Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 maja 2026 roku, I SA/Po 344/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę E. B., M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 listopada 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. i zwrócił uiszczony w części wpis od skargi.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi w kwocie 30 zł- w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 2 kwietnia 2026 r. – k. 49 akt sądowych.
Mając na uwadze, że w wyznaczonym terminie wpis od skargi nie został uzupełniony skargi, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej jako "P.p.s.a.".
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżących wniósł o jego uchylenie i nakazanie WSA w Poznaniu dokonania wezwania o uiszczenie wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do oceny wniesionego zażalenia należy przede wszystkim przypomnieć, że powodem odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było niewykonanie wezwania w zakresie uzupełnienia braków fiskalnych skargi w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jest ona bezpodstawna.
Pełnomocnik Skarżących formułuje twierdzenia co do braku dostarczenia zarządzenia z dnia 13 marca 2026 r. w przedmiocie uzupełnienia wpisu od skargi i w konsekwencji o niezaistnieniu przesłanek do odrzucenia skargi. Z analizy akt wynika jednak, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 13 marca 2026 r. Sąd wezwał pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa i uiszczenia brakującej kwoty wpisu od skargi w wysokości 30 zł w terminie 7 dni, pouczając, że nieusunięcie braków formalnych skargi skutkować będzie odrzuceniem skargi (k. 43 akt). Również na zarządzeniu z dnia 13 marca 2026 r. znajduje się adnotacja sekretarza sądowego opatrzona jego podpisem o przekazaniu pełnomocnikowi wezwania do uzupełnienia skargi (k. 43, k. 46-48 akt). Przede wszystkim jednak w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru wskazanych wezwań w dniu 2 kwietnia 2026 r. Na wymienionym dokumencie określono zawartość przesyłki sądowej, wskazując, że zawiera ona "wezwanie do złożenia pełnomocnictwa; wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego; uzupełniającego".
Odbiór przesyłki o wskazanej zawartości został potwierdzony osobiście przez pełnomocnika (k. 49 akt). W świetle powyższych ustaleń argumentacja pełnomocnika, zgodnie z którą w przesyłce sądowej otrzymanej przez niego w dniu 2 kwietnia 2026 r. nie znajdowało się wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi pozostaje zatem gołosłowna i w sprzeczności nawet z potwierdzeniem odbioru opatrzonym jego własnym podpisem.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r., poz. 468 ze zm.), potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Tak więc to w interesie odbierającego pełnomocnika przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi.
Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniono, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki (por. postanowienie NSA z 25 czerwca 2026 r., II FZ 29/26). Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży bowiem obowiązek takiego zorganizowania swojej pracy, aby w sposób właściwy dbano o interesy mocodawcy (zob. postanowienie NSA z 7 maja 2014 r., II OZ 412/14, z 1 października 2025 r., III FZ 436/25).
W konsekwencji przedstawione w zażaleniu twierdzenia nie mogły się przyczynić do podważenia ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji i oceny, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a. w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.