Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 616/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. Sp. z o.o. w R. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Województwo P. – Wojewódzki Urząd Pracy w R. i E. Spółka z o.o. w R. [...] listopada 2009 r. zawarli umowę o dofinansowanie projektu "Czas nowych możliwości" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Głównym celem projektu było podniesienie kwalifikacji zawodowych poprzez udział w szkoleniach 138 osób (w tym 73 kobiet i 65 mężczyzn) pozostających bez zatrudnienia, zamieszkujących na terenie województwa p..
W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie m.in. stosowania przez beneficjenta zasady konkurencyjności przy leasingu samochodu ciężarowego M. i najmu pomieszczeń na cele projektu.
Pismem z [...] czerwca 2011 r. skarżąca została wezwana do zwrotu wydatków niekwalifikowalnych w łącznej wysokości 132.129,40 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania.
Ponieważ termin zapłaty kwoty wydatków niekwalifikowalnych upłynął [...] czerwca 2011 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne.
Dyrektor WUP w R. decyzją z [...] października 2011 r. zarządził zwrot kwoty wydatków niekwalifikowalnych wynikających m.in. z:
- 1) umowy leasingu z [...] stycznia 2010 r. (38.996,40 zł),
- 2) umowy najmu pomieszczeń na potrzeby projektu z [...] grudnia 2009 r. (53.693,00 zł).
Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Minister Rozwoju Regionalnego uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zwrotu kwoty w wysokości 65.293,16 zł oraz orzekł o zwrocie kwoty 66.836,24 zł.
Orzeczenie o zwrocie powyższej kwoty organ uzasadnił tym, iż wydatki w zakresie umowy leasingu nie mogły być uznane w całości za kwalifikowane. Po wyborze wykonawcy przedmiotu zamówienia – B. L. Sp. z o.o. i podpisaniu umowy leasingu sporządzono stanowiący integralną część umowy harmonogram spłat, przewidujący przez pierwsze 22 miesiące raty w wysokości 6.499,40 zł brutto, natomiast przez pozostałe 14 miesięcy wysokość rat została określona na kwotę 866,59 zł brutto. Innymi słowy, przez okres realizacji projektu miały być ponoszone w ramach projektu raty w wysokości 6.499,40 zł brutto (w budżecie projektu założono 6.500,00 zł brutto), natomiast natychmiast po zakończeniu jego realizacji odwołujący miał ponosić raty w wysokości 866,59 zł brutto.
W ocenie IZ PO KL, odwołujący rażąco naruszył warunek kwalifikowalności wydatków, którym jest racjonalność i efektywność, wynikający z Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z [...] grudnia 2009 r. (aktualnych na dzień przeprowadzenia przedmiotowego zamówienia), uwzględniając w projekcie (do sfinansowania ze środków publicznych) ponad 7-krotnie wyższe raty niż po okresie realizacji projektu (do sfinansowania ze środków własnych beneficjenta). Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ uznał jako wydatki nieracjonalne i nieefektywne koszty w wysokości stanowiącej nadwyżkę ponad wysokość równych rat leasingu dla całego okresu leasingu. Kwota wydatków niekwalifikowanych wyniosła w tym zakresie 13.143,24 zł brutto.
W zakresie umowy najmu pomieszczeń Minister Rozwoju Regionalnego wskazał, iż w wyniku zapytania ofertowego dotyczącego zamówienia na wynajem pomieszczeń z przeznaczeniem na biuro, sale wykładowe i salę komputerową najkorzystniejszą ofertą, która nie została odrzucona, była oferta M. S. R. P. (pełniącego zarazem funkcję Prezesa Zarządu skarżącej). Zaoferowane przez wybranego wykonawcę M. S. kwoty za wynajem pomieszczeń wysokością odpowiadały kwotom przewidzianym w budżecie projektu, zawartym we wniosku o dofinansowanie projektu. Zdaniem organu skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności w znaczący sposób, jeśli chodzi o jej cel, tj. zapewnienie konkurencyjnego uczestnictwa podmiotów w zamówieniu współfinansowanym ze środków publicznych. Minister Rozwoju Regionalnego zwrócił uwagę, iż R. P. Prezes Zarządu E. Sp. z o.o. (prowadzący również jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą M. S.) miał wiedzę na temat projektu oraz jego budżetu, co wynika chociażby z tego, że zatwierdził wniosek o dofinansowanie projektu.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż nieruchomości wynajęte przez wykonawcę w wyniku przeprowadzonej procedury zamówienia należały do niego samego. Na podstawie Uchwały nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej z dnia [...] lipca 2009 r. wyrażono zgodę na zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości spółki położonych przy ul. [...] w R. z Prezesem Zarządu R. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą M. S. R. P.. W dniu [...] grudnia 2009 r. zawarta została umowa najmu pomiędzy skarżącym a M. S. R. P., przedmiotem której były pomieszczenia znajdujące się przy ul. [...] w R.. Zdaniem IZ PO KL, w procesie oceny prawidłowości zastosowania zasady konkurencyjności należy brać pod uwagę nie tylko literalne brzmienie tej zasady, lecz również jej cel i charakter oraz funkcję. Wobec tego IZ PO KL uznał całość wydatków objętych wskazanym zamówieniem za niekwalifikowalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na wskazaną decyzję.
