Uzasadnienie
I
Wyrokiem z 2 września 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 122/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – w sprawie ze skargi [...] (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "SKO") z 4 listopada 2024 r., nr SKO.K/41.3/2079/2024/17209/EŚ, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu – uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Bytomia (dalej: "Prezydent") z 3 września 2024 r., nr SK.5410.14.466.2024, oraz zasądził od SKO na rzecz skarżącego 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie sprawy.
Dnia 10 czerwca 2024 r. skarżący wniósł o rejestrację nabytego 9 maja 2024 r. pojazdu marki [...], VIN: [...]. Do wniosku załączył umowę darowizny pojazdu.
Decyzją z 3 września 2024 r., działając na podstawie art. 140mb ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.; dalej: "p.r.d."), Prezydent nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł za niezłożenie w terminie wniosku o rejestrację ww. pojazdu.
Pismem z 30 września 2024 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Decyzją z 4 listopada 2024 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że skarżący uchybił 30-dniowemu terminowi na złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, określonemu w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., ponieważ nabył pojazd 9 maja 2024 r., natomiast wniosek o jego rejestrację złożył 10 czerwca 2024 r. (tj. w poniedziałek), choć termin na jego złożenie upływał 8 czerwca 2024 r. (tj. w sobotę). Jak nadmienił organ, ww. termin ma charakter materialny, w związku z czym nie ma do niego zastosowania art. 57 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."), a tym samym dla sprawy nie ma znaczenia, że ostatni dzień terminu przypadał w sobotę.
II
Uchylając decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA w Gliwicach stwierdził, że termin z art. 73aa ust. 1 p.r.d. nie ma charakteru materialnego. Zdaniem Sądu terminem materialnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego, natomiast terminem procesowym jest okres do dokonania czynności procesowej zarówno przez organ prowadzący postępowanie, jak i inne podmioty uczestniczące w postępowaniu. O charakterze terminu nie decyduje okoliczność, w jakim akcie prawnym został umiejscowiony, lecz rodzaj uprawnienia realizowanego w terminie wskazanym przez ustawodawcę.
W ocenie WSA uchybienie ww. terminu nie pozbawia nabywcy pojazdu prawa do rejestracji, natomiast ustawodawca przewidział środek dyscyplinujący do przestrzegania tego terminu w postaci kary pieniężnej. Kwestia prawidłowego obliczania jego biegu nie została samodzielnie uregulowana w p.r.d., a zatem w braku szczególnej, odmiennej regulacji przy liczeniu terminu z art. 73aa ust. 1 p.r.d. ma zastosowanie art. 57 § 4 k.p.a. Rozwiązanie przyjęte w art. 57 § 4 k.p.a. zostało wprowadzone także w art. 115 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 795) dla liczenia terminów z prawa materialnego oraz odpowiednio w art. 165 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 468 ze zm.). Jak stwierdził Sąd, nie może mieć miejsca sytuacja, w której nabywca pojazdu z uwagi na dni wolne od pracy, które czasem kumulują się z różnymi dniami świątecznymi, jest faktycznie pozbawiony możliwości dopełnienia koniecznych urzędowych formalności w terminie 30 dni.
Wskazując na powyższe, Sąd I instancji stanął na stanowisku, że skarżący zachował termin do złożenia wniosku, bowiem uczynił to w pierwszym dniu po dniu wolnym od pracy, na który przypadał upływ 30-dniowego terminu do dokonania tej czynności. Wykładnia art. 57 § 4 k.p.a., jaką przyjęły organy, stwierdzając, że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do przepisów procesowych, w praktyce powodowałaby bezpodstawne skrócenie terminów do dokonania czynności nawet o kilka dni.
