Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2057/11, w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania (punkt 1 sentencji), a ponadto zasądził od skarżącego J. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt 2 sentencji).
Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. organ podatkowy wniósł o sprostowanie błędu rachunkowego zawartego w punkcie 2 sentencji powyższego wyroku wskazując, że wysokość należnych Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. kosztów postępowania kasacyjnego powinna wynosić 490 zł, w tym 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz 250 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
We wskazanym powyżej wyroku z dnia 4 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego 340 zł, uwzględniając kwotę wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 240 zł (zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz omyłkowo ustaloną kwotę wpisu stałego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Z akt niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. uiścił wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł (patrz kserokopia potwierdzenia wniesienia opłaty - k. 12 akt sądowych). Prawidłowo zsumowane koszty postępowania kasacyjnego należne organowi podatkowemu wyniosły zatem 490 zł.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpatrywanym przypadku doszło do oczywistej omyłki podlegającej sprostowaniu.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.