Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 lutego 2023 r. uwzględnił wywiedzioną przez Komendanta Stołecznego Policji skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2689/21 w sprawie ze skargi J. B. na czynność odebrania broni przez Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r., uchylając wyrok Sądu I instancji, oddalają skargę oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego w ten sposób, że zasądził do J. B. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 440 złotych.
Pismem z dnia 4 marca 2024 r. Komendant Stołeczny Policji wniósł o uzupełnienie wskazanego wyroku w ten sposób, aby w punkcie 3 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać, że zasądzona kwota 440 zł dotyczyła kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wskazania na wstępie wymaga, że pismo Komendanta Stołecznego Policji obarczone jest niekonsekwencją co do wyboru środka procesowego, na którym organ opiera swoje żądanie dotyczące powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r.
W tytule rzeczonego pisma organu wskazano bowiem, że jest ono wnioskiem o sprostowanie wyroku. W uzasadnieniu żądania wskazano natomiast, że organ domaga się uzupełnienia wyroku, w sposób opisany w motywach pisma.
Wskazania zatem wymaga, że stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W świetle powołanych przepisów, zakres żądania pomieszczony w piśmie organu zaklasyfikować należało jako żądnie sprostowania postanowienia zawartego w punkcie 3 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. W swoje istocie organ domaga się zmiany – sprostowania niedokładności, jaką w jego ocenie było sformułowanie powołanego postanowienia w ten sposób, że: "zasądza od J. B. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Zdaniem autora pisma zmiana punktu 3 sentencji wyroku NSA powinna być dokonana w taki sposób, aby zasądzone od skarżącego koszty dotyczyły kosztów zastępstwa procesowego. Wskazuję się bowiem w piśmie, że: "(...) wnoszę o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. w pkt 3 poprzez wskazanie, iż kwota 440 zł ww. wyroku dotyczy kosztów zastępstwa procesowego.".
Mając powyższe na uwadze oraz treść powołanego art. 156 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia.
Kwestionowane przez organ brzmienie postanowienia pomieszczonego w punkcie 3 wyroku NSA nie jest obarczone wadą skutkującą rozbieżnością lub niejasnością brzmienia rzeczonego postanowienia z zamierzonym przez wyrokujący Sąd skutkiem, jaki postanowienie to miało osiągnąć w ramach obowiązujących przepisów prawa – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze treść przepisów Działu V powołanej ustawy, w tym jej art. 203 i 204 stwierdzić należy, że brak jest podstaw do określania, jak domaga się organ, jakiego rodzaju konkretnie kosztów dotyczyło orzeczenie w tym przedmiocie.
W obu przepisach – art. 203 i art. 204 oraz w art. 200 p.p.s.a. mowa jest o zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz zwrocie poniesionych przez stronę niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Przepis art. 205 p.p.s.a. określa natomiast czym są owe "niezbędne koszty postępowania", wskazując w § 2, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Brak jest, w świetle powyższego podstaw, aby w sentencji wyroku, w ramach zawartego w nim postanowienia o kosztach, używać sformułowania innego niż wynikające z treści powołanych przepisów, a więc sformułowania wskazującego na nałożenie na jedną ze stron obowiązku zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez drugą ze stron w związku z postępowaniem sądowym.
Wskazanie, jakie elementy składowe zasądzonych w wyroku niezbędnych kosztów postępowania, zawarte jest natomiast w uzasadnieniu wydanego wyroku, w części wskazującej na podstawę prawną postanowienia w tym przedmiocie.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. wskazuje w końcowej części uzasadnienia, na podstawę prawną postanowienia z punktu 3 sentencji wyroku, w tym na składową zasądzonych na rzecz organu kosztów, którą były koszty zastępstwa procesowego Komendanta Stołecznego Policji, reprezentowanego przez radcę prawnego zarówno w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdują podstaw do sprostowania niedokładności wyroku z dnia 7 lutego 2023 r., na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.