Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 listopada 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 3093/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. S. – nazywanego dalej "Skarżącym".
W piśmie z 12 marca 2018 r. pełnomocnik Skarżącego, adwokat ustanowiona w ramach prawa pomocy, zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o uzupełnienie sentencji wyroku o punkt, w którym zostałyby przyznane na jej rzecz koszty pomocy prawnej udzielone z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności przemawiające za uzupełnieniem wyroku we wskazanym przez pełnomocnika zakresie. W wydanym orzeczeniu nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – p.p.s.a.), wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia w wojewódzkim sądzie administracyjnym. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a).
Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w tym przedmiocie jedynie w ramach kontroli instancyjnej postanowień wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, rozstrzygających wspomnianą kwestię.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 157 § 1-3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 tej ustawy – orzekł jak w sentencji.