Uzasadnienie
W dniu 24 września 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek P. D. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 23 grudnia 2013 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Od postanowienia tego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, którą wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Bk 57/14) Sąd ten oddalił. Wniosek skarżącego wynika z faktu, że w dniu 27 maja 2014 r. wystąpił ze skargą kasacyjną od tego wyroku.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wstrzymał wykonanie tego aktu na etapie postępowania w pierwszej instancji. Skarżący podał, że nie posiada środków na jednorazową zapłatę takiej kwoty, a przymusowa egzekucja pozbawi jego oraz najbliższą rodzinę środków do życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Jak stanowi art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.) mający zastosowanie w tej sprawie, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślenia wymaga, że ostateczne postanowienia administracyjne co do zasady podlegają wykonaniu (por. art. 61 § 1 P.p.s.a.). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, prowadzące do wyjątku od tej zasady, jest inicjowane wnioskiem strony. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania aktu.
Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a.
Art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazuje na 2 przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie ograniczył się do powoływania ogólników, które nie odnoszą się rzeczowo do jego indywidualnej sytuacji materialnej, stwierdzając jedynie, że on i jego rodzina zostaną pozbawieni środków do życia. Tego rodzaju stwierdzenie, niepoparte żadnymi dokumentami czy danymi, nie może stanowić podstawy dla wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Powoływanie się przez skarżącego na fakt, że Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonego aktu, również nie może wywołać oczekiwanych przez niego skutków.
Skarżący stwierdził, że "przesłanki, którymi kierował się sąd, (...) w dalszym ciągu pozostają aktualne". Tymczasem z treści tego postanowienia (z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 57/14) nie wynika ani jedna rzeczowa okoliczność, która uzasadniałaby takie orzeczenie. Również we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia kierowanym do Sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny takich faktów się nie dopatrzył.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że to w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie przedstawianych twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.