Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi A. L. na skutek wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej skargi kasacyjnej uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2013 r., uchylił decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2011 r. oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, umorzył postępowanie podatkowe w sprawach oraz zasądził od A. L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwotę 6.840 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został pełnomocnikowi strony skarżącej doręczony w dniu 18 maja 2016 r.
Pismem nadanym w dniu 31 maja 2016 r. pełnomocnik wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego co do kosztów postępowania sądowego w kwocie 40.326 zł obejmującego wpisy od skarg oraz koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika w związku z uwzględnieniem skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004-2007.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zgodnie z art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok Sądu pierwszej instancji.
W rozpoznawanej sprawie autorem skargi kasacyjnej jest Dyrektor Izby Skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną, uchylił zaskarżony wyrok w całości i stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek dodania oceny merytorycznej kontrolowanej decyzji i wypowiedzieć się, czy podatnik uzyskał w 2007 r. przychody z nieujawnionych źródeł.
Wskazano również, że w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny tj. 28 kwietnia 2016 r. na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13 utracił moc prawną art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., a to skutkowało uchyleniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzających je decyzji organów podatkowych I instancji, a także umorzeniem postępowania podatkowego.
Wobec tego jest rzeczą ewidentną, że pełnomocnikowi podatniczki nie przysługuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę organu, a nie podatniczki i uchylił decyzje organów podatkowych - nie na skutek skargi podatniczki, tylko działając z urzędu, z uwagi na utratę mocy obowiązującej art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Wniosek o uzupełnienie nie przysługuje również z uwagi na brzmienie przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny dodaje, iż wniosek o uzupełnienie wyroku w powyższym zakresie byłby dopuszczalny jedynie wtedy, gdyby Sąd nie zamieścił w nim rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w literaturze przedmiotu dotyczącej omawianych przepisów jak orzecznictwie.
W niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 4 wyroku orzekł o kosztach postępowania, tj. zasądził je od skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a wyrok zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Stwierdzić też trzeba, iż wobec tego, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawomocny nie jest też możliwa zmiana tegoż orzeczenia. Z tych też przyczyn domaganie się w rozpoznawanym wniosku, by na mocy art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełniono wyrok poprzez zasądzenie powyższych kosztów postępowania stanowi faktycznie wniosek o zmianę tej części prawomocnego wyroku, co jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.