Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2100/12, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej C. L. LLC, W., U., (1) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 5 kwietnia 2012 r. (wydany na skutek skargi T. Z. M. O. S.A. w T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] marca 2010 r.) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz (2) zasądził od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz C. L. LLC, W., U. kwotę 950 (dziewięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Jako podstawę prawną zasądzenia kosztów postępowania podano art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Wnioskiem z [...] lutego 2015 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia zawartego w pkt 2 sentencji wyroku NSA z 12 marca 2014 r. oraz alternatywnie o uwzględnienie dyspozycji art. 156 p.p.s.a. Organ stwierdził, że NSA uzasadniając rozstrzygnięcie dot. zwrotu kosztów postępowania powołał art. 203 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym stronie, która wniosła skargę kasacyjną należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu – jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu I instancji oddalający skargę. W sprawie wobec uwzględnienia przez NSA skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku WSA, który uwzględnił skargę i uchylił decyzję organu, wątpliwości Urzędu Patentowego budzi sposób sformułowania przez Sąd pkt 2 powołanego wyroku i jego wykonania przez organ.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wnioski skarżącej o dokonanie wykładni oraz o sprostowanie wyroku NSA z 12 marca 2014 r. są niezasadne, więc zostały oddalone.
Stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
W ocenie NSA postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku z 12 marca 2014 r. nie wymaga wykładni. W sposób jasny i precyzyjny w sentencji zostało sformułowane rozstrzygnięcie dot. kosztów. Organ za pomocą wniosku dąży do zmiany pkt 2 wyroku z 12 marca 2014 r., który z mocy samego prawa jest prawomocny (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Wobec tego wniosek taki nie może zostać uwzględniony.
Postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku z 12 marca 2014 r. nie zostało również obciążone omyłką, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., więc nie podlega sprostowaniu. Stąd też NSA oddalił wniosek o sprostowanie wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a oraz art. 156 § 1 p.p.s.a., orzekł jak powyżej.