Odnośnie leasingu samochodu ciężarowego M., WSA uznał, że wymóg efektywnego zarządzania finansami został rażąco naruszony przez skarżącą poprzez uwzględnienie w toku realizacji projektu do sfinansowania ze środków publicznych –ponad 7-krotnie wyższych rat niż po okresie realizacji projektu (do sfinansowania z własnych środków). Taki sposób ukształtowania płatności rat nie został zawarty we wniosku i poddany weryfikacji na etapie kwalifikowania wniosków do dofinansowania. Brak było również wyspecyfikowania takiego zróżnicowania wysokości rat przy sformułowaniu zapytania ofertowego. Także w ofercie firmy, która została wybrana i z którą beneficjent zawarł umowę leasingu pojazdu nie zamieszczono harmonogramu spłaty rat – w przeciwieństwie do ofert dwóch pozostałych firm. Ukształtowanie harmonogramu odbyło się zatem między beneficjentem a leasingodawcą już na etapie samego zawierania umowy.
Sąd uznał, że tym działaniem skarżąca naruszyła zasady racjonalności i efektywności w wydatkowaniu środków publicznych zawartych w Wytycznych jak również postąpiła niezgodnie z zapisami własnego wniosku o dofinansowanie, w którym deklarowała korzystne dla projektu rozwiązania.
Sąd nie podzielił argumentów skarżącej, że takie ukształtowanie harmonogramu spłaty rat było konieczne ze względu na słuszną ochronę własnych interesów.
Nie mają żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji wywody skargi dotyczące wartości leasingowanego samochodu po zakończeniu okresu trwałości projektu czy możliwości najmu lub dzierżawy takiego pojazdu.
Sąd nie podzielił argumentacji spółki, iż uznanie przez organ części poniesionych kosztów rat leasingowych za niekwalifikowane było błędne, gdyż właśnie taka wysokość była zapisana we wniosku, który został zaakceptowany, a budżet projektu nie został przekroczony.
Wobec tego w ocenie WSA Minister Rozwoju Regionalnego prawidłowo uznał, że koszty w wysokości stanowiącej nadwyżkę ponad wysokość równych rat leasingowych dla całego okresu leasingu są wydatkami nieracjonalnymi i nieefektywnymi z punktu widzenia projektu, tym samym są wydatkami niekwalifikowanymi. Nie są zasadne w tym zakresie zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego tzn. art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 oraz art. 184 u.f.p., art. 5 pkt 6,art. 26 ust.1 pkt 6 u.z.p.p.r., art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1784/1999 oraz § 43 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez nieuwzględnienie w sprawie.
Sąd uznał zarzut naruszenia art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1081/2006 za niezrozumiały, ponieważ rozporządzenie to zawiera jedynie 15 artykułów. Nie są również zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych, zwłaszcza w zakresie uchybień co do ustalenia stanu faktycznego, który według Sądu został ustalony prawidłowo i wyczerpująco w zakresie koniecznym dla rozstrzygnięcia sprawy.
W odniesieniu do najmu pomieszczeń na potrzeby projektu, WSA wskazał, że nie jest zrealizowaniem zasady konkurencyjności sytuacja, w której jeden z oferentów ma możliwość uzyskania szerszych, pełniejszych informacji o preferowanych warunkach zamówienia niż inni stający do konkursu ofert. W niniejszej sprawie skarżąca wysłała zapytania ofertowe do trzech podmiotów, w tym do prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą M. S. – własnego Prezesa zarządu – R. P.. Złożył on ofertę, która okazała się najkorzystniejsza, a przedstawione propozycje cenowe dokładnie odpowiadały kwotom przewidzianym w budżecie projektu na realizację przedmiotowych wydatków w zakresie wynajmu poszczególnych pomieszczeń.
Sąd nie uznał za dowolne stwierdzeń i wniosków organów wydających decyzję, że skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności w znaczący sposób w zakresie jej celu, tj. zapewnienia konkurencyjnego uczestnictwa niezależnych podmiotów w zamówieniu współfinansowanym ze środków publicznych.