III
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. odnośnie do rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 4 k.p.a., a to poprzez przyjęcie, że do terminu określonego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., tj. terminu na złożenie przez właściciela pojazdu nabytego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, wynoszącego 30 dni od daty nabycia pojazdu wniosku o jego rejestrację, zastosowanie posiada ww. art. 57 § 4 k.p.a., co spowodowało błędne przyjęcie, że jeżeli w niniejszej sprawie koniec terminu na złożenie przez właściciela wniosku o rejestrację pojazdu nabytego na terenie RP przypadał w sobotę 8 czerwca 2024 r., to – zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. – termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy, czyli w poniedziałek 10 czerwca 2024 r., a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący, składając wniosek o rejestrację pojazdu 10 czerwca 2024 r., nie naruszał terminu wynikającego z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., przez co, w ocenie WSA w Gliwicach, brak było podstaw do nałożenia kary administracyjnej w kwocie 500 zł na podstawie art. 140mb ust. 1 p.r.d., a co spowodowało nieuzasadnione uchylenie decyzji organów obu instancji;
- 2. naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a to art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., poprzez błędne przyjęcie, że określony w tym przepisie termin na złożenie wniosku przez właściciela pojazdu nabytego na terenie RP, wynoszący 30 dni od daty nabycia pojazdu posiada charakter terminu procesowego, a nie materialnoprawnego, będące konsekwencją naruszenia opisanych w pkt. 1 i pkt 2 naruszeń prawa procesowego, jak i materialnego, naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez niezastosowanie, tj. art. 140mb ust. 1 p.r.d., a to poprzez błędne przyjęcie, że brak było podstaw prawnych do nałożenia na skarżącego w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 500 zł, w sytuacji gdy koniec 30-dniowego terminu z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. na złożenie przez właściciela pojazdu nabytego na terenie RP przypadał 8 czerwca 2024 r., a skarżący złożył wniosek o rejestrację pojazdu 10 czerwca 2024 r.;
- II. zaskarżenie wyroku odnośnie do rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 uzasadnia zaskarżenie wyroku również odnośnie do rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 2, dotyczącego kosztów postępowania.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że SKO zrzekło się rozprawy, a strona przeciwna nie zajęła w tym przedmiocie stanowiska, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 182 § 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.
Wstępnie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie zaistniały przesłanki do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, które okazały się uzasadnione, a stwierdzone naruszenia wskazanych wzorców kontroli zostały ocenione jako mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, a którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wobec powyższego stwierdzić należy, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed NSA nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz zawiera się wyłącznie w tych jej aspektach, które wynikają z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Przeprowadzona we wskazanych wyżej granicach weryfikacja zarzutów kasacyjnych doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że skarga kasacyjna SKO zasługuje na uwzględnienie.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który, kontrolując zgodność z prawem decyzji SKO w Katowicach w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za niezłożenie w terminie wniosku o rejestrację pojazdu, stwierdził, że decyzja ta i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta są niezgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji zaakceptował dokonane przez organ administracji ustalenia faktyczne, jednakże, uchylając obie decyzje, stwierdził, że organy nieprawidłowo zastosowały w sprawie art. 140mb ust. 1 p.r.d., w wyniku czego nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu uchybienia określonego w art. 73aa. ust. 1 p.r.d. terminu do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Zdaniem Sądu I instancji termin ten nie ma charakteru materialnego, zaś kwestia prawidłowego obliczania jego biegu nie została samodzielnie uregulowana w p.r.d., a zatem wobec braku szczególnej, odmiennej regulacji przy liczeniu terminu z art. 73aa ust. 1 p.r.d. ma zastosowanie art. 57 § 4 k.p.a.
Uwzględniając zaistniały w niniejszej sprawie problem liczenia terminu wykonania ustawowego obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, NSA zgadza się w tym względzie ze sformułowanym przez skarżące kasacyjnie SKO zarzutem naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., w wyniku której Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że określony w tym przepisie termin na złożenie wniosku przez właściciela pojazdu nabytego na terenie RP, wynoszący 30 dni od daty nabycia pojazdu ma charakter terminu procesowego, a nie materialnoprawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że problem prawny objęty zarzutem materialnym rozpatrywanej skargi kasacyjnej, dotyczący charakteru prawnego 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, określonego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 19 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 1805/25. Podobne rozważania o materialnym charakterze 30-dniowego terminu na zawiadomienie starosty o zbyciu pojazdu określonego w art. 78 ust. 1 pkt 1 p.r.d. zawarto także w wyrokach NSA z: 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1157/22; 24 października 2024 r., II GSK 1152/24; 18 marca 2026 r., II GSK 682/23; 18 marca 2026 r., II GSK 935/23. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela i uznaje za własne zasadnicze argumenty wskazane w wyżej wymienionych orzeczeniach, gdyż są trafne również w okolicznościach tej sprawy.
