Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 367/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 10 lipca 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu 25 października 2024 r. Skarb Państwa stał się właścicielem samochodu marki [...] na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II K 394/24, mocą którego orzeczono przepadek ww. pojazdu. Odpis wyroku został doręczony Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w dniu 25 listopada 2024 r. Termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu upłynął 25 grudnia 2024 r. Samochód marki [...] został nabyty przez kolejnego właściciela po upływie 30 dni od dnia jego nabycia przez Skarb Państwa.
W dniu 16 grudnia 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo od Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. informujące o przejściu na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu marki [...]. Wraz z zawiadomieniem został również przesłany wyrok Sądu Rejonowego orzekający o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Decyzją z 16 kwietnia 2025 r. Starosta J. nałożył na Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. reprezentującego Skarb Państwa karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251, dalej - P.r.d.). Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, decyzją z dnia 10 lipca 2025 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2026 r., poz. 143 – dalej p.p.s.a.).
Sąd I instancji wskazał, że naczelnik urzędu skarbowego wykonując orzeczenie o przepadku działa jak organ egzekucyjny i jednocześnie jako ustawowo upoważniony reprezentant Skarbu Państwa w sferze prawa cywilnego. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. określa zobowiązanie do działania skierowane do właściciela pojazdu, stanowiące podstawę powstania stosunku administracyjnoprawnego. Skoro przepis art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. dotyczy obowiązku właściciela pojazdu, ma zastosowanie do Skarbu Państwa (reprezentowanego przez naczelnika urzędu skarbowego), który przejął pojazd na własność w drodze konfiskaty mienia na gruncie prawa karnego, co w niniejszej sprawie znajduje również potwierdzenie w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 9 stycznia 2025 r. o stwierdzeniu nabycia ruchomości w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto, żaden przepis prawa nie zwalnia Skarbu Państwa, jako właściciela, z obowiązku dokonania złożenia wniosku o rejestrację pojazdu nabytego wskutek orzeczonego przez sąd karny przepadku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na specyficzną sytuację administracyjnoprawną naczelnika urzędu skarbowego, mającą swe źródło w niespójności przepisów prawa karnego wykonawczego (art. 187 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy wykonawczy, tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 911, dalej - k.k.w.) z prawem administracyjnym (art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d.). Naczelnik urzędu skarbowego ma bowiem złożyć w imieniu Skarbu Państwa (jako właściciela pojazdu) wniosek o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego nabycia, czyli uprawomocnienia się wyroku sądu karnego orzekającego o przepadku pojazdu, jednocześnie będąc zależnym od przesłania mu odpisu tego wyroku przez sąd karny. Obowiązek naczelnika urzędu skarbowego staje się skonkretyzowany, wymagalny i realny dopiero po przesłaniu mu odpisu wyroku przez sąd karny. Oznacza to w praktyce, że w okresie pomiędzy nabyciem własności (uprawomocnieniem się wyroku sądu karnego) a doręczeniem odpisu tego wyroku, jakakolwiek aktywność naczelnika urzędu skarbowego w celu zrealizowania nałożonego na niego poprzez ustawę obowiązku jest obiektywnie wykluczona.
Można więc uznać, że w takiej sytuacji adresat obowiązku nie jest zdolny do uczestniczenia w stosunku prawnym (zdolny do odpowiednich działań prawnych zmierzających do realizacji czy też realizujących ustawowy obowiązek). Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 17 października 2024 r., mocą którego orzeczono przepadek samochodu marki [...] uprawomocnił się 25 października 2024 r, a jego odpis został doręczony Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w dniu 25 listopada 2024 r. To był początkowy moment pozwalający zrealizować ustawowy obowiązek, którego nie wykonano.
W skardze kasacyjnej Skarb Państwa - Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zaskarżył ww. wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1. art. 187 § 1 k.k.w. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten stanowi podstawę prawną do uznania Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. jako reprezentanta Skarbu Państwa w zakresie mienia podlegającego przepadkowi na podstawie art. 44b § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 383, dalej – k.k.);
- 2. art. 187 § 2 k.k.w poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten stanowi podstawę prawną do uznania Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. jako reprezentanta właściciela - Skarbu Państwa w zakresie mienia podlegającego przepadkowi na podstawie art. 44b § 1 k.k.;
- 3. art. 188 § 1 k.k.w. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten stanowi podstawę prawną do uznania Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. jako reprezentanta właściciela - Skarbu Państwa w zakresie mienia podlegającego przepadkowi na podstawie art. 44b § 1 k.k.;
- 4. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 125) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten stanowi podstawę prawną do uznania Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. jako reprezentanta właściciela - Skarbu Państwa w zakresie mienia podlegającego przepadkowi na podstawie art. 44b § 1 k.k.;
- 5. art. 37 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2025 r., poz. 1131, dalej - ustawa o KAS) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten nie ma zastosowania do ustalenia reprezentanta Skarbu Państwa w zakresie wykonania przepadku orzeczonego na podstawie art. 44b § 1 k.k.;
- 6. art. 73aa P.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie wobec skarżącego, który nie może zostać uznany za właściciela lub reprezentanta właściciela (Skarbu Państwa) pojazdu, którego przepadek orzeczono na podstawie art. 44b k.k.;
- 7. art. 140mb ust. 1 P.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie wobec skarżącego, który nie może zostać uznany za właściciela lub reprezentanta właściciela (Skarbu Państwa) pojazdu, którego przepadek orzeczono na podstawie art. 44b k.k.
