Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 13 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 794/22, oddalił skargę x (dalej: strona, skarżący) na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku (dalej: organ) z 7 października 2022 r., nr 6/2022 w przedmiocie odebrania broni palnej wraz z amunicją oraz legitymacji posiadacza broni.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu 7 października 2022 r. czynnością materialno-techniczną opisaną w protokole nr 6/2022 organ odebrał skarżącemu broń palną - pistolet marki [...] o nr. [...], kaliber 9 mm wraz z amunicją oraz z legitymacją posiadacza broni, seria [...], nr [...]. Jednocześnie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący przedstawił organowi umowę z 7 października 2022 r., dotyczącą sprzedaży drugiej sztuki broni - pistoletu marki [...] o nr. [...], kaliber 9 mm. Z akt administracyjnych wynika też, że przedmiotowa czynność podjęta została z uwagi na prowadzone wobec skarżącego postępowanie przygotowawcze o popełnienie czynu określonego w art. 204 § 2 oraz art. 258 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 383 ze zm.; dalej: k.k.).
Na powyższą czynność skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
WSA wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej czynności stanowił art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 955 ze zm.; dalej: u.b.a.). Jedyną przesłanką odebrania broni bezpośrednio wskazaną w ww. przepisie jest prowadzenie przeciwko danej osobie postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., to jest umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. W chwili dokonania zaskarżonej czynności - czego skarżący nie neguje - toczyło się bowiem postępowanie karne, w ramach którego prokurator Prokuratury Rejonowej Gdańsk-Wrzeszcz w Gdańsku przedstawił skarżącemu zarzut popełnienia czynu kwalifikowanego jako branie udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego (art. 158 § 1 k.k.) oraz zarzut popełnienia czynu czerpania korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę (art. 204 § 2 k.k.).
Mając na względzie systematykę przestępstw przedstawioną w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., stwierdzić należało, że mieszczą się w niej wszystkie przestępstwa umyślne (art. 9 k.k.). Zarzucane skarżącemu czyny - zarówno z art. 158 § 1 k.k., jak i z art. 204 § 2 k.k. – są przestępstwami umyślnymi.
WSA podkreślił przy tym, że w przypadku odebrania broni na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a. organ nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia. Odebranie broni na tej podstawie jest bowiem tylko czynnością, która ma charakter samoistny i nie stanowi wykonania innego rozstrzygnięcia administracyjnego, którego integralną częścią byłoby pisemne uzasadnienie. Sporządzany z dokonania tej czynności protokół nie spełnia funkcji, jaką pełni uzasadnienie decyzji, lecz w skrócony i uproszczony sposób dokumentuje fakt dokonania czynności i towarzyszące temu okoliczności (czas, miejsce, podstawa prawna, przebieg czynności). Z tych względów, mając na uwadze prewencyjny charakter omawianej instytucji, nie można oczekiwać, aby organ dał inny wyraz (w szczególności pisemny) swojej obawie co do zagrożenia, jakie stwarza określona osoba. Ponadto, chodzi tutaj o zagrożenie o charakterze potencjalnym. Poza kompetencjami Sądu pozostaje ocena stopnia realności tego zagrożenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 151 p.p.s.a. w z w. z art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że sam fakt toczącego się postępowania karnego przeciwko skarżącemu uzasadnia odebranie mu broni w trybie ww. przepisów, podczas gdy ich prawidłowa wykładnia prowadzi do konkluzji, że samo wszczęcie przeciwko osobie posiadającej broń palną postępowania karnego nie może stanowić wyłącznej podstawy jej odebrania w trybie art. 19 ust. 1a u.b.a., a konieczne jest wykazanie przez organ istnienia dodatkowych okoliczności o charakterze podmiotowo-przedmiotowym. że dalsze posiadanie przez posiadacza broni palnej zagraża jemu, bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu;
- 2. przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: k.p.a.), poprzez oddalenie skargi w całości, gdy tymczasem w toku postępowania administracyjnego organ zaniechał dokonania jakichkolwiek czynności, w tym o charakterze dowodowym, mających na celu dokonanie ustaleń względem ziszczenia się wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.;
- 3. przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w całości, gdy tymczasem w toku postępowania administracyjnego organ dokonał dowolnej oceny okoliczności sprawy, w tym faktów, o których wiedzę winien posiadać z urzędu, a w konsekwencji błędnie uznano, że zachodzi konieczność odebrania skarżącemu kasacyjnie broni;
- - a powyższe uchybienia wskazane w pkt. 2 i 3 petitum miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do oddalenia skargi w całości przy jednoczesnym niezasadnym i sprzecznym z dyspozycją art. 19 ust 1a u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. odebraniu skarżącemu kasacyjnie broni, amunicji i legitymacji.
