Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2159/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. (dalej: "skarżący" bądź "strona") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 maja 2022 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
Pismem z dnia [...] października 2021 r., działając na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r. poz. 955, dalej "u.b.a."), organ Policji zobowiązał M. M. do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń.
Strona poddała się wymaganym badaniom i w dniu [...] listopada 2021 r. uzyskała pozytywne orzeczenie psychologiczne nr [...], a w dniu [...] listopada 2021 r. - pozytywne orzeczenie lekarskie nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu (dalej organ I instancji) wniósł odwołanie od powyższych orzeczeń do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu (dalej WCMP).
Strona stawiła się na badanie psychologiczne w trybie odwoławczym w dniu [...] stycznia 2022 r. i uzyskała ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i może dysponować bronią. W zakresie badania lekarskiego, początkowo termin badania w trybie odwoławczym został wyznaczony na dzień [...] grudnia 2021 r., jednakże na wniosek strony złożony telefonicznie został przesunięty na [...] stycznia 2022 r. W tym dniu skarżący nie stawił się na badania lekarskie.
Ponieważ skarżący nie stawił się na badanie lekarskie oraz nie przedstawił ostatecznego orzeczenia lekarskiego, organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego.
W dniu [...] lutego 2022 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego z prośbą o skierowanie go na badanie lekarskie celem uzyskania ostatecznego orzeczenia. Wyjaśnił, że telefonicznie przesunął termin badania lekarskiego w trybie odwoławczym z dnia [...] grudnia 2021 r. na dzień [...] stycznia 2022 r. Następnie otrzymał pisemne zawiadomienie o badaniach w dniu [...] stycznia 2022 r., w związku z czym był przekonany, że pismo to dotyczy również zmiany terminu badania lekarskiego. Wyjaśnił ponadto, że forma pisemnych zawiadomień Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu o terminach badań lekarskich i psychologicznych była niemal identyczna i różniła się jedynie pieczątką.
Organ I instancji przekazał powyższe pismo do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu. W odpowiedzi WCMP poinformował, że ustawowy termin badań lekarskich upłynął w dniu [...] stycznia 2022 r., a procedura odwoławcza została zakończona bez przeprowadzenia badań i wydania orzeczenia. Skarżący pismem z dnia [...] marca 2022 r. ponowił wniosek o wyznaczenie nowego terminu badań lekarskich, nawet na jego koszt, jednakże również powyższy wniosek pozostał bez odpowiedzi – WCMP poinformował, że procedura odwoławcza została zakończona w dniu [...] stycznia 2022 r. i nie ma możliwości wyznaczenia kolejnego terminu badań lekarskich.
Decyzją z dnia 18 marca 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną do celu łowieckiego.
Po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 23 maja 2022 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 u.b.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Komendant Główny Policji wskazał, że strona nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 5 u.b.a., ponieważ nie przedstawiła ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym. W konsekwencji nie potwierdziła w przewidziany prawem sposób swojej zdolności do dysponowania bronią.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W ocenie sądu pierwszej instancji istotne znaczenie miało to, że po wydaniu pierwotnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego została uruchomiona procedura odwoławcza przewidziana w art. 15h u.b.a. WSA zaakcentował, że z chwilą wniesienia odwołania wcześniejsze orzeczenia utraciły znaczenie jako podstawa oceny spełniania przez stronę warunków zdrowotnych i psychologicznych do posiadania broni, natomiast rozstrzygające znaczenie mogło mieć wyłącznie orzeczenie wydane w postępowaniu odwoławczym. Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy orzeczenie wydane w tym trybie ma charakter ostateczny i wiąże organy prowadzące postępowanie administracyjne.
