Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2010 r., o sygn. akt II FSK 445/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony przez G. w P. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. I SA/Po 966/08 oraz zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 maja 2008 roku [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jakkolwiek ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), nie stanowi wprost, że rektyfikacja może dotyczyć również treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, to jednak taką możliwość należy dopuścić, stosując wykładnię celowościową art. 156 § 1 powołanej ustawy. Pogląd ten potwierdzono m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 15.04.1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). W myśl art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia.
Na stronie dziewiątej uzasadnieniu wyroku z dnia 25 czerwca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny błędnie wskazał jako podmiot, obowiązany do wykonania zawartych w uzasadnieniu wytycznych sąd I instancji, podczas gdy ich wykonawcą po uchyleniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. powinien być organ odwoławczy.
W wobec powyższego wymienioną wyżej oczywistą omyłkę Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób wskazany w sentencji postanowienia.