Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 333/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez Syndyka masy upadłości "G." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w N. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 795/13.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.341) Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00).
W uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 333/15, wpisano na stronie 1 i 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w "Szczecinie" zamiast prawidłowego w "Lublinie". Na stronie 1 w wierszu 6 wpisano natomiast "Sad" zamiast "Sąd".
Ponadto na skutek oczywistej omyłki, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił zarzuty Syndyka masy upadłości z zażalenia z dnia 12 stycznia 2015 r. (tom I akt Sądu pierwszej instancji k-152-153), a nie z zażalenia z dnia 8 stycznia 2015 r. (tom I akt Sądu pierwszej instancji k-157-160). Z motywów postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika natomiast, że rozpoznano właściwe zażalenie z dnia 8 stycznia 2015 r. i wydano w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.