Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 stycznia 2011 r. (data wpływu do sądu: 24 stycznia 2011 r.) A. M. złożył wniosek o "sprostowanie i uzupełnienie treści wyroku II FSK 2060/10 z dnia 24 listopada 2010 r." We wniosku strona wskazała na siedem wniosków o sprostowanie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, której jej zadaniem powinny zostać uwzględnione. W uzasadnieniu strona wniosła również o uzupełnienie treści uzasadnienia wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na częściowe uwzględnienie.
Trafnie we wniosku zwrócił uwagę skarżący, że na stronie 12, jednakże w zdaniu trzecim a nie drugim od góry, Sąd błędnie wskazał, jako datę orzeczenia WSA w Łodzi dzień 14 października 2005 r. Na podstawie stanu sprawy nie ulega wątpliwości, że chodzi o wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 października 2006 r., I SA/Łd 911/06. Jest to oczywista omyłka pisarska. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. na wniosek strony sprostować na stronie 12 w linijce czwartej i piątej od góry zwrot "w wyroku z dnia 14 października 2005 r." na "w wyroku z dnia 24 października 2006 r." z wskazanych powyżej przyczyn.
Odnosząc się do pozostałej argumentacji wnioskodawcy dotyczącej sprostowania i uzupełnienia wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje jej ani za możliwą do zastosowania w drodze sprostowania lub uzupełniania wyroku, ani za trafną.
Zgodnie z treścią art. 156 p.p.s.a. sprostować można w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, Warszawa 1978, t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. komentarz do art.156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX\el 2009).
Tym czasem wnioski strony, poza dotyczącym błędnej daty wyroku WSA, nie mogą zostać uwzględnione. Dotyczą one istotnych okoliczności sprawy, na które strona ma inne zapatrywanie niż miał skład orzekający. Wnioski strony stanowią bowiem w rzeczywistości polemikę z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie. Nie mogą one być rozpatrywane w trybie sprostowania wyroku, bowiem kształtowałyby one inną treść uzasadnienia niż wynika to ze stanu faktycznego. Przedstawiona w uzasadnieniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny argumentacja została oparta na aktach sprawy przedstawionej do rozpoznania w ramach złożonej przez A. M. skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a.