WSA podzielił stanowisko organów, że niestawienie się skarżącego na badanie wyznaczone w ramach procedury odwoławczej skutkowało brakiem możliwości wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego, a tym samym niewykonaniem obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 5 ustawy. Sąd wskazał, że nieprzedłożenie takiego orzeczenia oznacza brak wykazania, iż strona nie należy do kategorii osób, wobec których ustawodawca wyłączył możliwość posiadania broni.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego, WSA uznał, że podnoszone przez niego okoliczności dotyczące przyczyn niestawiennictwa na badanie nie mogły wpłynąć na ocenę legalności decyzji. Sąd podkreślił, że ustawa wiąże określone skutki prawne z samym faktem nieuzyskania i nieprzedłożenia wymaganego orzeczenia wydanego w przewidzianym prawem trybie. Zdaniem sądu znaczenia nie mogła mieć również okoliczność przedstawienia przez skarżącego innych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, skoro nie zostały one wydane w ramach postępowania odwoławczego przewidzianego w ustawie o broni i amunicji.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
- a. art. 15h ust. 5 u.b.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że:
- i. na wniosek podmiotu zobowiązanego do poddania się badaniu nie można wyznaczyć kolejnego terminu badania w trybie odwoławczym w sytuacji, gdy podmiot ten nie mógł bez swojej winy uczestniczyć w badaniu w wyznaczonym terminie, podczas gdy przepis ten stanowi jedynie, że badanie w trybie odwoławczym przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, a z jego treści nie można wyprowadzić wniosku o niedopuszczalności wyznaczenia dodatkowego terminu badania;
ii. przedłożenie przez podmiot zobowiązany do poddania się badaniu wyników badań przeprowadzonych poza procedurą odwoławczą nie spełnia obowiązku wynikającego z tego przepisu, podczas gdy przepis ten stanowi jedynie, że badanie w trybie odwoławczym przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, a z jego treści nie można wyinterpretować niedopuszczalności i bezskuteczności przedłożenia wyników badań nieprzeprowadzonych w ramach procedury odwoławczej;
- b) art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 u,b,a, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. błędną ocenę zasadności ich zastosowania przez organy obu instancji na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez skarżącego obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych w ramach tych badań orzeczeń, a zatem brak było przyczyn do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń na tej podstawie;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- a. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji wydane zostały w oparciu o dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a także z zaniechaniem dążenia do dokładnego wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji tego na podstawie błędnych, niezgodnych z prawdą ustaleń, jakoby:
- i. skarżący uchylał się od obowiązku poddania się badaniom w trybie odwoławczym, podczas gdy skarżący na przestrzeni całego postępowania skutecznie wykazywał, że takiego zachowania się nie dopuszczał, a okoliczność nieprzystąpienia przez niego do badania wynikała wyłącznie z faktu wprowadzenia skarżącego w błąd co do terminu tego badania, a tym samym, że jego niestawiennictwo było niezawinione, ii. w sprawie zachodzą wątpliwości natury medycznej dotyczące tego, czy skarżący jest w pełni zdolny psychicznie i fizycznie do posiadania broni, podczas gdy skarżący w związku z niniejszą sprawą uzyskał pozytywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], pozytywnie orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], pozytywne orzeczenie psychologiczne w trybie odwołania z dnia [...] stycznia. 2022 r. nr [...], a nadto w toku postępowania przed organem drugiej instancji skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2022 r. nr [...], co w związku z niekaralnością skarżącego oraz pozytywnymi opiniami oni w miejscu zamieszkania oraz Kole Łowieckim nr [...] w J. jednoznacznie wskazuje, że jest on zdolny do dysponowania bronią i nie zagraża to bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu;
- b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji utrzymanie w mocy przez organ drugiej instancji decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, która to decyzja byłą wadliwa, było niedopuszczalne.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu drugiej instancji, zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej skarżący zarzucił zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym zarzuty te oraz ich argumentacja zostały tak skonstruowane, że pozostają w ścisłym związku, a zatem celowym jest ich łączne rozpoznanie.
Przed ich rozpoznaniem przypomnienia wymaga, że spór w sprawie sprowadza się do zagadnienia prawidłowości cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego. Powodem cofnięcia pozwolenia było niepoddanie się przez skarżącego badaniu i nieprzedstawienie orzeczenia lekarskiego wydanego w procedurze odwoławczej, co zdaniem organów Policji świadczy, że skarżący nie potwierdził w przewidziany prawem sposób swojej zdolności do dysponowania bronią. Organy Policji uznały, za informacją przekazaną przez WCMP w Poznaniu, że z uwagi na upływ 30 dniowego terminu przewidzianego w art. 15h ust. 5 u.b.a. procedura odwoławcza została zakończona i nie ma możliwości wyznaczenia kolejnego terminu badania lekarskiego.
Skarżący kwestionuje powyższe stanowisko wskazując, że nie uchylał się od przeprowadzenia badań lekarskich w trybie odwoławczym, zaś jego niestawiennictwo na badanie wyznaczone [...] stycznia 2022 r. było niezawinione, bowiem był przekonany, że termin ten został przesunięty na [...] stycznia 2022 r., kiedy to stawił się w WCMP w Poznaniu na badania psychologiczne. Skarżący wielokrotnie składał wnioski o wyznaczenie kolejnego terminu badania lekarskiego w procedurze odwoławczej. Jednocześnie skarżący wskazywał, że ze wszystkich przedłożonych do akt orzeczeń, zarówno lekarskich jak i psychologicznych, wydanych zarówno w procedurze określonej w u.b.a. jak i poza tą procedurą wynika, że nie wstępują przeciwskazania do posiadania przez niego broni.
Mając tak zarysowaną oś sporu w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał przede wszystkim zarzut naruszenia art. 15h ust. 5 u.b.a. sformułowany w pkt 1a ppkt "i" petitum skargi kasacyjnej.