Zgodnie z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium RP. Rację ma skarżący kasacyjnie organ, że termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu wynika z ustawy o charakterze materialnym, tj. p.r.d., a nie z ustawy procesowej, co oznacza, że posiada charakter materialnoprawny, a zatem - jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej - brak jest możliwości jego przywrócenia, przedłużenia lub sanowania jego naruszenia. Należy także zauważyć, że p.r.d. nie zawiera żadnego przepisu dozwalającego na stosowanie, nawet odpowiednio, art. 57 § 4 k.p.a., a także nie zawiera adekwatnej regulacji określającej sposób liczenia przedmiotowego terminu, jeżeli jego koniec przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę. Powyższe oznacza, że ustawodawca uznał, iż ustanowiony w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu ma mieć charakter bezwzględnie obowiązujący, zaś jego naruszenie (przekroczenie nawet o jeden dzień) skutkuje nałożeniem przez starostę na właściciela pojazdu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 500 zł na podstawie art. 140mb ust. 1 p.r.d.
W zakresie przywoływanego przez skarżącego oraz Sąd I instancji art. 57 § 4 k.p.a. jako mogącego mieć zastosowanie w niniejszej sprawie należy także podkreślić, że w doktrynie i orzecznictwie NSA wielokrotnie wyrażano stanowisko, iż przepisy rozdziału 10 działu I k.p.a. (art. 57-60) regulują terminy do dokonania czynności procesowych - terminy procesowe (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z 15 czerwca 2011 r., I OPS 1/11, ONSAiWSA 2011, nr 5, poz. 95). Analogiczną do art. 57 § 4 k.p.a. zasadę obliczania terminu ustanowiono w postępowaniu podatkowym (art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej), postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 83 § 2 p.p.s.a.), postępowaniu cywilnym (art. 165 § 1 k.p.c. w zw. z art. 115 k.c.) i postępowaniu karnym (art. 123 § 3 k.p.k.). Skutek przedłużenia terminu, który miałby zakończyć się w sobotę bądź dzień ustawowo wolny od pracy, dotyczy zatem wyłącznie terminów procesowych, nie zaś tych, które są zaliczane do terminów prawa materialnego, chyba że ustawodawca materialny ustanowi bezpośrednią lub odwołującą regulację w tym zakresie.
Ich upływ powoduje bowiem określony skutek "w rezultacie samego upływu czasu kalendarzowego" (w niniejszym przypadku upływu 30 dni kalendarzowych). Dokonanie określonej czynności później nie może prowadzić do wydłużenia takiego terminu, zaś jego przekroczenie niejako automatycznie wiąże się z nałożeniem dyscyplinującej kary pieniężnej (zob. postanowienie SN z 18 grudnia 2000 r., sygn. akt III KKN 429/98, OSNKW 2001/3–4, poz. 20; J. Wegner, w: Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 57).
Zasadnie w tym zakresie skarżące kasacyjnie SKO przywołuje uchwałę 7 sędziów NSA, sygn. akt II GPS 3/12, w której jednoznacznie wskazano, że terminy procesowe są terminami dotyczącymi czynności procesowych podejmowanych przez podmioty postępowania administracyjnego (sądowego) w celu wywołania określonych skutków w tym postępowaniu (procesie). Biorąc pod uwagę te właśnie skutki, można natomiast mówić o terminach procesowych zwykłych (porządkowych, instrukcyjnych, dylatoryjnych) i terminach procesowych zawitych: prekluzyjnych, peremptoryjnych i przedawniających [zob. szerzej: W. Kręcisz, Terminy w postępowaniu o przyznanie płatności producentom rolnym, ZNSA 2013, nr 1, s. 60-76; G. Jyż, Charakter prawny terminów w postępowaniach o przyznanie płatności producentom rolnym w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych w Polsce (wybrane zagadnienia), Barometr Regionalny 2015, tom 13, nr 4, s. 139-145].
Przez termin prawa materialnego należy natomiast rozumieć ustanowiony przepisem prawa materialnego termin do dokonania określonej czynności niezwiązanej z toczącym się postepowaniem administracyjnym (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 560/13).
O materialnym charakterze terminu do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu świadczy nie tylko materialny charakter ustawy, w której jest on ustanowiony (p.r.d.), ale właśnie przede wszystkim skutek uchybienia temu terminowi. Uchybienie terminowi procesowemu wywołuje bowiem skutek w płaszczyźnie procesowej przez uzależnienie skuteczności czynności procesowej od zachowania terminu. W razie uchybienia terminowi procesowemu jednostka może się bronić przed negatywnymi skutkami uchybienia poprzez instytucję przywrócenia terminu. Inaczej jest w przypadku terminów materialnoprawnych – co do zasady przepisy prawa nie przewidują możliwości ich przywrócenia. Takie terminy podlegają przywróceniu tylko wyjątkowo i jedynie wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin (a której nie przewidują przepisy p.r.d.). W razie więc złożenia prośby o przywrócenie terminu o charakterze materialnoprawnym organ powinien na podstawie art. 61a k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., II GSK 560/13; A. Golęba, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 57).
