Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 397/15, mocą którego oddalono skargę J. A. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 30 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych, zawarto między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego orzeczenia". Wniosek uzasadniony jest tym, że wykonanie orzeczenia spowoduje dla skarżącego istotną stratę, zwłaszcza że skarżący jest w bardzo trudnej sytuacji majątkowej, co potwierdza przyznane prawo pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że w skardze kasacyjnej sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego orzeczenia", tj. wyroku WSA w Lublinie, do którego art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), regulujący wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, nie odnosi się. W przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych.
Przyjmując na korzyść skarżącego, że jego wniosek dotyczy wskazanej na wstępie decyzji SKO, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek nie jest zasadny. Jego uzasadnienie sprowadza się do jednego zdania, tj. że wykonanie decyzji spowoduje "istotną" stratę, bowiem skarżący jest w bardzo trudnej kondycji majątkowej, co potwierdza przyznane mu przez Sąd pierwszej instancji prawo pomocy.
Jak ustalił Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w postanowieniu z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 397/15, przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie go od kosztów sądowych. W motywach orzeczenia stwierdził, że dochody gospodarstwa domowego skarżącego i jego małżonki wynoszą 1370 zł brutto miesięcznie (z załączonego dowodu wypłaty wynika, że jest to 1378 zł netto; przyp. NSA). Z tych dochodów, które Sąd ocenił jako niskie, skarżący i jego żona utrzymują się, opłacając wydatki eksploatacyjne związane z zamieszkiwaniem w domu z córką, z którą jednak – jak podkreślał skarżący – nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Małżonkowie nie posiadają żadnych nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Na tej podstawie Sąd uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów związanych z zainicjowanym postępowaniem sądowoadministracyjnym, bez uszczerbku, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie może zostać zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest bowiem dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Wstrzymanie wykonania decyzji następuje przy tym wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności wskazane w art. 61 p.p.s.a. zachodzą. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania aktu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Wynika to z faktu, że przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym nie oznacza automatycznie zaistnienia przesłanek z art. 61 p.p.s.a. Gdyby tak przyjąć, to każdorazowo przyznanie prawa pomocy musiałoby skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu.
Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, by z powodu egzekucji należności z tytułu podatku od środków transportowych zaistniało ryzyko wyrządzenia mu szkody o cechach opisanych powyżej. Niskie dochody – choć świadczą o trudnej sytuacji życiowej skarżącego ‒ nie dowodzą, by egzekucja mogła wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wskazał, jakie konkretnie zagrożenia wiążą się z egzekucją spornych należności. Tymczasem to właśnie precyzyjne opisanie tychże skutków warunkowało uwzględnienie wniosku skarżącego. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Analizowany wniosek wymogów tych nie spełnia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił wniosek oddalić.