W myśl art. 15h ust. 1 i 2 u.b.a. od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby przysługuje odwołanie. Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania (art. 15h ust. 5 u.b.a.), zaś orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7 u.b.a.). Ustawa zatem reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie, zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ustawy.
Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się, że przewidziany ustawą o broni i amunicji tryb odwoławczy (art. 15h u.b.a.) dotyczący czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej, zaś ostateczne orzeczenia lekarskie, jakkolwiek – co oczywiste – podlegają ocenie, to jednak nie podlegają – co należy podkreślić – weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń lub cofnięcie takiego pozwolenia (zob. wyroki NSA z dnia: 4 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 3293/19; 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1606/18, te i inne wyroki przytoczone w niniejszym uzasadnieniu dostępne w bazie CBOSA).
Odnosząc się do brzmienia art. 15h ust. 5 u.b.a. nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przepis ten wskazuje na termin instrukcyjny, w którym badanie w trybie odwoławczym powinno zostać przeprowadzone. Zgodzić się należy zatem z poglądem, że jego przekroczenie nie pozbawia orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym ostatecznego charakteru oraz mocy dowodowej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2023 r., VI SA/Wa 1566/22, CBOSA). W świetle powyższego za zasadne należało uznać stanowisko skarżącego kasacyjnie, że upływ powyższego terminu nie oznacza braku możliwości wyznaczenia terminu badania w trybie odwołania po upływie 30 dni, w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie stawił się na badania w pierwotnie wyznaczonym terminie. Przyjęcie zatem przez organy Policji, na co wskazywał WCMP w Poznaniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy procedura odwoławcza została zakończona z dniem [...] stycznia 2022 r. i nie można było wyznaczyć dodatkowego terminu na przeprowadzenie badań lekarskich w trybie odwoławczym, było nieprawidłowe bowiem nie wynikało z żadnego przepisu prawa.
Treść art. 15h ust. 5 u.b.a. nie stanowi przeszkody, aby badanie odwoławcze przeprowadzić w terminie późniejszym niż 30 dni od dnia przekazania odwołania, zaś orzeczenie lekarskie wydane po tym terminie, zachowuje walor orzeczenia ostatecznego.
Podkreślić należy, że z pism WCMP w Poznaniu wynikało, że termin na przeprowadzenie badań w trybie odwołania upłynął [...] stycznia 2022 r., mimo iż sam organ odwoławczy wyraził zgodę na ich przeprowadzenie [...] stycznia 2022 r, a zatem po upływie 30 dniowego terminu wynikającego z art. 15h ust. 5 u.b.a. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że co prawda skarżący nie stawił się na przełożone na jego prośbę badanie w dniu [...] stycznia 2022 r., jednakże trudno jest zarzucić skarżącemu, że uchylał się od ich przeprowadzenia, skoro dwa dni później stawił się w placówce medycznej na badania psychologiczne, później zaś wielokrotnie zwracał się z prośbą o wyznaczenie kolejnego terminu badań lekarskich a nawet był gotowy na pokrycie ich kosztów.
Niewątpliwie z ustawy o broni i amunicji wynika, że jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń jest orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane w trybie określonym tą ustawią, które stanowi podstawę wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na broń albo cofnięcia pozwolenia na broń. Nie jest więc możliwe – jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1411/20) – podważanie ostatecznych i wiążących orzeczeń lekarskich i psychologicznych przez przeprowadzenie innego dowodu na okoliczność stanu zdrowia osoby dysponującej pozwoleniem na broń (por. wyroki NSA z dnia: 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20; 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17; 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11; 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04).
O ile zatem organy Policji prowadzące postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego pod względem jego treści, o tyle na organach Policji ciąży obowiązek ustalenia czy orzeczenie takie zostało wydane przez uprawniony organ, z zachowaniem właściwej procedury i posiada walor ostateczności. Innymi słowy organy Policji są zobowiązane do zbadania czy orzeczenie lekarskie lub psychologiczne, zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Powyższe uwagi odnoszą się również do sytuacji, jaka miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy – niewydania przez organ orzeczenia lekarskiego w trybie odwołania. W takiej sytuacji, organy Policji zobowiązane są do samodzielnego ustalenia, czy odmowa wydania takiego orzeczenia znajduje umocowanie w przepisach prawa oraz ustalonym w sprawie stanie faktycznym. W niniejszej sprawie takiej oceny organy Policji nie przeprowadziły.
Mając powyższe na uwadze, za nieprawidłowe należało uznać twierdzenia organów Policji, zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach faktycznych sprawy, zachodziły podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, z uwagi na nieprzedstawienie ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym. Skarżący nie przedłożył powyższego orzeczenia, bowiem WCMP w Poznaniu błędnie uznało, z uwagi na treść art. 15h ust. 5 u.b.a., że procedura odwoławcza została zakończona i nie było możliwości wyznaczenia skarżącemu kolejnego terminu przeprowadzenia badania lekarskiego.
