Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 600/25, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę A. Sp. z o.o. w G. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 10 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
I
Decyzją z 28 maja 2024 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 2077,00 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu w sklepie [...], partii [...] kg produktu o nazwie [...] o wartości [...] zł oraz partii [...] kg produktu o nazwie [...] o wartości [...] zł, zafałszowanych ze względu na podanie na wywieszce cenowej informacji wprowadzającej konsumenta w błąd dotyczącej kraju pochodzenia mięsa. Na wywieszce cenowej [...] wskazano "Polska" zamiast "Dania", a na [...] podano "Hiszpania" zamiast "Polska", co świadczyło o zafałszowaniu produktu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1980; dalej: ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych).
Na skutek odwołania skarżącej, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z 10 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
II
Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła skarżąca.
Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wskazane ustalenia faktyczne dotyczące informacji podanych na wywieszkach cenowych spornych produktów nie były w żaden sposób podważane przez skarżącą, zakwestionowała ona bowiem wyłącznie prawidłowość zastosowania w tej sprawie przepisów dotyczących kary pieniężnej, gdyż - jej zdaniem - błędnie oceniono przesłanki decydujące o wysokości tej kary i bezpodstawnie odmówiono odstąpienia od jej wymierzenia. W związku z tym Sąd wyjaśnił, że ustalona kara pieniężna w kwocie 2077,00 zł mieści się w przedziale przewidzianym w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (nie jest niższa niż 1000 zł i nie przekracza górnej granicy 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary).
Sąd stwierdził, że wzięto także pod uwagę niewielką wartość zafałszowanych partii produktów ([...] zł), uznając tę okoliczność za niepowodującą podwyższenia wymiaru sankcji finansowej, a także fakt, że skarżąca była już karana za naruszenie przepisów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, bowiem wobec niej wydano dwie decyzje z [...] lutego 2022 r. i z [...] listopada 2022 r. nakładające kary pieniężne w kwocie 500 zł każda, za nieprawidłowe oznakowanie partii [...] oraz wprowadzenie do obrotu przyprawy o nazwie [...] nieodpowiadającej jakości handlowej.
Ponadto Sąd podał, że w sprawie przeanalizowano przychód skarżącej osiągnięty za rok 2023 ([...]zł), a także wielkość uzyskanych za ten okres obrotów ([...]zł). Zdaniem Sądu, miarkowanie kary nie nosiło znamion dowolności, a prezentowana w tym zakresie argumentacja organów była spójna, logiczna, wszechstronna i świadczyła o rozważeniu wszelkich czynników, które ustawodawca nakazał brać pod uwagę w procesie wymierzania kary pieniężnej.
III
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie złożyła skarżąca, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- 1. naruszenie przepisów postępowania - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) polegające na dokonaniu kontroli legalności decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 10 grudnia 2024 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej bez uwzględnienia konstytucyjnych uwarunkowań wynikających z zasady demokratycznego państwa prawa, a w szczególności wynikającej z niej zasady poprawnej legislacji poprzez uznanie, że art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zakresie w jakim przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej nakazuje organom Inspekcji Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych uwzględniać niedoprecyzowane i wieloznaczne pojęcie stopnia szkodliwości czynu, a także przesłankę dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych, bez określenia ram czasowych tej działalności, jakie powinny być brane pod uwagę, może stanowić skuteczną podstawę stosowania wobec przedsiębiorcy sankcji administracyjnej za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznaczonych artykułów rolno-spożywczych;
- 2. naruszenie przepisów postępowania - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na dokonaniu kontroli legalności decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 10 grudnia 2024 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej bez uwzględnienia konstytucyjnych uwarunkowań wynikających z zasady proporcjonalności, poprzez uznanie, że przy wymierzaniu sankcji administracyjnej organ nie może brać pod uwagę okoliczności zaistnienia nieprawidłowości, winy, świadomości bądź postawy sprawcy czynu podlegającego karze, z uwagi na przyjęty przez ustawodawcę model reżimu odpowiedzialności obiektywnej;
- 3. naruszenie przepisów postępowania - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U.UE.L.2002.3.1 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 178/2002), polegające na uznaniu, że przyjęte w ustawodawstwie krajowym środki mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego oparte na odpowiedzialności obiektywnej, nieuwzględniającej okoliczności zaistnienia nieprawidłowości, winy, świadomości czy postawy sprawcy czynu podlegającego sankcji administracyjnej są skuteczne i proporcjonalne w rozumieniu ustawodawstwa europejskiego.
Na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE z 7 czerwca 2016 r. Nr C202, s. 47), wniesiono o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem prejudycjalnym:
"Czy przyjęte w ustawodawstwie krajowym, począwszy od dnia 01 lipca 2020 roku środki mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego, oparte na odpowiedzialności obiektywnej, nie uwzględniającej okoliczności zaistnienia nieprawidłowości, winy, świadomości czy postawy sprawcy czynu podlegającego sankcji administracyjnej są skuteczne i proporcjonalne w rozumieniu art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U.UE.L.2002.31.1 z późniejszymi zmianami)?"
