Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 3581/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J.K. i W.K. (dalej: "Skarżący) od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 155/14 w sprawie ze skargi Skarżących na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, oraz zasądził od Skarżących na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie kwotę 2400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pełnomocnik Skarżących wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w powyższym wyroku w ten sposób, że w miejsce "2400,00 złotych (słownie dwa tysiące czterysta" winno być "240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych)" Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Niezasadny jest wniosek pełnomocnika Skarżących o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2016 r. r. we wskazanym wyżej zakresie. Wniosek strony podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesionego przez organ. Stosownie natomiast do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Kwestia sprostowania orzeczeń Sądu została uregulowana w art. 156 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rozrachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Przepis ten jest dosłownym odpowiednikiem art. 350 Kodeksu postępowania cywilnego, dlatego poglądy wyrażane w orzecznictwie odnoszące się do postępowania cywilnego są odpowiednio aktualne także w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 1982 r. /I PZ 7/82 - OSNCP 1982 nr 10 poz. 155/ wyraził pogląd, iż sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione zarówno w komparycji, jak i w merytorycznej części orzeczenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu, gdyż sprostowanie nie może zmieniać treści rozstrzygnięcia. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. o sygn. akt OZ 887/04 - treść jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. W rozpoznawanej sprawie takie niedokładności lub omyłki nie zachodzą, a obowiązek zwrotu kosztów postępowania wynika z odpowiedzialności strony za wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 w zw. z art. 159 i w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji