Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. o sygnaturze akt II FSK 2227/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 20132 r., I SA/Gd 16/13 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 października 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 9 listopada 2015 r. (w piśmie widnieje omyłkowo data 9 października 2015 r.) pełnomocnik skarżącej wniosła o uzupełnienie wyroku przez orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), w postępowaniu kasacyjnym mający zastosowanie na podstawie art. 193 p.p.s.a., stanowi dla strony podstawę prawną dla domagania się uzupełnienia wyroku wydanego przez sąd administracyjny. Powołany przepis stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku można zgłosić, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Oznacza to, że możliwość uzupełnienia wyroku dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia zawartego (tu: pominiętego) w sentencji i to tylko we wskazanym zakresie.
Zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Niezbędnymi kosztami postępowania w rozumieniu art. 205 § 2 p.p.s.a. są także koszty związane z przygotowaniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 - art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z odrębnymi przepisami, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. Z akt sprawy wynika, że odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona w terminie.
Pełnomocnikiem strony była radca prawny. Należy zatem uwzględnić rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji (tj. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prany w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, ale nie brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. i art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.