Zdaniem WSA nie można przyjąć, jak chciałaby skarżąca, iż wystarczające jest samo formalne dopełnienie procedury, aby zasada konkurencyjności została zrealizowana. Procedura wskazana w § 20 umowy jest jedynie warunkiem koniecznym, aby uznano zasadę konkurencyjności za spełnioną, jednak niewystarczającym. Zasada konkurencyjności ma swoją treść (szerszą niż procedura, która jest konieczna do przeprowadzenia) i cel. Dlatego organ nie naruszył art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej k.p.a.) powołując się na celowościową wykładnię zasady konkurencyjności.
Sąd I instancji wskazał, że nie ma znaczenia, iż na dzień zawarcia umowy wynajmu pomieszczeń z R. P. brak było jednoznacznych uregulowań prawnych w kwestii powiązań kapitałowo-osobowych. Dopiero w wersji Wytycznych z [...] listopada 2010 r. wprowadzono przepis, iż "Beneficjent nie może udzielać zamówienia podmiotom powiązanym z nim osobowo i kapitałowo (...)".
Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów art. 7, 77 k.p.a. ustalając stan faktyczny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono:
na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wewnętrzne sprzeczności w treści uzasadnienia,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest pełny i nie wymagał uzupełnienia zgodnie z wnioskami skarżącej oraz poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 oraz art. 184 u.f.p. poprzez ich bezprawne zastosowania w sprawie;
- 2) art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r. w związku z błędnym zastosowaniem Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki z dnia [...] grudnia 2009 r., Podrozdział 3.1 pkt 8 wydanych na podstawie wskazanego przepisu, w związku z § 20 ust. 1 umowy nr [...] o dofinansowanie Projektu: "Czas nowych możliwości" zawartej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, pomiędzy Województwem P. – Wojewódzkim Urzędem Pracy w R., a Przedsiębiorstwem E. Sp. z o.o., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wydatki w kwocie 53.693,00 zł. poniesione przez Beneficjenta na podstawie umowy najmu pomieszczeń na potrzeby projektu z dnia [...] grudnia 2009 r. zostały poniesione z naruszeniem zasady konkurencyjności i przyjęcie, że w tym zakresie beneficjent naruszył zasadę konkurencyjności;
- 3) art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r. w związku z błędnym zastosowaniem Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki z dnia [...].12.2009 r., Podrozdział 3.1 pkt 1 lit. b/ wydanych na podstawie wskazanego przepisu, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że beneficjent uwzględniając różną wysokość rat w okresie trwania umowy leasingu nr [...], naruszył warunek racjonalności i efektywności wydatków, a tym samym uznanie, że wydatki w kwocie 13.143,24 zł poniesione przez beneficjenta na podstawie umowy leasingu nr [...] są wydatkami niekwalifikowanymi;
- 4) art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z dnia 31 lipca 2006 r.) przez jego błędną wykładnię prowadzącą do niezastosowania przepisu;
W uzasadnieniu wskazano szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Skarga ta została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Specyfika sprawy oraz sposób sformułowania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej uzasadniają rozpatrzenie w pierwszej kolejności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, gdyż od oceny tego naruszenia uzależniona jest potrzeba ustosunkowania się do zarzutów w zakresie naruszeń dotyczących przepisów prawa procesowego.
Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami. W art. 184 ust. 1 tej ustawy stwierdzono, iż wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Tylko zatem w przypadku naruszenia procedur, o jakich mowa w tym przepisie organ miał podstawy do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu.
Zauważyć przy tym należy, iż przy interpretacji pojęcia "innych procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu" należy uwzględnić zarówno potoczne znaczenie wyrazu "procedura", jak i sposób uregulowania w prawie krajowym wdrażania programów operacyjnych. Reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych zawarte w "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" wydanych m.in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zawarte w umowie o dofinansowanie stanowią także "inne procedury", o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, lecz powinny z tych wytycznych oraz umowy jednoznacznie wynikać.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż strona skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności przy najmie pomieszczeń na potrzeby projektu, gdyż wysłała wprawdzie zapytania ofertowe do trzech podmiotów, lecz jednym z nich był – prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą – prezes zarządu – R. P. i dlatego nie wiadomo jaka oferta zwyciężyłaby, gdyby zapytania ofertowe wysłano do trzech niezależnych od skarżącego podmiotów. Jednocześnie Sąd I instancji stwierdzi, iż nie można uznać za wystarczające samo formalne dopełnienie procedury o jakiej mowa w § 20 zawartej przez strony umowy o dofinansowanie, gdyż ta procedura jest wprawdzie warunkiem koniecznym, aby uznano zasadę konkurencyjności za spełnioną, jednak niewystarczającym, gdyż "procedura" nie jest samą zasadą.
