Uzasadnienie
W dniu 28 stycznia 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga kasacyjna R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1092/12 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
W treści środka zaskarżenia zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Strona wyjaśniła, że wykonanie decyzji podatkowej spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, a także naruszy szczególnie ważny interes skarżącego i pozostawi go bez środków do życia. R. S. podniósł, że przedmiotowa decyzja określa zobowiązanie w podatku dochodowy od osób fizycznych na znaczną kwotę 9.075.946 zł, zaś kondycja finansowa skarżącego pozostaje bardzo trudna. Odwołując się do dokumentacji przedstawionej w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, skarżący zwrócił uwagę, że jego sytuacja majątkowa, która dotychczas nie uległa zmianie, stała się podstawą uzyskania prawa pomocy (w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi i ustanowienia pełnomocnika z urzędu), a także wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., który znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym (art. 193 powołanej ustawy), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpatrując wniosek złożony przez R. S., mimo jego stosunkowo lakonicznego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę fakt, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., w kontekście okoliczności podniesionych przez stronę, były już przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 20 września 2012 r. Uwzględniając żądanie skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że strona uzyskuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1.500 zł i nie posiada aktywów pozwalających na zaspokojenie należności podatkowej.
Biorąc pod uwagę wysokość podatku dochodowego określonego zaskarżoną decyzją (kwota ponad 9 mln zł), a także niewątpliwie trudną sytuację majątkową (będącą przedmiotem szczegółowej analizy w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy), Sąd doszedł do przekonania, że strona dostatecznie wykazała przesłanki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko prezentowane w powyższym postanowieniu, tym bardziej, że z oświadczenia skarżącego, a także dokumentacji dołączonej do skargi kasacyjnej nie wynika, by jego sytuacja uległa znacznej poprawie uzasadniającej zmianę oceny przesłanek warunkujących udzielenie tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Załączone do środka odwoławczego pisma (tj. formularz PPF, zaświadczenie o wysokości zarobków za miesiące sierpień – październik 2013 r., zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia, zeznania podatkowe za lata 2011-2012, wyciąg z rachunku bankowego oraz zaświadczenie ze spółdzielni mieszkaniowej o wysokości opłat za mieszkanie) potwierdzają bowiem brak zmiany sytuacji finansowej skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.