Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 marca 2008 r. (sygn. akt II FSK 50/07), Naczelny Sąd Administracyjny uchylił – na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. – zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 października 2006 r. (sygn. akt I SA/Op 165/06), uchylający decyzję w/w organu z dnia 3 kwietnia 2006 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.
Uchylając zaskarżony wyrok Sąd kasacyjny zasądził od skarżącego (A. S.) na rzecz organu kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołano art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Wskazane orzeczenie doręczono Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 22 kwietnia 2008 r.
Pismem z dnia 24 kwietnia 2008 r. (data nadania we właściwym urzędzie pocztowym) organ podatkowy zażądał uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2008 r. (w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania) poprzez zasądzenie od skarżącego na rzecz dyrektora izby skarbowej kwoty 450 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Jak wyjaśniono we wniosku, Sąd odwoławczy w przytoczonym wyżej wyroku rozstrzygnął jedynie o zwrocie na rzecz organu podatkowego kosztów wpisu od skargi kasacyjnej, pominął natomiast koszty zastępstwa procesowego, chociaż w uzasadnieniu orzeczenia wskazano expressis verbis, że podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach stanowił § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 P.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Na mocy art. 193 P.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.
Z cytowanego art. 157 § 1 P.p.s.a. wynika, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Zakamycze 2005 r., s. 365). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ w przedmiotowym wyroku z dnia 4 marca 2008 r. zawarto orzeczenie o zwrocie – od skarżącego na rzecz organu – kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 100 zł. Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz organu koszty postępowania kasacyjnego w niższej niż należna wysokości (nie uwzględniając kosztów zastępstwa procesowego), nie uzasadnia żądania uzupełnienia wyroku, gdyż zasądzenie kosztów postępowania w niższym rozmiarze nie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia (w przedmiocie kosztów) – por. post. NSA z dnia 15 marca 2005 r. (sygn. akt GSK 1334/04, ONSAiWSA 2005 nr 6, poz. 124).
Z tych względów Sąd odwoławczy – na podstawie art. 157 § 1-3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. – odmówił uzupełnienia wyroku.