Za częściowo zasadny należało również uznać zarzut podniesiony w pkt 2a ppkt "i" petitum skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie art. 7 i art. 80 k.p.a. w zakresie w jakim odnosił się do wybiórczej i niepełnej oceny zgromadzonych dowodów, w zakresie wskazującym na zaistnienie przesłanek do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Podkreślić bowiem należy, że podstawą materialnoprawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń w niniejszej sprawie był art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a., który wskazuje, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Decyzja wydana na podstawie powyższego przepisu jest decyzją uznaniową, a zatem powinna być należycie umotywowana oraz uzasadniona.
Zatem sam fakt nieprzedłożenia wymaganego orzeczenia lekarskiego sam w sobie nie stanowi wystarczającej przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, organ powinien wykazać, dlaczego skarżący nie przedkładając takiego orzeczenia nie daje gwarancji prawidłowego korzystania z posiadanej broni palnej. Nie można też zgodzić się z organami, że samo nieprzedłożenie takiego oświadczenia wskazuje, że skarżący nie potwierdził w sposób przewidziany prawem swojej zdolności do dysponowania bronią. Organy Policji, o czym była mowa powyżej, są związane treścią wydanych orzeczeń czy to lekarskich czy też psychologicznych, a nie ich brakiem, co oznacza, że sama okoliczność nie przedłożenia wymaganego oświadczenia nie może świadczyć, że dana osoba nie ma zdolności psychofizycznych do dysponowania bronią, szczególnie w sytuacji gdy wszystkie orzeczenia przedkładane przez stronę, wydane zarówno w procedurze określonej w u.b.a. jak i poza tą procedurą były pozytywne, nie stwierdzające żadnych przeciwskazań do posiadania broni.
Organ w uzasadnieniu decyzji cofającej pozwolenie na broń winien był zatem wykazać, dlaczego w tym konkretnym przypadku, brak orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym jest na tyle istotną przesłanką, która uzasadniała pozbawienie skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich. Takich rozważań organy Policji w niniejszej sprawie nie poczyniły.
Natomiast za niezasadne należało uznać pozostałe zarzuty poniesione w skardze kasacyjnej – wskazane w pkt 1a ppkt "ii" oraz 1b petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 15h ust. 5 u.b.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 u.b.a. jak również wskazane w pkt 2a ppkt "ii" – naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Obowiązek poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, o których mowa w art. 15 ust. 5 u.b.a. dotyczy badań w obu instancjach, a zatem przystąpienie do badań przed organem I instancji nie zwalnia z obowiązku poddania się badaniom przed organem II instancji.
Jednocześnie skuteczne złożenie odwołań przez komendanta wojewódzkiego Policji od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji skutkowało podważeniem ich treści, co w konsekwencji oznaczało, że nie mogły one stanowić podstawy oceny spełnienia przez skarżącego warunków zdrowotnych i psychologicznych do posiadania broni. Nie ma również racji skarżący, że dowolne orzeczenia czy zaświadczenia wystawione przez uprawnionych lekarzy czy psychologów są wystarczające do wykazania braku przeciwskazań do posiadania broni palnej – badania te muszą być przeprowadzone w trybie przewidzianym w ustawie i przez uprawnione organy. Dlatego też wskazywane w skardze kasacyjnej orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w pierwszej instancji jak również wydane poza procedurą u.b.a. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. Pozytywne badania wykonane poza procedurą odwoławczą oraz opinie środowiskowe nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia, gdyż ustawa przewiduje zamknięty katalog środków dowodowych dotyczących stanu zdrowia posiadacza broni (zob. wyrok NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3241/19).
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec częściowej zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych, kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i podlegał eliminacji z obrotu prawnego. Uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę skarżącego uznając, że zachodzą podstawy do uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. W świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny – przyjąć należało, że organy Policji obu instancji dokonały błędnej wykładni a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 15h ust. 5 u.d.a., uznając, że upływ 30 dniowego terminu na przeprowadzenie badań lekarskich skutkuje definitywnym zakończeniem procedury odwoławczej i brakiem możliwości wyznaczenia skarżącemu kolejnego terminu przeprowadzenia badania lekarskiego, w sytuacji gdy okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że skarżący nie uchylał się od stawienia się na badania, wyrażał chęć jego przeprowadzenia i składał wnioski o wyznaczenie kolejnego terminu przeprowadzenia badania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji.
O kosztach postępowania sądowego zasądzonych od organu, na rzecz skarżącego w łącznej kwocie 1120 zł orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215), na które składały się 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, 100 zł opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, a także koszty wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego skarżącego za obie instancje w łącznej kwocie 720 zł.