Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2015 roku sygn. akt V SA/Wa 2051/14, w punkcie trzecim sentencji wyroku rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego.
Skarga kasacyjna została sporządzona w dniu 30 kwietnia 2015 roku przez pełnomocnika Ministra Finansów radcę prawnego [...] i przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 2 czerwca 2015 roku. Radca prawny [...], jako pełnomocnik organu, brała udział w postępowaniu prowadzonym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
W rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ministra Rozwoju i Finansów reprezentowała [...].
Od skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Minister Rozwoju i Finansów uiścił wpis w kwocie 2157 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z treści art.156 § 2 p.p.s.a. wynika, że sprostowanie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym., a przepis art.16 § 2 p.p.s.a. wprowadza zasadę, że na posiedzeniu niejawnym sąd administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie niedokładności należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony, bądź podmiotów postępowania czy też wskazanie ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym wykonaniu działania sumowania lub odejmowania (vide postanowienie NSA z dnia 27.09.2011 r sygn. akt I FSK 1208/10, postanowienie NSA z dnia 12.04.2011 r sygn. akt II GZ 133/11 niepublikowane).
W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści § 14 ust.2 pkt 2 lit.b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r, poz.490), stawki minimalne za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynoszą 50% stawki określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 złotych. Natomiast według § 14 ust.2 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna- stawkę określa się na podstawie § 6 rozporządzenia. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 431.355 złotych, a więc stosownie do treści § 6 pkt 7 rozporządzenia pełna stawka minimalna wynosi 7200 złotych. Oznacza to, że 50% stawki określonej na podstawie § 6 pkt 7 rozporządzenia stanowi kwota 3600 złotych.
W tym stanie rzeczy wysokość kosztów przysługujących Ministrowi Rozwoju i Finansów stanowi suma kwot z tytułu uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz opłata za czynności radcy prawnego (2157+3600). Suma wskazanych kwot, to jest 5757 złotych, składa się na łączne koszty jakie winny zostać zasądzone na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając z urzędu na podstawie art.156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art.193 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.