Naczelny Sąd Administracyjny powyższego stanowiska Sądu I instancji nie podziela, gdy pozostaje ono w sprzeczności z treścią pkt 3.1 ppkt 8 Rozdziału 3 – Ogólnych zasad kwalifikowania wydatków zawartych w "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki". Zgodnie z tym zapisem wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowane, o ile łącznie spełniają następujące warunki – wydatki w ramach projektu powinny być ponoszone zgodnie z zasadą konkurencyjności, określoną w umowie o dofinansowanie projektu. Zasada konkurencyjności nie dotyczy podmiotów zobowiązanych do stosowania ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych.
W świetle tego zapisu wytycznych nie powinno ulegać żadnej wątpliwości, iż aby uznać wydatki za niekwalifikowane nie wystarczy naruszyć ogólną i dość abstrakcyjną "zasadę konkurencyjności", lecz zasada ta powinna być określona w umowie o dofinansowanie projektu.
W konsekwencji dopiero w przypadku naruszenia stosownych postanowień umownych można mówić o naruszeniu zasady konkurencyjności. Tymczasem zarówno organ, jak i Sąd I instancji wprost stwierdzają, iż strona skarżąca nie naruszała reguł konkurencyjności określonych w § 20 zawartej przez strony umowy o dofinansowanie projektu. Okoliczność zaś, iż § 20 tej umowy poprzedza sformułowanie (tytuł) "konkurencyjność" nie oznacza, iż to sformułowanie może być dowolnie interpretowane, w oderwaniu od treści § 20 umowy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też poglądu Sądu I instancji, iż strona skarżąca naruszyła pkt 3.1 pkt 1b powyższych Wytycznych przez to, iż to w umowie leasingu samochodu ciężarowego M. określono wysokość rat przez okres realizacji projektu na kwotę 6.499,40 zł (odpowiadającej wysokości rat założonej w projekcie), a po okresie realizacji projektu tylko w kwocie 866,59 zł (pokrywanych ze środków własnych strony skarżącej). Zgodnie z tym ostatnim zapisem Wytycznych wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowane, o ile łącznie spełniają następujące warunki – są racjonalne i efektywne, tj. nie są zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz spełniają wymogi efektywnego zarządzania (relacja nakład/rezultat).
W sprawie było bezsporne, że raty leasingu za samochód ciężarowy w kwocie 6.499,40 zł nie przekraczały wysokości rat założonych w projekcie oraz nie były zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych. Trudno jest zatem mówić o tym, iż strona skarżąca wykorzystała przyznane środki na realizację projektu nieracjonalnie bądź też nieefektywnie w rozumieniu powyższych Wytycznych.
Jeżeli zaś chodzi o to, iż raty te były wyższe w okresie realizacji projektu, a niższe po tym okresie (pokrywane ze środków własnych skarżącej), to stwierdzić należy, iż zarówno w samym projekcie, jak i też w umowie o dofinansowanie tego projektu strona skarżąca nie podjęła żadnych zobowiązań, iż te raty leasingu będą równe bez względu na to, czy będą pokrywane ze środków przyznanych na dofinansowanie projektu, czy też ze środków własnych. Nie można też mówić o tym, iż też wyższe raty leasingu nie spełniały wymogów efektywnego zarządzania w relacji nakład/rezultat, skoro zostały przeznaczone na spłatę zakupu samochodu przewidzianego w projekcie i nie zostały zawyżone w stosunku do cen rynkowych. Relacja więc "nakładu" do "rezultatu" została w pełni zachowana.
Okoliczność zaś, iż strona skarżąca po okresie realizacji projektu spłacała raty leasingu z własnych środków w znacznie mniejszej wysokości od tej, którą spłacała w okresie realizacji projektu, jest bez znaczenia w sprawie. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że wymóg efektywnego zarządzania dotyczył wyłącznie środków przeznaczonych na realizację projektu w zakresie relacji nakładów do rezultatu, a nie relacji nakładów ze środków przeznaczonych na realizację projektu w stosunku do nakładów pokrywanych ze środków własnych strony skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca na podstawie § 2 zawartej umowy otrzymała dotację rozwojową na realizację projektu w kwocie określonej w umowie i stanowiącej nie więcej niż 100% całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu, przy czym z treści tej umowy nie wynika, aby beneficjent był zobowiązany do wniesienia wkładu własnego oraz aby przy konkretnych wydatkach realizowanych w ramach projektu był zobowiązany partycypować z udziałem środków własnych określonych procentowo, czy też kwotowo.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sprawie doszło jedynie do naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa materialnego. Nie zachodzi zatem potrzeba ustosunkowania się do podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszeń przepisów postępowania, gdyż stan faktyczny sprawy był w zasadzie bezsporny, a ewentualne uchybienia procesowe nie miały wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 188 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 tej ostatniej ustawy.