Na podstawie art. 193 Konstytucji RP, w przypadku ustalenia braku podstaw do rozproszonej kontroli konstytucyjności, wniesiono o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym:
"1. Czy art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity Dz. U. 2023, poz. 1980), w części obejmującej przesłankę "stopnia szkodliwości czynu" oraz przesłankę "dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych'' jako dyrektyw ustalenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej nie jest sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP, gdyż nie spełnia wymogu regulacji jasnej, jednoznacznej, przewidywalnej dla adresata?
2. Czy art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity Dz. U, 2023, poz. 1980), rozumiany w ten sposób, że przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej organ nie może brać pod uwagę okoliczności zaistnienia nieprawidłowości, winy, świadomości bądź postawy sprawcy czynu podlegającego karze, nie jest sprzeczny z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP?"
Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o zawieszenie postępowania kasacyjnego do czasu rozpoznania sprawy przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości oraz Trybunał Konstytucyjny. Stosownie do treści art. 185 § 1 oraz art. 188, a także art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2025 roku, uchylenie decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z 10 grudnia 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 28 maja 2024 roku oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych na rzecz skarżącej zwrotu kosztów sądowych w wysokości 200 zł, a także kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje w łącznej wysokości 1367 zł. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
IV
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. Jednocześnie organ oświadczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy bez rozprawy.
V
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że strona skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a organ nie wniósł o jej przeprowadzenie.
VI
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem przeprowadzonej w niniejszej sprawie przez NSA kontroli kasacyjnej był wyrok Sądu pierwszej instancji, w którym Sąd uznał, że decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z 10 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej jest zgodna z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują bowiem przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie sprowadzają się do zakwestionowania systemu prawnego regulującego sposób ustalania wysokości kary pieniężnej za naruszenie prawa żywnościowego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione.
Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. W świetle art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ustalając wysokość kary pieniężnej, organ uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych.
Dla zastosowania art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie jest konieczne przypisanie winy podmiotowi wprowadzającemu do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy. Sam fakt zachowania wypełniającego znamiona deliktu administracyjnego, a więc zachowania naruszającego wynikającą z przepisu sankcjonowanego normę zakazu wprowadzania do obrotu artykułu zafałszowanego, uzasadnia zastosowanie sankcji administracyjnej wobec podmiotu naruszającego ten zakaz. Istotą nakładania kary administracyjnej jest egzekwowanie respektowania nakazów i zakazów określonych ustawą wobec podmiotów zobowiązanych do ich przestrzegania. Sankcja administracyjna realizuje zasadniczo funkcję prewencyjną, co nie wyłącza również jej charakteru dyscyplinująco-represyjnego. Cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie ustawowych obowiązków.
Kara pieniężna nie jest więc konsekwencją stwierdzenia dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. W reżimie odpowiedzialności obiektywnej nie mieści się ocena stosunku sprawcy do czynu. Sankcja administracyjna może zostać nałożona zarówno na osobę fizyczną, jak i na osobę prawną (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt K 17/97; z 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06; z 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08; z 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08).
Z powołanej już definicji obrotu, jak i z treści przepisu stanowiącego podstawę nałożenia sankcji administracyjnej wynika wprost, że odpowiedzialność ponosi każdy, kto wykonuje czynności określone w art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002. Takie też stanowisko, na tle prawa unijnego, zajął Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. Urz. C 331 z 30 grudnia 2006 r. s.
14) wydanym w trybie prejudycjalnym. Trybunał uznał, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on jako zwykły dystrybutor do wprowadzenia do obrotu produktu, w takiej jakości w jakiej został mu dostarczony przez producenta. Nawet wówczas, gdy niezgodność powstała na wcześniejszym etapie obrotu, to powinna zostać wyeliminowana w dalszych ogniwach obrotu. Należy bowiem zauważyć, że wymogi w zakresie jakości handlowej odnoszą się do żywności oferowanej konsumentom, dlatego też zapewnienie zgodności z tymi wymaganiami musi obejmować także etap handlu.
Stanowiska tego nie może skutecznie podważyć podniesiony w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002. Artykuł 17 rozporządzenia nr 178/2002 wyznacza role dla poszczególnych podmiotów zaangażowanych w funkcjonowanie łańcucha żywnościowego w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności. I tak w ust. 1 zobowiązuje on podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz do zapewnienia, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodności tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowania przestrzegania tych wymogów.