W związku z powyższym skarżący wniósł o o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej oraz zobowiązanie organu do zwrotu odebranych rzeczy, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zasadności zarzutów kasacyjnych.
Zaznaczenia wymaga, że granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc generalnie zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
W rozpoznawanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który, kontrolując zgodność z prawem czynności materialno-technicznej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie odebrania broni palnej wraz z amunicją oraz legitymacją posiadacza broni, nie stwierdził, aby czynność ta została dokonana z naruszeniem prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. na zarzutach naruszenia przepisów postępowania (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz na zarzucie naruszenia prawa materialnego postępowania (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) polegającym na błędnej wykładni art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że sposób ich sformułowania oraz argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały tak przedstawione, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie – potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy oraz komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych, uzasadniają łączne ich rozpatrzenie bez uszczerbku dla prawidłowości dokonanej oceny.
Materialnoprawną podstawę podjęcia czynności materialno-technicznej w niniejszej sprawie stanowił art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.
Należy wskazać, że zagadnienie prawne dotyczące ustanowionej z dniem 10 marca 2011 r. w art. 19 ust. 1a u.b.a. przesłanki uzasadniającej odebranie broni było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyrokach z: 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 588/23; 24 października 2024 r., sygn. akt II GSK 934/21; 14 maja 2025 r., sygn. akt I GSK 2105/24 (opublikowane, podobnie jak niżej powoływane orzeczenia, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Konstytucyjność art. 19 ust. 1a u.b.a. była także badana przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12 (Dz.U. z 2014 r. poz.
39) stwierdził, że jest on zgodny z zasadą prawidłowej legislacji wynikającą z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela argumenty wyrażone w uzasadnieniach przywołanych wyroków, uznając, że są one aktualne również w kontrolowanej sprawie.
Odbieranie broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobom posiadającym broń zgodnie z przepisami w zasadniczym zakresie zostało uregulowane w art. 19 ust. 1 i 1a u.b.a. Do 10 marca 2011 r. zasadnicze przesłanki umożliwiające właściwym organom odebranie broni palnej i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni regulował art. 19 ust. 1 u.b.a. Przepis ten jako przesłanki umożliwiające właściwym organom odebranie broni palnej wymienia ujawnienie okoliczności uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, w których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5 u.b.a. Są to zatem przypadki odebrania broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni w związku z możliwością wszczęcia lub wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, a zwłoka, jak wskazuje dodatkowo ustawodawca, "zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu".
Chodzi tu o zwłokę w sprawie dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń, czyli wydania w tej sprawie podlegającej wykonaniu decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń (art. 20 u.b.a.), prowadzającej do czynności powodujących uniemożliwienie osobie tracącej uprawnienie do posiadania broni używania broni zgodnie z jej zasadniczym przeznaczeniem (art. 18 ust. 8 i art. 22 u.b.a.).
Wśród sytuacji wymienionych w art. 19 ust. 1 u.b.a. jest przypadek wskazany w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., czyli sytuacja polegająca na tym, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Z powyższego wynika, że na podstawie art. 19 ust. 1 u.b.a. można odebrać broń, amunicję i dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie, która z tego powodu, że została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi zagrożenie dla siebie oraz porządku i bezpieczeństwa publicznego.
W wyniku nowelizacji u.b.a. wprowadzonej z dniem 10 marca 2011 r. do art. 19 dodano ust. 1a, ustanawiający nową okoliczność uzasadniającą odebranie broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni. Zgodnie z tym przepisem Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.
Należy zatem stwierdzić, że przepis art. 19 ust. 1a u.b.a. daje podstawę do odbierania broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni przed skazaniem osoby posiadającej pozwolenie na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.
Porównanie art. 19 ust. 1 z art. 19 ust. 1a u.b.a. prowadzi do wniosku, że w przypadku skazania osoby posiadającej pozwolenie na broń prawomocnym orzeczeniem sądu skazanie to nie jest wystarczającą podstawą odebrania broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni, gdyż ustawodawca wymaga, aby było to jeszcze uzasadnione tym, iż zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu, zaś w przypadku gdy wobec takiej osoby toczy się postępowanie o takie przestępstwo, wystarczającą przesłankę podjęcia takich samych czynności jest - uwzględniając literalne brzmienie art. 19 ust. 1a u.b.a. - sam fakt, iż postępowanie jest w toku.
W orzecznictwie przy tym wskazuje się, że sam fakt, iż przeciwko osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami toczy się postępowanie o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., nie jest wystarczającą podstawą do odebrania takiej osobie przez Policję broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni. Prowadzi to do wniosku, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 588/23; 24 października 2024 r., sygn. akt II GSK 934/21; wyrok TK z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12).
Wskazana wykładnia art. 19 ust. 1a u.b.a. jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbieżna ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12. W uzasadnieniu wskazanego wyroku TK stwierdził bowiem, że użycie przez ustawodawcę słowa "może" stanowi wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany (względnie – oskarżony) o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób.
Mając na uwadze przedstawioną wykładnię art. 19 ust. 1a u.b.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, co wynika z akt administracyjnych (k. 26-28), że przyczyną odebrania skarżącemu broni w trybie art. 19 ust. 1a u.b.a. był fakt uzyskania informacji o wydanym 1 października 2019 r. postanowieniu o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 i art. 204 § 2 w zw. z art. 65 § 1 k.k.
Pierwszy z zarzucanych skarżącemu czynów z art. 258 § 1 k.k. polegał na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na czerpaniu korzyści z cudzego nierządu oraz ułatwianiu uprawiania prostytucji przez inne osoby
Kolejny zarzut dotyczył czynu z art. 204 § 2 w zw. z art. 65 § 1 k.k., polegającego na działaniu w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i czerpaniu korzyści z uprawiania prostytucji przez ustalone i nieustalone kobiety w ramach prowadzonej agencji towarzyskiej.
Dokonane 7 października 2022 r. prewencyjne zabezpieczenie broni, amunicji i legitymacji posiadacza broni ze względu na ciężar gatunkowy, społeczną szkodliwość i okoliczności popełniania zarzucanych skarżącemu przestępstw miało zatem na celu wyeliminowanie ewentualnego zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Skoro bowiem przeciwko skarżącemu toczyły się postępowania karne o przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu (udział w zorganizowanej grupie przestępczej) oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (stręczycielstwa, sutenerstwa), to jego zachowanie, choć niepotwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, daje podstawę do założenia, że stwarza on zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Postawienie zarzutów popełnienia tak poważnych przestępstw osobie posiadającej broń palną uzasadnia obawę użycia jej niezgodnie z obowiązującymi przepisami, zatem zastosowanie wobec skarżącego prewencyjnego zabezpieczenia broni znajduje oparcie w regulacji zawartej w art. 19 ust. 1a u.b.a.
Ponadto uznać należy, że wzgląd na bezpieczeństwo publiczne ma w tym przypadku pierwszeństwo nad interesem skarżącego polegającym na pozostawieniu mu prawa dysponowania bronią, na którą posiada pozwolenie.
Nie budzi więc wątpliwości, że w sprawie została spełniona przesłanka do czasowego odebrania broni i amunicji na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a., gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. -stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Każda z osób, której postawiono zarzut popełnienia umyślnego przestępstwa, tak jak w przypadku skarżącego, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, na które wskazuje skarżący, jak dotychczasowa postawa, doświadczenie zawodowe i osiągnięcia skarżącego.
Niewątpliwie sytuacja zaistnienia w tej sprawie przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. nakłada na Policję obowiązek odebrania broni i amunicji oraz niezbędnych dokumentów w trybie art. 19 ust. 1a u.b.a. Istota zarzutów postawionych skarżącemu, co prawda niepotwierdzonych jeszcze prawomocnym wyrokiem karnym, czyni bowiem uzasadnionym przypuszczenie, że skarżący może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest w polskim porządku prawnym ściśle reglamentowane i podlega restrykcyjnej ocenie. Należy je traktować jako rodzaj przywileju, a nie jako prawo podmiotowe. Od osoby posiadającej takie pozwolenie wymaga się zatem kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego. Posiadacz broni powinien być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Osoba, która wchodzi w konflikt z prawem, takiej rękojmi nie zapewnia, jest ona niewiarygodna co do posiadania, używania broni, zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. Zastosowanie wobec skarżącego prewencyjnego zabezpieczenia broni i amunicji znajduje zatem oparcie w regulacji zawartej w art. 19 ust. 1a u.b.a. Zatrzymanie broni i amunicji pozwoli bowiem wyeliminować ewentualne zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowana przez Sąd I instancji czynność materialno-techniczna odebrania broni została dokonana prawidłowo na podstawie i w granicach przepisów prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego (w tym protokołu przyjęcia broni i amunicji do depozytu z 7 października 2022 r., postanowienia prokuratora z 27 czerwca 2022 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów) wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których zaistnienie było konieczne do zastosowania ww. przepisów u.b.a. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej czynności w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych.
Tym samym zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt. 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej należy uznać za bezzasadne. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że czynności materialno-techniczne, tj. czynność odebrania broni, mają charakter działań o charakterze ściśle faktycznym i wykonawczym. Przywołane w ww. zarzutach przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zatem bezpośredniego zastosowania w toku dokonywania tych czynności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. na podjęte przez organ inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa przysługuje natomiast skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że WSA, oddalając skargę, nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.