanitarnej do ustalenia i oceny okoliczności: narażenia każdej z ww. osób na chorobę zakaźną lub pozostawania jej w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, braku wykazywania przez nią objawów chorobowych, czyli przesłanek objęcia podleganiem obowiązkowej kwarantannie, określonych w art. 34 ust. 2 u.z.z.z.ch.
Zaznaczyć należy, że Rada Ministrów obejmując pewne kategorie podmiotów obowiązkiem odbycia kwarantanny (np. osoby przekraczające granicę Rzeczypospolitej Polskiej – § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 6 maja 2021 r., zob. także § 4 ust. 1,3 i 6), wyraźnie postanowiła, że obowiązek ten jest "równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 u.z.z.z.ch, a ponadto że w takim wypadku decyzji organu inspekcji sanitarnej "nie wydaje się" (zob. np. § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 6 maja 2021 r.). Wobec powyższego, w świetle opisanych w § 2 ust. 23 przesłanek poddania odbyciu obowiązkowej kwarantanny, należało uznać, że opisane czynności Straży Granicznej stanowiły indywidualizację w formie niejurysdykcyjnego aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., obowiązku, ustanowionego w § 2 ust. 23 rozporządzenia RM z 6 lipca 2021 r. Tym samym stanowisko sądu pierwszej instancji, co do obowiązku decyzyjnego załatwienia przedmiotowej sprawy nie zasługiwało na uwzględnienie.
W myśl art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Zaskarżona czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej stanowiła niejurysdykcyjny akt administracyjny, realizujący obowiązek wynikający z § 2 pkt 23 rozporządzenia RM z 6 lipca 2021 r., wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 46a i art. 46b pkt 1 -6 i 8-13 u.z.z.z.ch., dlatego też zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów prawa, w tym Konstytucji RP, należało uznać za nieuzasadnione.
Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji, co do trybu poddania obowiązkowi kwarantanny na podstawie § 2 ust. 23 rozporządzenia RM z 6 lipca 2021 r., jej charakteru jako środka nakładanego bezpośrednio poprzez rozporządzenie i związanego z ograniczeniem prawa przemieszczania się tj. wjazdu na terytorium RP oraz uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę skarżącej (pkt 1 i 2 sentencji wyroku).
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe stanowisko sądu pierwszej instancji co do konieczności wydania w sprawie decyzji administracyjnej, które spowodowało wniesienie przez organ skargi kasacyjnej, uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny.