Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1957/14

Uzasadnienie

1. 1. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2014 r. o sygn. I SA/Po 829/13 w sprawie ze skargi B. B. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (dalej: Dyrektor IS) z dnia 8 lipca 2013 r. o nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Wyrok ten jest dostępny – podobnie jak inne cytowane w uzasadnieniu orzeczenia – na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2. 2. Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2016 r., sprecyzowanym pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r., skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia co do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w zakresie kosztów podróży w łącznej kwocie 258 zł w związku ze stawiennictwem na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2016 r.
3. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4. 3.1. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazując jako podstawę uzupełnienia wyroku art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej w skrócie: p.p.s.a.) należy stwierdzić, że powołany przepis będzie miał właściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy Sąd wydając stosowne orzeczenie nie orzeknie o całości skargi lub gdy nie zamieści w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić według przepisów ustawy.
5. 3.2. Z kolei podstawę do wystąpienia przez skarżącego o uwzględnienie w kosztach sądowych kosztów przejazdu do sądu stanowi art. 205 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe pod warunkiem złożenia go w terminie wynikającym z art. 210 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.
6. 3.3. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r. wniesiony został wprawdzie w terminie określonym w art. 157 p.p.s.a., a sentencja powyższego wyroku nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego. Niemniej jednak w toku postępowania wywołanego skargą kasacyjną Dyrektora IS, pismem doręczonym w dniu 20 czerwca 2016 r. zawiadomiono skarżącego o terminie posiedzenia Naczelnego Sądu Administracyjnego mającym się odbyć w dniu 11 sierpnia 2016 r., jak również nadmieniono, że jego stawiennictwo na rozprawie nie jest obowiązkowe, a także pouczono o utracie uprawnienia "do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów". Skarżący pomimo osobistego stawiennictwa na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2016 r. nie zgłosił wniosku o zasądzenie kosztów przed jej zamknięciem. W rezultacie wniosek o uzupełnienie wyroku jest nieuzasadniony, ponieważ skarżący na podstawie art. 210 § 1 p.p.s.a. utracił uprawnienie do żądania zwrotu kosztów.
7. 3.4. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 210 § 1 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.