Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 grudnia 2014 r. oddalającego skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 10 kwietnia 2014 r. w przedmiocie opłaty targowej za dzień 29 lipca 2013 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca jest w bardzo trudnej kondycji finansowej, a wykonanie orzeczenia spowoduje istotną stratę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej podlega odrzuceniu.
Zauważyć należy, że przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) przewiduje wyłącznie możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, że możliwość udzielenia przez sąd ochrony tymczasowej polega jedynie na wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności objętych zakresem kontroli sądowoadministracyjnej. Nie obejmuje ona w tym zakresie możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji (art. 168 § 1 P.p.s.a.).
Odnosząc się do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Również z uzasadnienia złożonego wniosku nie wynika, że intencją strony było skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a., tym samym brak jest podstaw do weryfikowania sytuacji strony w kontekście przesłanek z tego przepisu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.