Uzasadnienie
Wyrokiem z 31 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny (II FSK 2052/15) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 lutego 2015 r. (I SA/Kr 1865/14).
Pełnomocnik Skarżących, tj. M.C. i P.C., wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego polegającej na pominięciu P.C., jako strony postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Wskazane w art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu.
Wniosek pełnomocnika o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy takiej omyłki. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowieniem z 24 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg wniesionych przez M.C. i P.C. na odrębne interpretacje indywidualne Ministra Finansów. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w skardze kasacyjnej, odpowiedzi na tę skargę, jak również w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W konsekwencji w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego należało jako skarżących oznaczyć nie tylko M.C., ale również P.C.. Z tych samych względów w punkcie drugim sentencji wyroku należało wskazać także P.C..
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować oczywistą omyłkę, stosownie do art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy.