Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2648/22, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi [...] (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) z 27 lipca 2022 r., nr BP.501.631.2021.2058.WA7.247374, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji) z 16 marca 2021 r. (pkt 1 wyroku) i zasądził od GITD na rzecz skarżącego 3960 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 wyroku).
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Dnia 29 września 2020 r. około godz. 8:00 w [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki Toyota, numer rejestracyjny [...]. Pojazdem kierował [...]. Kontrolowanym samochodem osobowym przewożono pasażera [...]. Pod wskazany adres przyjechał ww. pojazd, oznakowany jako taksówka. Podczas kontroli ustalono, że usługa przewozu została zamówiona poprzez aplikację [...], a wysokość opłaty za kurs została określona według aplikacji na 10,85 zł, a pasażer zapłacił gotówką 11 zł. Kierujący nie wydał paragonu. Podczas kontroli kontrolujący stwierdził, że pojazd był oznakowany jako taksówka zgodnie z właściwą uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Pojazd konstrukcyjnie przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W pojeździe nie było taksometru oraz kasy fiskalnej. W toku kontroli stwierdzono, iż podmiotem wykonującym przewóz drogowy był skarżący. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej numer 1255/2020 z 29 września 2020 r., notatką służbową oraz dokumentacją fotograficzną.
Decyzją z 16 marca 2021 r. WITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 28 000 zł, ograniczoną do wysokości 12 000 zł zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d.), tj. 12 000 zł: z tytułu naruszenia lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, 8 000 zł z tytułu naruszenia lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., oraz 8 000 zł z tytułu naruszenia lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.
Na skutek odwołania, decyzją z 27 lipca 2022 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożył skarżący. Sąd I instancji skargę uwzględnił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany stan faktyczny, sporna zaś pozostaje dokonana przez organ wykładnia prawa. Sąd wyjaśnił, że istota problemu prawnego tej sprawy dotyczy oceny charakteru spornego przewozu i jego klasyfikacji, co skutkowało przypisaniem skarżącemu wymienionych wyżej naruszeń i nałożenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skarżący w momencie wykonywania spornego przewozu 29 września 2020 r. posiadał ważną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a pojazd, którym wykonywany był przewóz, był do tej do licencji zgłoszony. W ocenie Sądu samo posiadanie licencji na wykonywanie przewozu taksówką, aktualnej na datę opisywanego zdarzenia, determinuje w istotnym stopniu kwalifikację dokonywanego przewozu w sytuacji, gdy jednocześnie pojazd, którym jest dokonywany przewóz, został do takiej licencji taksówkowej wpisany. Zdaniem Sądu, gdyby skarżący takiej licencji nie posiadał, wówczas kwestią otwartą pozostaje ustalenie charakteru dokonywanego przejazdu i czy nie miał on charakteru okazjonalnego. Dlatego też, jak wyjaśnił Sąd, poza przesłanką formalną dotyczącą posiadania właściwego pozwolenia (licencji) istotne również jest stwierdzenie, czy dany przejazd był wykonywany taksówką, czy też pojazdem, którego za taksówkę nie można uznać, w szczególności ze względu na brak oznaczenia identyfikującego dany pojazd z określonym rodzajem przewozu, tj. taksówką, co wyróżnia go spośród innych form przewozu drogowego.
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że pojazd, którym dokonano spornego przejazdu, był właściwie oznakowany jako taksówka, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji. Jedyne braki, jakie dostrzegł organ, dotyczyły wyposażenia taksówki w taksometr i kasę fiskalną, które to okoliczności, w ocenie Sądu, nie mogą w tym przypadku mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podkreślił, że najważniejsze znaczenie ma sam wygląd (oznaczenie) danego pojazdu, który dla potencjalnego pasażera stanowi podstawowy, bo wizualny warunek skorzystania z określonej formy przewozu, a sposób dokonywania płatności za przewóz i inne jego uwarunkowania techniczne mają przy tym charakter wtórny. Według Sądu błędne są zatem stwierdzenia organu, że skoro pojazd nie był wyposażony w taksometr lub aplikację mobilną (spełniającą odpowiednie wymagania), to była to wystarczająca podstawa do zakwalifikowania przejazdu jako okazjonalnego.
Zdaniem Sądu I instancji zasadny okazał się w tej sytuacji zarzut skargi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d., polegające na zakwalifikowaniu przedmiotowego przewozu jako przewozu okazjonalnego, w sytuacji gdy był to przewóz osób taksówką.
Sąd I instancji podkreślił, że organ powinien badać okoliczność czy spełnione zostały wszystkie wymagania konieczne dla przewozu taksówką, skoro skarżący posiadał w dniu spornego przejazdu stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W przypadku wykrycia braku spełnienia niektórych wymagań (koniecznych dla taksówki) organ miałby podstawę do nałożenia z tego tytułu odrębnych sankcji. Nie do przyjęcia jest, zdaniem Sądu, taki tok rozumowania organu, zgodnie z którym każdy brak techniczny taksówki, nawet brak w pojeździe apteczki czy koła zapasowego lub zestawu naprawczego, oznaczałby, że przejazd takim pojazdem traktowany byłby jako wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia czy licencji, nawet mimo zgłoszenia takiego pojazdu do licencji na taksówkę.
W ocenie Sądu, w takiej sytuacji strona może, a nawet powinna być ukarana za braki w wyposażeniu pojazdu, taksówki, ale nie za brak licencji, czy jak w rozpatrywanej sprawie zgłoszenia posiadanej licencji na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Skoro GITD wadliwie uznał, że kontrolowanego przejazdu nie należy zakwalifikować jako przewozu taksówką, na co skarżący posiadał stosowną licencję, a jako przewóz okazjonalny, to nieprawidłowo, w ocenie Sądu I instancji, została przez organ nałożona na skarżącego kara za wykonywanie przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., gdyż te parametry techniczne w ogóle nie dotyczą taksówek.
Z omówionych względów, zdaniem Sądu I instancji, organ naruszył powołane przepisy prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej nimi normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). W rezultacie, na co zwrócił uwagę Sąd, doszło również do naruszenia zasady zaufania, wynikającej z art. 8 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: k.p.a.). Sąd wyjaśnił, że wskazanymi naruszeniami prawa dotknięte są decyzje organów obu instancji, gdyż organ odwoławczy zaprezentował w zaskarżonej decyzji ten sam pogląd, co organ I instancji.
II
Od powyższego wyroku GITD wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 w zw. z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w wyniku błędnej interpretacji ww. przepisów organy nieprawidłowo zakwalifikowały przewóz jako przewóz okazjonalny zamiast jako przewóz taksówką, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisów prowadzi do wniosku, iż faktycznie był to przewóz okazjonalny, bowiem przewozy taksówką mogą być wykonywane wyłącznie pojazdem, który spełnia odpowiednie wymagania techniczne dla taksówki, natomiast kontrolowany przewóz był wykonywany samochodem osobowym.
GITD wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
III
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna organu zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, którym kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD z 27 lipca 2022 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Z treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji oraz powołanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. – wynika, że powodem uchylenia decyzji było naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d., polegające na zakwalifikowaniu przedmiotowego przewozu jako przewozu okazjonalnego, w sytuacji gdy, zdaniem Sądu I instancji, był to przewóz osób taksówką. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie jedyne braki, jakie dostrzegł organ, dotyczyły wyposażenia taksówki w taksometr i kasę fiskalną, które to okoliczności nie mogą mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd I instancji uznał zatem za błędne stwierdzenia organu, że, skoro pojazd nie był wyposażony w taksometr lub aplikację mobilną (spełniającą odpowiednie wymagania), to była to wystarczająca podstawa do zakwalifikowania przejazdu jako okazjonalnego.
Skarga kasacyjna organu została oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 pkt 11 w zw. z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że na temat problematyki związanej z koniecznością właściwego oznaczenia i wyposażenia pojazdu, aby mógł on zostać uznany za taksówkę, niejednokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny. Tytułem przykładu należy wskazać wyroki NSA z: 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 665/23; 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 530/24, II GSK 239/24; z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 1135/23, II GSK 417/24; 6 maja 2026 r., sygn. akt II GSK 2301/23; 28 maja 2026 r., sygn. akt II GSK 761/23; 23 czerwca 2026 r., sygn. akt II GSK 1172/23). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela zaprezentowane w uzasadnieniach wskazanych wyżej wyroków poglądy i przyjmuje je za własne.
Przechodząc do zarzutu sformułowanego w petitum rozpatrywanej skargi kasacyjnej, na wstępie należy wskazać, że w świetle obowiązujących przepisów transport drogowy osób dzieli się na cztery segmenty: przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego oraz przewozu okazjonalnego.
Przywołany w skardze kasacyjnej organu art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
Natomiast art. 5 ust. 1 u.t.d. wymaga przy podjęciu i wykonywaniu transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z kolei art. 5b ust. 1 u.t.d. nakazuje uzyskanie odpowiedniej licencji przy podjęciu i wykonywaniu krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
- 1) samochodem osobowym,
- 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
- 3) taksówką.
Istotnym przepisem wyznaczającym prawidłową kontrolę sądową decyzji organu wydanej w niniejszej sprawie jest także art. 2 pkt 43 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: p.r.d.) ustanawiający legalną definicję taksówki. W myśl tego uregulowania taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie:
- a) taksometru albo
- b) aplikacji mobilnej, o której mowa w 13b u.t.d.
Obowiązkowe wyposażenie i oznaczenie taksówki zostało uregulowane w § 24 (rozdział 7 – "Warunki dodatkowe dla taksówki") rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.), w którym wskazano, że taksówkę wyposaża się m.in. w taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje.
Jak wynika z definicji taksówki, zawartej w art. 2 pkt 43 p.r.d., w pojeździe spełniającym wymogi taksówki zamiast taksometru może być podłączona aplikacja mobilna, o której mowa w 13b u.t.d. Według tego ostatniego przepisu rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług (ust. 1). Aplikacja ta może działać przy udziale systemu teleinformatycznego, a wymiana danych pomiędzy aplikacją mobilną a systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania danych (ust. 2). Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacji związanych z przewozem osób oraz integralność i bezpieczeństwo gromadzonych danych (ust. 3 zd. 1).
Z kolei w art. 13b ust. 4 u.t.d. zawarto delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw informatyzacji, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia: 1) minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego, 2) sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny – mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną.
Na podstawie opisanej delegacji zostało wydane 28 maja 2020 r. przez Ministra Cyfryzacji rozporządzenie w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz.U. poz. 954). Zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia aplikacja mobilna, przy użyciu której następuje rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, powinna zapewnić funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 i 568). Aplikacja ta powinna być zatem powiązana z wirtualną kasą rejestrującą, która musi wystawić paragon fiskalny zawierający co najmniej informacje, o których mowa w obowiązującym w dniu spornego przewozu § 24 rozporządzenia z 29 kwietnia 2019 r. Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. z 2019 r., poz. 816).
W niniejszej sprawie przewóz pasażera spornym pojazdem wykonywany był 29 września 2020 r., co oznacza, że ww. rozporządzenia miały w rozpatrywanym stanie faktycznym zastosowanie. Ze stanu faktycznego sprawy wynika zaś, że pojazd, którym zrealizowano przewóz, nie był taksówką, gdyż: 1) został zarejestrowany jako samochód osobowy, a więc nie był badany pod kątem wymagań technicznych dla taksówki, 2) nie był wyposażony w podstawowy, wymagany dla taksówki element tj. taksometr, zaś program użyty do naliczania opłaty za przewóz nie był aplikacją mobilną w świetle obowiązujących przepisów.
Skarżący kasacyjnie organ zasadnie zatem wskazuje: "aby pojazd uznany był za taksówkę musi spełniać wszelkie warunki techniczne (obligatoryjne elementy), które określają przepisy szczegółowe. Zatem brak odpowiedniego wyposażenia (brak taksometru) nie czyni kontrolowanego pojazdu taksówką, nawet w sytuacji, gdy podmiot legitymuje się licencją na przewóz osób taksówką (...). Charakteru wykonywanego faktycznie przewozu nie determinuje jedynie rodzaj okazanego uprawnienia, ale wszystkie okoliczności faktyczne sprawy (...). Oznaczenia charakterystyczne dla taksówki, w które był wyposażony pojazd jedynie upodabniały go do taksówki".
Obowiązujące w zakresie przewozu osób przepisy prawa wskazują, iż wbrew twierdzeniu Sądu I instancji organ w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdził, że, skoro sporny pojazd nie był wyposażony w podstawowy element tj. taksometr lub aplikację mobilną spełniającą odpowiednie wymagania, to należało sporny przewóz zakwalifikować jako przewóz okazjonalny. Powyższe ustalenia stanowiły uzasadnioną podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w łącznej wysokości 28 000 zł za naruszenia określone w lp. 1.1., 2.10. i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d., ograniczonej do wysokości 12 000 zł zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d.
Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, który ocenia jako bezpodstawny i zaskakujący wniosek Sądu I instancji, że, "gdyby organ prawidłowo zakwalifikował rodzaj przewozu, to prowadziłby jedynie postępowanie w zakresie niespełniania kryteriów technicznych pojazdu jak dla taksówki". Obowiązujące przepisy nie przewidują bowiem żadnych odrębnych sankcji w tym zakresie. Słusznie skarżący kasacyjnie organ podkreśla w tym zakresie, że organy inspekcji transportu drogowego czuwają między innymi nad przestrzeganiem przez przewoźników zasad uczciwej konkurencji: "wykonywanie przewozów osób pojazdem, który nie jest prawidłowo wyposażoną taksówką na podstawie licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką narusza zasadę uczciwej konkurencji, bowiem nie wyposażenie pojazdu we wszystkie wymagane elementy powoduje, że przewoźnik taki nie ponosi kosztów ich zainstalowania, przez co ponosi mniejsze koszty od innych przewoźników wykonujących transport prawidłowo wyposażonymi pojazdami".
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa mających w niniejszej sprawie zastosowanie oraz że wszystkie niezbędne elementy stanu faktycznego sprawy zostały wyjaśnione, a zatem nie było podstawy do uchylenia wydanych w sprawie decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
W tych okolicznościach, ponieważ na uwzględnienie zasługiwał wskazany w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 w zw. z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz – wobec tego, że istota sprawy została należycie wyjaśniona – rozpoznał skargę, orzekając o jej oddaleniu na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).