Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 398/17.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Jak podnosi się w piśmiennictwie, sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony (B. Dauter, Komentarz do art. 156 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex nr 498611). W tym kontekście zauważa się, że może się wydawać, iż ze zdania pierwszego art. 156 § 1 p.p.s.a. wynika, że sprostowanie wyroku następuje wyłącznie z urzędu. Jednak o możliwości złożenia stosownego wniosku świadczy rozpatrywanie ww. przepisu wobec treści art. 159 p.p.s.a. (w którym mowa jest o "wniosku o sprostowanie") oraz art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. (który przewiduje zażalenie m.in. na odmowę sprostowania orzeczenia). Wniosek o sprostowanie może złożyć każdy uczestnik postępowania na prawach strony (B. Dauter, dz. cyt.).
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca jest stroną postępowania. Z kolei wniosek o sprostowanie orzeczenia należy uznać za zasadny, bowiem w komparycji wyroku omyłkowo zamieniono numery postanowień organu dotyczące uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.