Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2019 r., II FSK 2151/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2017 r., I SA/Gl 1091/16 w sprawie ze skargi J.S.A. z siedzibą w J.(dalej: spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 czerwca 2016 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r.
W punkcie drugim sentencji Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz spółki kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy wskazać, że w niniejszej sprawie sąd I instancji skargę spółki uwzględnił (karta 54). Organ wniósł w dniu 19 czerwca 2017 r. skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną organu oddalił wyrokiem, zasądzając zwrot kosztów postępowania kasacyjnego od organu na rzecz spółki.
Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 19 czerwca 2017 r., odpowiedź na skargę kasacyjną zastała sporządzona w imieniu spółki w terminie przez doradcę podatkowego. Przed sądem I instancji na rozprawie spółka była reprezentowana przez tego samego doradcę podatkowego (karta 53), który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną (karta 92) i stawił się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na rozprawie (karta 107).
Na koszty postępowania kasacyjnego spółki składa się jedynie wynagrodzenie doradcy podatkowego spółki, bowiem to nie spółka wnosiła skargę kasacyjną, uiszczając od niej wpis; spółka nie wnosiła również opłaty za sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu I instancji. Na etapie postępowania przed sądem II instancji spółka nie ponosiła kosztów opłaty od udzielonego pełnomocnictwa.
Sprawa dotyczy kwestii zaliczenia nadpłaty.
Zgodnie z § 3 ust 2 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31, poz. 153):
Wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji:
- 1) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł".
Zaś § 3 w ustępie pierwszym stanowi, że: "Kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji: 2) w pozostałych sprawach - 240 zł".
W dniu wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną obowiązywało rozporządzenie opublikowane w Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153.
Z powyższego wynika, że wynagrodzenie doradcy podatkowego przed sądem II instancji wynosi - gdy doradca ten stawił się przed sądem I instancji, sporządził skargę kasacyjną i stawił się przed sądem drugiej instancji, a sprawa dotyczy zaliczenia nadpłaty – 75% kwoty 240 zł, czyli 180 zł.
Punkt drugi wyroku Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 25 czerwca 2019 r., II FSK 2151/17 powinien zatem brzmieć: zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz spółki kwotę 180 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 156 § 2 p.p.s.a. o sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie w punkcie drugim wyroku z dnia 25 czerwca 2019 r., II FSK 2151/17 Naczelny Sąd Administracyjny nieprawidłowo wskazał kwotę 360 zł zamiast 180 zł.
Mając powyższe na uwadze z urzędu należało sprostować błąd rachunkowy i na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.