Jednocześnie skarżący kasacyjnie wskazał, że ustawą z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1734) dokonano zmiany polegającej na dodaniu w art. 73aa po ust. 5 nowego ust. 5a w brzmieniu: "Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy właścicielem pojazdu: 1) przejętego na podstawie art. 50a ust. 2 zdanie drugie jest gmina;
- 2) przejętego na podstawie orzeczenia sądu wydanego w związku z wnioskiem, o którym mowa w art. 130a ust. 10 zdanie pierwsze, jest powiat;
- 3) nabytego w drodze spadku jest gmina albo Skarb Państwa;
- 4) przejętego po likwidacji przedsiębiorstwa jest gmina albo Skarb Państwa;
- 5) przejętego na podstawie art. 44b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2025 r. poz. 383) jest Skarb Państwa". Dla niniejszej sprawy kluczowy jest art. 73aa ust. 5a pkt 5 P.r.d. w nowym brzmieniu, który wyłącza obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu przejętego na podstawie art. 44b k.k. przez Skarb Państwa. Wskazany przepis w cytowanym brzmieniu powinien zostać uwzględniony przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej, a jego zastosowanie w niniejszej sprawie będzie wynikało z treści art. 3 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Argumenty na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej zostały zaprezentowane w jej uzasadnieniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna nie wniosła o jej przeprowadzenie.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach w sprawie kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania pojazdu orzekł, że nie jest ona niezgodna z prawem. Istota sporu koncentruje się wokół odpowiedzi na pytanie, czy Naczelnik Urzędu Skarbowego jest podmiotem reprezentującym Skarb Państwa, na którym na zasadzie art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. ciążył obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od jego nabycia.
Przystępując do oceny zgłoszonych zarzutów przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 44b § 1 k.k., w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym. Z kolei z treści art. 187 § 2 k.k.w. wynika, że objęte przepadkiem przedmiot, korzyść majątkowa lub ich równowartość przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku wytoczenia powództwa, o którym mowa w art. 293 § 7 Kodeksu postępowania karnego - z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa. W następstwie orzeczenia przepadku pojazd przechodzi na własność Skarbu Państwa.
Z kolei art. 187 § 1 k.k.w. stanowi, że sąd bezzwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku przesyła jego odpis lub wyciąg naczelnikowi urzędu skarbowego, właściwemu ze względu na siedzibę sądu pierwszej instancji, w celu wykonania orzeczonego przepadku lub nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, ze wskazaniem, w jakiej części zostały one wykonane zgodnie z art. 11a lub art. 11b § 1, a w jakiej pozostają do wykonania. Ponadto, wykonując przepadek, naczelnik urzędu skarbowego przejmuje w posiadanie składniki mienia wymienione w wyroku (art. 188 § 1 k.k.w.), aby następnie spieniężyć je według przepisów o egzekucji świadczeń pieniężnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 188 § 5 k.k.w.).
Trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, że od aktu orzeczenia przez sąd karny przepadku przedmiotu, stanowiącego przejaw działania w sferze imperium, należy odróżnić skutek tego orzeczenia, czyli doniosły w kategoriach prawa cywilnego stan ukształtowany w następstwie uprawomocnienia się wyroku zawierającego takie rozstrzygnięcie - działanie Państwa w sferze imperium w postaci konfiskaty mienia wywołuje skutek w sferze dominium.
Zestawienie powyższych przepisów – wbrew wywodom skargi kasacyjnej -świadczy bowiem, że naczelnik urzędu skarbowego wykonując orzeczenie o przepadku działa jak organ egzekucyjny i jednocześnie jako ustawowo upoważniony reprezentant Skarbu Państwa w sferze prawa cywilnego. Prawidłowości zaskarżonego orzeczenia w powyższym zakresie nie podważają zarzuty zgłoszone w pkt 1-5 petitum skargi kasacyjnej.
Szczególnego odniesienia wymagają natomiast sformułowane w pkt 6 i 7 petitum skargi zarzuty naruszenia art. 73aa oraz art. 140mb ust. 1 P.r.d., przy ocenie których Naczelny Sąd Administracyjny działa w warunkach wyznaczonych znaczeniem konsekwencji wynikających z przywołanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów art. 1 pkt 5 lit. d w zw. z art. 3 ustawy z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
W drodze nowelizacji w art. 73aa P.r.d. dodany został ust. 5a pkt 5, w myśl którego "Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy właścicielem pojazdu: (...) przejętego na podstawie art. 44b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383) jest Skarb Państwa". Stosownie zaś do art. 3 ustawy nowelizującej, "Do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Powyższe oznacza, że w niezakończonych postępowaniach w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej ww. okoliczność (wyłączenie przez ustawodawcę obowiązku złożenia wniosku o rejestrację) wymaga uwzględnienia.
