Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2067/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne P. sp. z o.o. w K. (dalej: P. sp. z o.o.) oraz Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 675/08 w sprawie ze skargi P.sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2000-2002.
W dniu 23 maja 2011 r. spółka złożyła wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku oraz o przeprowadzenie rozprawy w celu jawnego rozpoznania niniejszego wniosku. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że w sentencji rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi zarówno spółki "P." jak i Dyrektora Izby Skarbowej, jednak w jego uzasadnieniu zawarł tezy, tak jakby uzasadniające w części argumentację podniesioną przez organ podatkowy, tj. takie, które w istocie uzasadniałoby rozstrzygnięcie uwzględniające skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej. Autor wniosku zacytował fragment uzasadnienia wyroku, w którym Sąd kasacyjny stwierdził, że sporne faktury dokumentowały transakcje od początku fikcyjne, a zasadniczy powód nieuznania wydatków leżał wyłącznie w sferze dowodowej.
Następnie wskazał na fragment wyroku, w którym ten Sąd relacjonował dotychczasowy przebieg postępowania gdzie przedstawiono, że w ocenie Sądu pierwszej instancji organ powinien był przeprowadzić konfrontację lub ponowne przesłuchanie M. W. i M. M. obecności strony bądź jej pełnomocnika pozwoliłoby w pełni wyjaśnić sporny stan faktyczny. Dalej zacytował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2009 r., w którym stwierdzono, że ostateczne wyjaśnienie wszelkich związanych z tym wątpliwości może mieć miejsce jedynie w drodze przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego we wskazanym wyżej zakresie.
W ocenie pełnomocnika uzasadnienie wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. jest niespójne. Czytając je, nie można wprost stwierdzić, do których z poszczególnych zarzutów obydwu skarg kasacyjnych się odnosi Naczelny Sąd Administracyjny w kolejnych fragmentach uzasadnienia. Końcowo strona skarżąca zauważa, iż przedmiotowy wyrok należy rozpatrywać również w kontekście wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. II FSK 2066/09. Wyrok ten został bowiem wydany w analogicznej sprawie (tożsamy stan faktyczny i prawny, tyle że w przedmiocie podatku dochodowego za 1999 r.), przez ten sam skład sędziowski i na tej samej rozprawie. W powołanym orzeczeniu, zdaniem strony, sąd kasacyjny przyznał rację Sądowi pierwszej instancji w kwestii konieczności poprzedzenia uznania faktur za fikcyjne konfrontacjami świadków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek skarżącej spółki jest niezasadny i tym samym podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 158 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z treści powyższego uregulowania warunkiem wydania postanowienia na podstawie art. 158 p.p.s.a. jest istnienie wątpliwości co do treści orzeczenia wydanego przez ten sąd. Konieczność usunięcia tych wątpliwości, a więc dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości zarówno co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zarówno rozstrzygnięcie jak i wszystkie elementy uzasadnienia wyroku zawierające przebieg postępowania przed organami podatkowymi, a także stanowisko Sądu pierwszej instancji oraz jego ocena prawna dokonana przez Sąd kasacyjny zostały sformułowane jasno, klarownie i nie nasuwają wątpliwości interpretacyjnych.
Z tej przyczyny przedstawione przez pełnomocnika spółki żądanie wykładni wyroku w świetle art. 158 p.p.s.a. nie zawiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu. Brak było bowiem podstaw, by Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał nieistniejące wątpliwości tego orzeczenia.
W tej sytuacji należało zastosować art. 158 p.p.s.a. oraz w formie postanowienia orzec jak w sentencji.