Ustanowiony w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu jest zatem terminem materialnym do dokonania określonej czynności niezwiązanej z toczącym się postępowaniem administracyjnym. Uchybienie temu terminowi w żaden sposób nie powoduje bezskuteczności wniosku o rejestrację pojazdu i nie prowadzi też do negatywnych dla strony skutków procesowych, lecz powoduje obowiązek zapłaty administracyjnej kary pieniężnej za jego niedochowanie. Naruszenie tego terminu ma wpływ na materialnoprawną sferę praw i obowiązków właściciela pojazdu, jaką jest nałożenie kary administracyjnej na podstawie art. 140mb ust. 1 p.r.d.. Zabezpieczenie złożenia wniosku o rejestrację pojazdu sankcją administracyjną jest środkiem mającym zapewnić państwu bezpieczeństwo ruchu drogowego, zaś właścicielowi pojazdu legalne użytkowanie nabytego pojazdu.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że już jednodniowe uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 i 2 p.r.d., usprawiedliwia nałożenie kary na podstawie art. 140mb p.r.d. i może także stanowić przeszkodę do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 14 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1546/22). Zgłoszenie zbycia pojazdu lub złożenie wniosku o rejestrację nabytego pojazdu służy bowiem nie tylko celom ewidencyjnym, ale też stanowi instrument kontroli spełniania wymogów ochrony środowiska w związku z ewentualnym wycofaniem pojazdu z eksploatacji zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/53/WE z 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. UE L z 2000 r. Nr 269, s. 34; zob. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 476/21).
Nieprawidłowe jest zatem stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, że w rozpoznawanej sprawie kwestia obliczenia biegu 30-dniowego terminu z art. 73aa ust. 1 p.r.d. nie została samodzielnie uregulowana w p.r.d., a zatem w braku szczególnej, odmiennej regulacji, przy liczeniu jego biegu ma zastosowanie przepis art. 57 § 4 k.p.a. przewidujący, że do terminu nie wlicza się ustawowo wolnego od pracy, jeżeli wypada on w ostatnim dniu terminu. Jak już wcześniej wspomniano, skoro ustawodawca materialny w p.r.d. nie przewidział możliwości przywrócenia, przedłużenia lub sanowania naruszenia 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu ani też nie ustanowił w tym zakresie odwołania do stosowania przepisów k.p.a., to oznacza, że przy jego obliczaniu należy przyjmować jego kalendarzowy bieg. Jeśli zatem 30-dniowy termin na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu upływał w sobotę - w niniejszej sprawie 8 czerwca 2024 r. - oznacza to, że upłynął on z końcem tego właśnie dnia.
W celu zachowania ustawowego terminu oraz uniknięcia kary pieniężnej skarżący powinien był zatem złożyć wniosek w terminie 30 dni kalendarzowych, licząc od dnia nabycia pojazdu do dnia 8 czerwca 2024 r.
Uwzględnienie zarzutu materialnego powoduje, że zarzut procesowy rozpatrywanej skargi kasacyjnej, ze względu na przywoływaną w nim kwestię zastosowania art. 57 § 4 k.p.a. do terminu określonego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. również należy uznać za uzasadniony. Uchylając zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta w przedmiocie kary pieniężnej za niezłożenie przez skarżącego w terminie wniosku o rejestrację pojazdu, Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 4 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że do terminu określonego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. posiada zastosowanie art. 57 § 4 k.p.a. Tym samym Sąd I instancji błędnie przyjął, że jeżeli w niniejszej sprawie koniec terminu na złożenie przez właściciela wniosku o rejestrację pojazdu nabytego na terenie RP przypadał w sobotę 8 czerwca 2024 r., to – zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. – termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy, czyli w poniedziałek 10 czerwca 2024 r. W konsekwencji błędnym było przyjęcie, że skarżący, składając wniosek o rejestrację pojazdu 10 czerwca 2024 r., nie naruszał terminu wynikającego z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała zatem przesłanka do nałożenia przez Prezydenta na skarżącego kary administracyjnej w kwocie 500 zł na podstawie art. 140mb ust. 1 p.r.d.
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i błędnej wykładni art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. za uzasadnione. Dlatego też, uznając, że istota sprawy została należycie wyjaśniona, rozpoznał skargę, orzekając o jej oddaleniu na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono natomiast w całości od zasądzenia kosztów postępowania ze względu na wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji.
- - ---------------------- 2