Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając w dniu 18 listopada 2004 r. skargi K.S. na decyzje Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 28 marca 2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2001 r., sygn. akt I SA/Kr 1015/02, dokonał niewłaściwego oznaczenia zaskarżonych decyzji i zamiast numerów [...] wskazał numery [...]. Mimo błędu, żadna ze stron postępowania nie wnioskowała o jego sprostowanie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną w dniu 28 września 2005 r. podobnie wadliwie wskazał owe numery decyzji. Dopiero w dniu 24 października 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie złożył wniosek o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2005 r. poprzez prawidłowe określenie numerów zaskarżonych decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpatrując wniosek o sprostowanie omyłki, na wstępie rozważyć należy jego dopuszczalność w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej u.p.p.s.a. – Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3 u.p.p.s.a.). Jeżeli akta znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z wniesioną skargą kasacyjną, nie jest on związany na podstawie art. 183 § 1 u.p.p.s.a. granicami tego środka zaskarżenia. Aktualny bowiem na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozostaje pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 29 maja 1970 r., sygn. akt I CR 231/70 (publ.
OSNC z 1971 r., nr 2 poz. 39), zgodnie z którym sprostowanie oczywistej omyłki może nastąpić z urzędu i w każdym czasie, nawet w odniesieniu do rozstrzygnięcia prawomocnego. Skoro bowiem samo sprostowanie nie zmienia treści rozstrzygnięcia, a jego celem jest zachowanie powagi wymiaru sprawiedliwości, to brak jest przyczyn do ograniczenia uprawnienia sądu kasacyjnego przewidzianego w art. 156 § 3 u.p.p.s.a. Gdyby je ograniczyć np. jedynie do możliwości sprostowania zaskarżonej części wyroku, czy zakreślić termin dla Strony do złożenia takiego wniosku do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd kasacyjny, to Naczelny Sąd Administracyjny musiałby wskazać Sądowi I instancji, aby on sprostował omyłkę. Po sprostowaniu omyłki w wyroku z dnia 18 listopada 2004 r., sąd wojewódzki musiałby ponownie przekazać akta do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem sprostowania postanowienia z dnia 28 września 2005 r., na gruncie powołanej ustawy nie posiada on bowiem uprawnień do sprostowywania orzeczeń Sądu II instancji.
Nie byłoby to ekonomiczne, a nawet raziło formalizmem, zwłaszcza, że samo umieszczenie przepisu w rozdziale "Orzeczenia sądowe", a nie wśród przepisów dotyczących skargi kasacyjnej dowodzi, że uprawnienia do sprostowania nie należy wiązać z ograniczeniami w postępowaniu kasacyjnym. Nie można również odmówić sprostowania oczywistej omyłki z tego powodu, że Strona odpowiednio wcześnie (w rozpatrywanej sprawie przed podjęciem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny) o to nie wnioskowała. Przyjęcie odmiennego poglądu powodowałoby, ze w obiegu prawnym pozostawałby wyrok wadliwy, a to jest sprzeczne z zasadą pewności obrotu prawnego. Dla podmiotów, które ten wyrok wiąże (art. 170 u.p.p.s.a.), bez znaczenia jest, z jakiego powodu powstała pomyłka. Istotne jest, by wyrok tych pomyłek nie zawierał (por. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz" Zakamycze 2005 r., str. 358). Ponadto należy mieć na uwadze, że za wyrok jako dokument urzędowy odpowiada Sąd, który go wydał, a nie strona, nawet jeżeli nie wnioskowała o sprostowanie orzeczenia z dnia 18 listopada 2004 r. przed podjęciem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając na względzie powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2004 r. na podstawie art. 156 § 3 u.p.p.s.a., a omyłkę w postanowieniu z dnia 28 września 2005 r. na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 u.p.p.s.a.