Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę kasacyjną R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 grudnia 2009 r., III SA/Wa 2240/09 w przedmiocie odrzucenia skargi. Skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez doradcę podatkowego, S. M., reprezentującego skarżącą w postępowaniu kasacyjnym z urzędu. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 lutego 2011 r.
W piśmie z 7 marca 2011 r., zatytułowanym: "wniosek o uzupełnienie wyroku", doradca podatkowy wniósł o uzupełnienie powyższego orzeczenia z 7 lutego 2011 r. o postanowienie dotyczące przyznania wynagrodzenia od Skarbu państwa z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty sądowe oraz jego wynagrodzenie nie zostały uiszczone w żadnej części przez uczestnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek pełnomocnika skarżącej podlega oddaleniu.
Przede wszystkim zaznaczyć należy, że orzeczenie z 7 lutego 2011 r., którym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. M. na posiedzeniu niejawnym, zapadło w formie postanowienia, a nie wyroku, jak błędnie wskazuje wnioskodawca. Skarga kasacyjna wniesiona została bowiem od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie odrzucenia skargi, a zatem, ani sąd pierwszej instancji, ani też Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygał sprawy merytorycznie i tym samym brak było podstaw do wydania wyroku w myśl art. 132 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."
W związku z powyższym, z uwagi na to, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął w przedmiocie skargi kasacyjnej w formie postanowienia, nie był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (por. również uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSA i WSA 2008/2/23).
Niezależnie jednak od powyższych rozważań należy zauważyć, że w myśl art. 250 p.p.s.a. wynagrodzenie doradcy prawnego w zakresie poniesionych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jak również zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, przysługuje mu bez względu na wynik sprawy. Art. 250 p.p.s.a. stanowi bowiem lex specialis w stosunku do art. 203 i 204 tej ustawy. Jednakże sądem właściwym do rozstrzygnięcia o przyznaniu lub odmowie przyznania wynagrodzenia za wykonane zastępstwo prawne jest wojewódzki sąd administracyjny, który postanowił o przyznaniu stronie prawa pomocy. Stosowne postanowienie zapada na posiedzeniu niejawnym i może zostać wydane przez sąd w składzie jednego sędziego, jak również przez referendarza sądowego zgodnie z art. 258 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.