Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r., II FZ 89/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2532/14 w przedmiocie wpisu od skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia.
Pismem z dnia 20 lutego 2015 r. skarżący, wskazując jako podstawę art. 39, art. 47 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) wniósł sprzeciw na powyżej powołane postanowienie, uznając je za nierzeczowe i bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu strona wskazała na naruszenie zasady niezawisłości przez sądy administracyjne, zaniechanie i pozostawianie bez rozpoznania istotnych i kluczowych zarzutów, jakie przedstawiono w skardze z dnia 1 grudnia 2014 r., z dnia 8 stycznia 2015 r. w zw. ze skargą z dnia 12 listopada 2014 r. skierowaną do Ministra Finansów. Końcowo strona złożyła wniosek o wyłączenie sędziego NSA Macieja Jaśniewicza od orzekania w sprawie.
Postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o wyłączenie sędziego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Możliwość wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie od zarządzeń i postanowień określonych w art. 258 § 2 pkt 6 – 8 p.p.s.a. wydawanych przez referendarzy sądowych w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie zaś z dyspozycją art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) –orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
Mając powyższe na względzie należy podnieść, że wskazana wyżej ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem orzeczenia te stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
Zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. zostało skarżącemu doręczone wraz z pouczeniem, że jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Zatem wniesiony przez A. D. sprzeciw jako niedopuszczalny, podlegał odrzuceniu. Na marginesie wskazać należy, że jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu skarżący wskazał nieobowiązującą już ustawę o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. Ustawa ta została uchylona z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.