Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3982/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną przez R. S. (dalej jako: "skarżący") oraz zasądził stosowne koszty na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze.
Wnioskiem z dnia 12 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie dotyczące rozpoznania złożonego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu wynagrodzenia według norm przepisanych za postępowanie w drugiej instancji, wskazując, że nie zostało ono zapłacone w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258- 261 P.p.s.a. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny do wydania rozstrzygnięcia w ww. zakresie (zob. art. 254 § 1 P.p.s.a.). Wskazać należy również, że w aktach niniejszej sprawy (k.
77) znajduje się odezwa, w której Naczelny Sąd Administracyjny zwracając akta Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nadmienił, że "do rozpoznania pozostaje wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu". Zatem Sąd pierwszej instancji został zobligowany do wydania rozstrzygnięcia w zakresie wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.