Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1644/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2013 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. S. W piśmie procesowym zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie bowiem wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 7.992 zł. W przypadku uwzględnienia skargi przez NSA, skarżący będzie musiał wszcząć odrębne postępowanie zmierzające do naprawienia szkody, obejmującej również utracone korzyści.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ogranicza jednakże możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek w tym przepisie zawartych. Obowiązkiem strony jest więc wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.).
Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.).
Tymczasem skarżący niczym nie poparł swego stanowiska co do istnienia ustawowych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poprzestał na twierdzeniach o (ewentualnych) trudnościach w uzyskaniu odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku uiszczenia kary pieniężnej w razie uwzględnienia skargi.
Argument ten nie jest zasadny. Tryb dochodzenia ewentualnego odszkodowania za deklarowaną szkodę powstałą w wyniku uiszczenia kary nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutkiem uiszczenia kary niewątpliwie będzie uszczuplenie majątku skarżącego, być może i o utracone zyski. Jest to jednak naturalna konsekwencja wypłaty ze środków zobowiązanego, nie świadczy jednak o powstaniu szkody, czy o wystąpieniu nieodwracalnych skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Brak też podstaw by przyjąć, że takim właśnie skutkiem zapłaty nałożonej kary może być ewentualny problem w uzyskaniu odszkodowania za szkodę wyrządzoną wykonaniem decyzji. Proces odszkodowawczy i uzyskanie odszkodowania jest bowiem przysługującym każdemu poszkodowanemu uprawnieniem w demokratycznym państwie prawnym. Korzystanie z tego uprawnienia nie może zostać uznane za przesłankę uzasadniającą wstrzymanie wykonania ostatecznych decyzji administracyjnych.
Obowiązkiem strony domagającej się wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w niniejszej sprawie tego obowiązku jednak nie wypełnił, mimo że już Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1644/13 wyjaśnił na czym polega wykazanie istotnych dla omawianej instytucji przesłanek.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.