Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2040/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. i W. C. (dalej" skarżący") oraz zasądził od skarżących na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Na powyższe rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego skarżący (reprezentowani przez adwokata) w dniu 8 listopada 2017 r. wnieśli zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez obciążenie skarżących kosztami postępowania kasacyjnego pomimo przyznanego prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia na rzecz adwokata kosztów prawa pomocy udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2017 r. o sygn. II FSK 2040/15 jest niedopuszczalne, dlatego podlega odrzuceniu. Przepisy postępowania wyraźnie określają, że zażaleniem mogą być zaskarżane wyłącznie postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jego orzeczenia – stosownie do art. 168 § 1 p.p.s.a. – są prawomocne już od chwili ich wydania, bowiem nie przysługuje na nie żaden środek odwoławczy Stąd wniesienie zażalenia na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne.
Bez znaczenia pozostaje podnoszona przez pełnomocnika okoliczność przyznania skarżącym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 248 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy, nawet w zakresie całkowitym, nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów postępowania, jeżeli taki obowiązek wynika z innych przepisów (tak stanowią m.in. art. 200-204 oraz art. 209 p.p.s.a.). Dlatego też przyznanie stronie prawa pomocy nie chroni jej przed odpowiedzialnością finansową za wynik postępowania, o czym rozstrzyga sąd w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę na podstawie art. 203 p.p.s.a. oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 i art. 204 p.p.s.a. Niemniej jednak sąd może uznać przesłanki, które legły u podstaw przyznania prawa pomocy, także za przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a., i na tej podstawie odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Taka sytuacja jednak w sprawie nie miała miejsca.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów prawa pomocy w postępowaniu zażaleniowym, należy wskazać, że NSA nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a).
Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia jest niedopuszczalny, w związku z czym podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.