Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 133/12 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej E. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 265/11, w sprawie ze skargi E. Sz. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w B. Pismem z dnia 10 maja 2013 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. i przekazanym przez ten Sąd o Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wniósł o przyznanie mu zwrotu kosztów przejazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 25 kwietnia 2013 r. stwierdzając, że koszt przejazdu wyniósł około 70 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą do wystąpienia przez stronę o uwzględnienie w kosztach sądowych kosztów przejazdu do sądu jest art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego.
Natomiast uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe pod warunkiem złożenia go w terminie wynikającym z art. 210 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek pouczenia o przysługującym stronie uprawnieniu i skutkach zaniechania skorzystania z tego uprawnienia w terminie wskazanym przez ustawodawcę, ale również uprawnia do konstatacji, że brak pouczenia strony działającej bez pomocy prawnej nie może jej obarczać skutkiem w postaci utraty przysługujących jej uprawnień.
W rozpoznawanej sprawie skarżący reprezentowany był przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego, jednakże wniósł pisemną prośbę o zawiadomienie go osobiście o terminie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Sąd ten uwzględnił wniosek i zawiadomił go o terminie rozprawy wraz z pouczeniem o terminie złożenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Podkreślenia wymaga, że takie pouczenie skarżącego dokonane zostało już na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w B. Mimo to wniosek został złożony po zamknięciu rozprawy i ogłoszeniu wyroku.
Wyjaśnić należy, że zawiadomienie o rozprawie ma formę urzędowego formularza, który wypełnia, zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego lub sędziego sprawozdawcy, pracownik sekretariatu. Art. 93 p.p.s.a. wskazuje jedynie obowiązkowe informacje, które w tym zawiadomieniu mają być zawarte. Można w nim jednak zawrzeć także inne informacje, które będą miały znaczenie dla praw i obowiązków strony (w tym poinformowanie strony skarżącej o utracie uprawnienia żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie jej należnych kosztów; por. Dauter B. w: Dauter B. Gruszczyński B. Kabat A. Niezgódka-Medek M. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r. s. 231 oraz postanowienie NSA z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 194/10, LEX nr 606391). A zatem pokwitowanie przez skarżących doręczenia takiego zawiadomienia stanowi zarazem dowód na pouczenie ich przez Sąd o skutkach niezgłoszenia najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, wniosku o przyznanie należnych kosztów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2348/10).
Wobec nie spełnienia warunku określonego w art. 210 § 1 p.p.s.a., wniosek złożony w analizowanej sprawie w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 160 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.