Należy zwrócić uwagę, że w przepisie przejściowym (art.
3) ustawy nowelizującej, odnoszącym się do postępowań, o których mowa w art. 140mb P.r.d., użyte zostało określenie, iż jej przepisy stosuje się również "do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu". Jak wyjaśniał już Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I GSK 890/09 (publ. ONSAiWSA 2011/6/117), znaczenie prawne takiego sformułowania jest zasadniczo inne niż znaczenie stosowanego w ustawach nowelizujących przepisu przejściowego w brzmieniu "przepisy nowej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną". Przy takim zwykle stosowanym przepisie przejściowym przyjmuje się, że przepisy nowej ustawy nie mają zastosowania, jeżeli przed ich wejściem w życie została wydana decyzja ostateczna. Wobec odmiennego brzmienia art. 3 ustawy nowelizującej uprawnione jest przyjęcie, że z przepisu tego wynika, że przesłanka wszczęcia i niezakończenia postępowania przed dniem wejścia w życie ustawy nie odnosi się do daty uzyskania przez decyzję waloru ostateczności, lecz prawomocności, przez co należy rozumieć utrzymanie decyzji w mocy w postępowaniu sądowym. Postępowaniem "wszczętym i niezakończonym" jest zatem również postępowanie wszczęte przed wejściem w życie ustawy nowelizującej i niezakończone do dnia jej wejścia w życie, jak w rozpoznawanej sprawie, albowiem na skutek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie skargi kasacyjnej od wyroku tegoż sądu, szeroko rozumiane postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej było "w toku".
Z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wynika wprost, że zamiarem ustawodawcy wyrażonym w art. 3 tej ustawy było rozciągnięcie stosowania jej przepisów na postępowanie sądowe: "Przepisy przejściowe zawarto w art. 2-4 projektu ustawy. W przepisach art. 2 i 3 zaproponowano, że do postępowań o rejestrację pojazdów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast w odniesieniu do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ust. 1 i 2 PRD, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie projektowanej ustaw, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Należy zauważyć, że ogólna norma intertemporalna regulująca skutki zmian w przepisach o administracyjnych karach pieniężnych zawarta jest w art. 189c Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. W ustawie zdecydowano się zawrzeć inne rozstrzygnięcie intertemporalne niż wskazane art. 189c Kodeksu postępowania administracyjnego, aby skutki zaproponowanych w projekcie zmian objęły również postępowania toczące się m.in. przed sądami administracyjnymi" (https://www.sejm.gov.pl/sejm10.nsf/PrzebiegProc.xsp?nr=1437).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnienie konsekwencji wynikających z art. 3 ustawy nowelizującej przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozostaje w zakresie badania sprawy sądowoadministracyjnej w granicach wyznaczonych przez stronę w pkt 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że realizacja zasady dwuinstancyjności postępowania na gruncie p.p.s.a, w kontekście konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 176 ustawy zasadniczej, musi być rozumiana jako prawo strony do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy sądowoadministracyjnej przez niezależny i niezawisły sąd. Jakkolwiek realizuje się ona w trybie skargi kasacyjnej, to jednak w postępowaniu sądowoadministracyjnym realizując funkcje ochrony interesu prawnego jednostki oraz ochrony interesu publicznego ma charakter zwykłego środka odwoławczego, którego wniesienie skutkuje wstrzymaniem uprawomocnienia się wyroku sądu pierwszej instancji.
W rezultacie w postępowaniu kasacyjnym, w zakresie zdeterminowanym wolą skarżącego uzewnętrznioną w podstawach skargi kasacyjnej, tj. innymi słowy w granicach skargi kasacyjnej, realizuje się kolejny etap badania sprawy sądowoadministracyjnej (W. Kręcisz, Glosa do uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 9/09, ZNSA 2010/3/147-159). W związku z powyższym, zakres badania sprawy sądowoadministracyjnej w postępowaniu przed sądem drugiej instancji nie może pomijać konsekwencji następczej w stosunku do daty podjęcia zaskarżonej decyzji, aktu lub czynności, a także orzekania sądu pierwszej instancji zmiany przepisu prawa materialnego, jeśli pozwalają na to przepisy intertemporalne oraz zarzuty skargi kasacyjnej.
Stwierdzić zatem należy, że uwzględnienie w rozpoznawanej sprawie art. 1 pkt 5 lit. d w zw. z art. 3 ustawy z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym czyni bezprzedmiotowym postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 140mb P.r.d. w sprawie nałożenia kary pieniężnej, czego następstwem musiało być uchylenie zaskarżonego wyroku. W związku z tym, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 193 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).