Z kolei w ust. 2 nałożono się na Państwa Członkowskie obowiązek wprowadzenia w życie prawa żywnościowego oraz monitorowania i kontrolowania przestrzegania przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze i podmioty działające na rynku pasz odpowiednich wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. W celu realizacji opisanych obowiązków, zgodnie z art. 17 akapit trzeci rozporządzenia nr 178/2002, Państwa Członkowskie zachowują system oficjalnych kontroli i innych działań stosownych do okoliczności, z uwzględnieniem informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie i ryzyku związanym z żywnością i paszami, nadzorem nad bezpieczeństwem żywności i pasz oraz innych działaniach monitorujących, obejmujących wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji.
Ponadto Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego, a ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, o czym mówi art. 17 akapit czwarty rozporządzenia nr 178/2002.
Przepisy prawa unijnego wymagają zatem, by wysokość kary spełniała swoją funkcję prewencyjną - winna być wyraźnym ostrzeżeniem na przyszłość, zapobiegającym powstawaniu nagannych praktyk rynkowych, oraz funkcję represyjną – winna stanowić poważną dolegliwość dla przedsiębiorcy, nie niosąc za sobą jednocześnie ryzyka wyeliminowania go z obrotu gospodarczego. Dokładne określenie granic i przesłanek odpowiedzialności za naruszanie przepisów prawa żywnościowego należy do państw członkowskich, które samodzielnie stanowią, który podmiot może być pociągnięty do odpowiedzialności za dane działanie lub zaniechanie oraz jakie sankcje należy wobec niego zastosować. Oczywiście regulacje krajowe nie mogą pomijać zasad określonych w ww. przepisach prawa żywnościowego.
Ponadto istotną wytyczną przy określaniu zakresu odpowiedzialności podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze jest motyw 12 Preambuły rozporządzenia nr 178/2002, stanowiący, że dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności począwszy od produkcji podstawowej i produkcji pasz, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta, ponieważ każdy element może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo żywności.
Realizując te wytyczne, ustawa o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych w art. 40a ust. 5 przewiduje, że: "Ustalając wysokość kary pieniężnej, Główny Inspektor albo wojewódzki inspektor uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych".
W świetle przedstawionych argumentów należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie ziściły się przesłanki uzasadniające wystąpienie przez NSA z pytaniem prejudycjalnym do TSUE w zakresie odnoszącym się do kwestii, które przedstawione zostały we wniosku spółki. Z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika obowiązek sądu przedstawienia TSUE pytania prejudycjalnego w przypadku, gdy według tego Sądu do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów prawnych przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie poddanej kontroli instancyjnej, nie zachodziła uzasadniona wątpliwość co do wykładni wskazanych przepisów prawa unijnego, stąd też NSA nie widzi potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. Dlatego też wniosek skarżącej kasacyjnie spółki należało uznać za nieusprawiedliwiony.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Przyjęty w polskiej regulacji prawnej reżim odpowiedzialności obiektywnej nie narusza konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, w niniejszej sprawie Sąd nie dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji "bez uwzględnienia konstytucyjnych uwarunkowań wynikających z zasady proporcjonalności". W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wyraźnie odniósł się do przesłanek wysokości nakładanej kary takich jak stopień szkodliwości, zakres naruszenia i dotychczasowa jego działalność, wskazując na ilość stwierdzonych naruszeń i ich charakter oraz potencjalne skutki, a w konsekwencji stwierdzając średni stopień szkodliwości czynu, uwzględnił uprzednie ukaranie karą pieniężną decyzjami z [...] lutego 2022 r. i z [...] listopada 2022 r. (za nieprawidłowe oznakowanie partii [...] oraz wprowadzenie do obrotu przyprawy o nazwie [...] nieodpowiadającej jakości handlowej), a także wielkość obrotu ([...] zł). i przychodów skarżącej ([...] zł) oraz niewielką wartość zakwestionowanej partii produktów ([...] zł).
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Przyjęte w polskiej regulacji prawnej zawartej w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przesłanki ustalania wysokości sankcji, odwołujące się do pojęć nieoznaczonych (dotychczasowa działalność, stopień szkodliwości czynu) są dopuszczalne z punktu widzenia zasad techniki prawodawczej i nie naruszają konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Z powodu braku definicji legalnej wymagają one wykładni, prawidłowo utrwalone jest jednak w praktyce orzeczniczej branie pod uwagę przez organy w szczególności wagi naruszonych obowiązków, rozmiarów szkody już wyrządzonej czynem podlegającym sankcji oraz rodzaju i charakteru dobra będącego przedmiotem naruszenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z przedstawionym przez skarżącą pytaniem prawnym. Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed tym sądem. Skład Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, dlatego uznał za niezasadne kierowanie pytania prawnego do TK.
Z powyżej przedstawionych powodów, ponieważ podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oraz wnioski okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 675 zł stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym art. 179 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).