Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. o sygn. II FSK 705/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. J., M. S., Z. P. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2005 r., sygn. I SA/Gd 2106/02, oraz zasądził od B. J., M. S., Z. P. po 180 zł (łącznie 540 zł) na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W dniu 4 października 2007 r. skarżący wnieśli o sprostowanie wyroku NSA z dnia 24 maja 2007 r., poprzez wpisanie w punkcie drugim tegoż wyroku w miejsce kwoty 180 zł – kwoty 40 zł ewentualnie 45 zł, a w miejsce kwoty 540 zł – kwoty 120 zł, ewentualnie 135 zł.
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w.w. wniosek skarżących, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: P.p.s.a.)
Pismem z dnia 3 stycznia 2008 r. zatytułowanym "Wniosek/Skarga" skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego) wnieśli ponownie o: (1) sprostowanie lub zmianę wyroku NSA z dnia 24 maja 2007 r. w zakresie orzeczenia o kosztach lub też postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 2007 r. przez wpisanie w punkcie drugim wyroku z dnia 24 maja 2007 r. w miejsce kwoty 180 zł – kwoty 40 zł albo 60 zł; (2) ewentualnie naprawienie skarżącym szkody wyrządzonej niezgodnymi z prawem orzeczeniami, tj. w.w. wyrokiem NSA i postanowieniem NSA, o których mowa w punkcie pierwszym wniosku; (3) załatwienie wniosku skarżących o wydanie kserokopii protokołu rozprawy z dnia 24 maja 2007 r. w celu stwierdzenia m. in. czy i jaki pełnomocnik brał udział w tej rozprawie.
Uzasadniając pkt 1 i 2 w.w. wniosku skarżący podnieśli, że NSA w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2007 r., inaczej niż Sąd I instancji, uznał, że przedmiotem skargi nie jest należność pieniężna, lecz jedynie umorzenie postępowania w sprawie uzupełnienia decyzji. Zdaniem skarżących, gdyby tak było, to skarga podlegająca wówczas opłacie stałej podlegałaby odrzuceniu bez orzekania o zwrocie kosztów postępowania. Nadto zacytowano fragment uzasadnienia postanowienia NSA z 3 grudnia 2007 r., w którym podano, że "w niniejszej sprawie (...) występowało współuczestnictwo formalne (...) i od każdego z nich zasądza się zwrot kosztów postępowania" i podano, że taka wypowiedź – oparta na niewskazanym przez NSA art. 214 § 2 P.p.s.a., może się odnosić tylko i wyłącznie do kosztów i opłat sądowych, a nie do uregulowanego w innym rozdziale – zwrotu kosztów postępowania miedzy stronami, który to zwrot następuje stosownie do art. 202 § 1 w związku z art. 207 P.p.s.a. "odpowiednio do ich udziałów w sprawie." Dalej skarżący wskazali, że wynagrodzenie pełnomocnika za udział przed Sądem I instancji wynosi 240 zł, a przed NSA (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ i pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm., wynosi 50 % lub 75 % w.w. stawki minimalnej, czyli 120, albo 180 zł do podziału między trzech skarżących odpowiednio do ich udziału w sprawie, czyli po 40 zł lub 60 zł. NSA, przyjmując zamiast art. 202 § 1 jako podstawę rozstrzygnięcia art. 214 § P.p.s.a., dopuścił się oczywistej omyłki, co uzasadnia wniosek o sprostowanie niezgodnego z prawem wyroku.
Brak możliwości korekty wadliwego orzeczenia Sądu II instancji o kosztach byłby niezgodny z zasadą co najmniej dwuinstancyjnego postępowania. Ponadto wskazano, że skutkiem oczywistej omyłki oraz pomieszania uiszczania opłat sądowych z wynagrodzeniem pełnomocników i zwrotem kosztów między stronami NSA naruszył prawo skarżących do słusznego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy i wyrządził przez to skarżącym szkodę polegającą na obciążeniu ich wielokrotnie wyższym kosztem procesu. Wskazując na poniesioną szkodę wskazano, że wnoszą skargę w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: K.p.a.) i wnoszą o naprawienie im szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżących o sprostowanie wyroku jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2007 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżących z dnia 4 października 2007 r o sprostowanie wyroku z dnia 24 maja 2007 r. Tak więc wniesienie po raz kolejny tego samego wniosku do Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkuje naruszeniem powagi rzeczy osądzonej.
Niedopuszczalny jest również ewentualny wniosek skarżących o zmianę postanowienia, czy też wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na treść art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie przysługuje od nich żaden środek zaskarżenia, a co się z tym wiąże nie mogą być uchylane, ani zmieniane.
Należy zauważyć, że wniosek o naprawienie szkody na podstawie art. 227 K.p.a. nie mógł być przedmiotem rozpatrzenia, gdyż przedmiotem skargi na tej podstawie prawnej mogą być wszelkie czynności prawne i faktyczne lub też brak czynności właściwych organów lub ich pracowników a nie sądów administracyjnych.
Kierując się przytoczonymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a.