Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 38/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 12 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r.
Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 15 września 2008 r. określającą skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne za 2008 r. w wysokości 595 zł.
Z akt administracyjnych wynika, że Wójt Gminy K. decyzją z 12 lutego 2008 r. ustalił skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości 595 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia 1 sierpnia 2008 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy K. wspomnianą wyżej decyzją z dnia 15 września 2008 r., określił skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. na kwotę 595 zł przyjmując za podstawę opodatkowania: grunty rolne o pow. 0,6744 ha fizycznych, opodatkowane według stawki 180 zł za 1 ha oraz grunty pozostałe o pow. 200 m2, opodatkowane według stawki wynoszącej 0,18 zł za m2, budynki mieszkalne o pow. 96 m2, opodatkowane według stawki 0,50 zł za m2, budynki pozostałe o pow. 78 m2, opodatkowane według stawki 5 zł. Wyliczony od wyżej wymienionej podstawy opodatkowania podatek rolny wyniósł 121 zł, natomiast podatek od nieruchomości 474 zł.
W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił brak uzasadnienia faktycznego, brak związku uzasadnienia prawnego ze stanem faktycznym, ogólnikowość uzasadnienia. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącego, decyzja wymiarowa została wydana bez przeprowadzenia postępowania podatkowego z udziałem podatnika, co stanowi naruszenie art. 166 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej jako: O.p.) w zw. z art. 133, art. 134 § 1, art. 120 O.p., a także bez zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co gwarantują przepisy art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. Ponadto organ I instancji nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, czym naruszył art. 187 § 1 O.p.
Skarżący podkreślił również, iż Wójt Gminy K. nie zastosował się w znacznej części do oceny prawnej i wskazówek zawartych w treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 1 sierpnia 2008 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uznało, iż okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy ustalone zostały na podstawie danych za 2003 r., zawartych w ewidencji gruntów oraz budynków. Wiążący charakter tych danych (będących dokumentem urzędowym) na gruncie postępowania podatkowego wynika z art. 21 oraz art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, ze zm., zwanej dalej: p.g.k.).
W skardze na tę decyzję podatnik domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. Wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci akt sprawy modernizacji ewidencji gruntów wsi K., znajdujących się u Starosty [...]. Na uzasadnienie złożonego wniosku podał, iż od dnia 1 listopada 2008 r. obowiązuje zmodernizowana ewidencja gruntów wsi K., co może powodować zmianę danych ewidencyjnych w stopniu istotnym dla wymiaru podatków będących przedmiotem sprawy, na co organ odwoławczy nie zwrócił uwagi. Zarzucił, iż decyzja organu I instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia, zarówno faktycznego, jak i prawnego. Zawarte w decyzji "uzasadnienie" jest tylko ogólnym ujawnieniem przepisów, tym samym jest ono zbyt zdawkowe. Ponadto decyzja została wydana bez przeprowadzenia postępowania podatkowego z udziałem podatnika, co stanowi naruszenie art. 187 § 1 i art. 192 O.p.
Skarżący podniósł również, iż Wójt Gminy K. dopuścił się naruszenia art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej: u.p.o.l.), ponieważ nie jest dopuszczalne ustalenie obowiązku zapłaty całej kwoty podatku w terminie płatności ostatniej raty, gdyż w takim przypadku nie można mówić o płatności w ratach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) stwierdził, iż skarżący odniósł zarzuty skargi w głównej mierze do rozstrzygnięcia Wójta Gminy K., a jedynie pośrednio do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. Sąd wyjaśnił, iż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją miał zastosowanie art. 165 § 5 pkt 1 O.p., albowiem zarówno w podatku rolnym, jak również w podatku od nieruchomości obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa, a zobowiązania podatkowe poszczególnych podatników ustalane są corocznie (art. 6a ust. 1 - ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969, ze zm., dalej jako: u.p.r.) oraz art. 6 ust. 1 - ust. 3 u.p.o.l.).
Ponadto nie uległ również zmianie stan faktyczny, o czym świadczy chociażby to, że skarżący nie składał stosownych deklaracji, o których mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i art. 6a ust. 5 u.p.r., nakładających obowiązek ich składania między innymi w sytuacji, w której stan faktyczny uległ zmianie w sposób mający wpływ na powstanie i wysokość zobowiązania podatkowego.
Organ pierwszej instancji nie miał także obowiązku wyznaczenia skarżącemu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 200 § 2 pkt 1 O.p.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 180 i art. 187 § 1 O.p. Powołane wyżej przepisy stanowią bowiem regulację o charakterze ogólnym, odnoszącą się generalnie do postępowań dowodowych we wszelkiego rodzaju postępowaniach podatkowych. W niniejszej sprawie natomiast przedmiotem postępowania, a zarazem przedmiotem ustaleń faktycznych organów podatkowych było ustalenie przedmiotu opodatkowania w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości. Czynności te, prowadzone w celu określenia rodzaju i powierzchni nieruchomości (gruntów i budynków) stosownie do art. 21 p.g.k. dokonywane są w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co stanowi odstępstwo od ogólnego modelu postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Dane zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne.
W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje więc istotnego ograniczenia, w związku z czym nie można w tym przypadku zarzucać skutecznie niedopełnienia przez organy podatkowe swoich obowiązków w tym zakresie.
Na wynik sprawy nie może mieć także wpływu podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż od dnia 1 listopada 2008 r. obowiązuje zmodernizowana ewidencja gruntów wsi K. Zgodnie z art. 6a ust. 1 u.p.r., jak również art. 6 ust. 1 u.p.o.l. zobowiązanie podatkowe skarżącego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2008 r. powstało z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2008 r., jako że jest to pierwszy dzień pierwszego miesiąca roku podatkowego, a zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego nastąpiło w okresie wcześniejszym. Podstawę ustalenia stanu faktycznego stanowiła zatem aktualna na ten czas ewidencja gruntów i budynków.
Ponadto na dzień wydania decyzji organu odwoławczego, tj. 12 grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiadało informacji o jakichkolwiek zmianach w ewidencji gruntów, które mogłyby mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżący podnosząc fakt modernizacji ewidencji gruntów nie określił, na czym konkretnie te zmiany polegały, nie wskazał również wpływu tych zmian na jego zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i podatku rolnym. W aktach sprawy brak jest informacji o złożonych przez niego deklaracjach, dotyczących zmian stanu faktycznego, mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, których obowiązek złożenia wynika z w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i art. 6a ust. 5 u.p.r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, iż zmiana danych zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków, jak również zmiana decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego czy to w podatku rolnym, czy też podatku od nieruchomości następuje w ramach odrębnego postępowania, co w przypadku decyzji wymiarowych, wynika chociażby z art. 6a ust. 7 u.p.r. oraz art. 6 ust. 8 u.p.o.l. Nie można natomiast osiągnąć tego celu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego celem jest kontrola legalności decyzji, wydanej w określonym stanie prawnym i faktycznym.
Z tych względów Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącego o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci akt sprawy modernizacji ewidencji gruntów wsi K., albowiem przebieg tego postępowania nie ma wpływu na postępowanie podatkowe, a dla organów podatkowych wiążące są jedynie dane wynikające z ewidencji, sporządzone po przeprowadzeniu tego postępowania.
Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 6 ust. 7 u.p.o.l. poprzez ustalenie terminu płatności całej kwoty podatku od nieruchomości w terminie płatności ostatniej raty. Zgodnie bowiem z powołanym przez skarżącego przepisem podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy, właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Skoro decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w dniu 12 grudnia, natomiast decyzja organu I instancji 15 września, to nie było możliwe ustalenie wcześniejszych terminów płatności, odpowiadających ustawowym terminom płatności poszczególnych rat. Ustawodawca wprowadzając zasadę płatności tego podatku w ratach, przyporządkowuje je do konkretnych terminów, nie pozostawiając organom podatkowym jakiejkolwiek swobody w tym zakresie.
Niezależnie od powyższego, ustalenie terminów płatności poszczególnych rat, w terminach ustawowych po ich upływie, nie dość, że nie znajdowałoby uzasadnienia w przepisach, to naruszałoby prawny interes podatnika, narażając go na konieczność zapłaty odsetek od powstałych w ten sposób zaległości podatkowych.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego wadliwości uzasadnienia decyzji organu I instancji i niezastosowania się przez ten organ do wskazań zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 sierpnia 2008 r. Sąd zgadzając się z obszernym wywodem skarżącego odnośnie wymogów i roli uzasadnienia decyzji administracyjnej, nie znalazł podstaw, aby uznać, że uzasadnienie decyzji Wójta Gminy K. było tylko ogólnym ujawnieniem przepisów prawa podatkowego. Wprawdzie i ocenie Sądu uzasadnienie to jest nieco lakoniczne i zawiera pewne niedociągnięcia, jeżeli chodzi o formę, to mimo to brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie odpowiada ono wymaganiom z art. 210 § 4 O.p. Zawiera bowiem wskazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, wraz z podaniem źródła tych informacji (powołany art. 21 u.p.g. k.) oraz wskazuje przepisy, stanowiące jego podstawę. Przepisy te, w zestawieniu ze stanem faktycznym nie wywołują wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby ich szczegółowego wyjaśnienia.
Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji, jak również naruszenia innych przepisów prawa formalnego.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia skargi, mimo że w trakcie postępowania administracyjnego przed organami obu instancji zaszły naruszenia przepisów ustawy O.p., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – to jest:
- a) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., poprzez błędną jego wykładnię przez Sąd I instancji i uznanie, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia 15 września 2008 r. spełnia wymagania co do elementów uzasadnienia (faktycznego i prawnego) odpowiada tym przepisom i prawu, a w rzeczywistości decyzja ta nie spełnia wymagań z art. 210 § 4 O.p. (nie zawiera prawie żadnego uzasadnienia faktycznego – co najmniej jest ono niewystarczające, zaś uzasadnienie prawne jest zbyt ogólne i lakoniczne bez interpretacji przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego w sprawie podatkowej),
- b) art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i § 2 O.p., ponieważ organ odwoławczy zamiast uchylić w całości decyzję Wójta Gminy K. z dnia 15 września 2008 r. i orzec co do istoty sprawy bądź też przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, gdyż jej rozstrzygnięcie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, utrzymał decyzję Wójta Gminy K. z dnia 15 września 2008 r. w mocy.
- - art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niedopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów z akt sprawy modernizacji ewidencji gruntów wsi K. nr [...] znajdujących się w Starostwie Powiatowym w R., z których mogły wynikać od dnia 1 listopada 2008 r. zmiany danych ewidencyjnych wpływających na wymiar podatkowy, łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. (czyli za dwa ostatnie miesiące 2008 r.), czyli dowodów służących wyjaśnieniu istotnych wątpliwości w sprawie i uznanie, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia tych wątpliwości.
Skarżący zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości i w tym zakresie wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie i uwzględnienie skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 12 grudnia 2008 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. nie zajęło stanowiska co do skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd administracyjny ma obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia wówczas, gdy stwierdzi inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania istotne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy (gdyby ich nie było, zapadłoby inne rozstrzygnięcie, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r., I FSK 484/09, opubl. w Lex pod nr 594005, z dnia 26 czerwca 2008 r., II FSK 563/07, opubl. w Lex pod nr 485300, z dnia 30 listopada 2004 r., GSK 967/04, opubl. w Lex pod nr 184001).
W ocenie strony skarżącej do istotnego naruszenia przepisów postępowania doszło w postępowaniu przed organem pierwszej instancji poprzez sporządzenie uzasadnienia nie odpowiadającego wymogom wskazanym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Zarzutu tego nie można podzielić. Uzasadnienie organu pierwszej instancji zawierało, na co wskazał również Sąd pierwszej instancji, wszystkie elementy wymagane prawem. Na jego podstawie można było ustalić zarówno podmiot, jak i przedmiot i podstawę opodatkowania oraz sposób obliczenia należnego zobowiązania. Wskazano także podstawę prawną rozstrzygnięcia. Pozwoliło ono na ustalenie motywów, jakimi organ kierował się wydając decyzję określonej treści. Lakoniczność ustaleń oraz wyjaśnienia podstawy prawnej uzasadniała zgodność tych ustaleń z udzieloną przez podatnika informacją (o której mowa w art. 6 ust.6 u.p.o.l.) oraz niestnienie jakichkolwiek sprzeczności w zebranym materiale dowodowym czy też sporu co do wykładni i stosowania przepisów prawa, wymagającego szerszej argumentacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., I FSK 1877/08, opubl. w Lex pod nr 593743).
Trudno stawiać organowi wymóg polemizowania z zarzutami, których stron nie postawiła lub wyjaśniania wątpliwości co do treści prawa, gdy taka nie występuje. Brak potrzeby szerszego uzasadnienia potwierdza zresztą treść zarzutów, jakie strona stawia temu uzasadnieniu. Są one bardzo ogólnikowe. Nie wynika z nich, w stosunku do jakich konkretnie dowodów organ się nie wypowiedział, wykładni jakiego przepisu prawa nie dokonał, do jakich zarzutów strony się nie odniósł, tym samym na ich podstawie nie sposób konkretnie wskazać, czego w ocenie strony skarżącej w uzasadnieniu tym brakuje. Ogólnikowość tych zarzutów nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia, że ewentualna wadliwość uzasadnienia mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że odnosi się ona do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Nie było zatem podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji środka wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Nie było także podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 2 O.p. Strona wywodzi, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia, zaś zakres braków postępowania dowodowego był tak znaczny, że wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego z całości lub znacznej części.
Zasadą w postępowaniu podatkowym jest merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Uchylenie decyzji na podstawie art. 233 § 2 O.p. jest wyjątkiem od tej zasady i jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego bądź gdy postępowanie to jest niewystarczające i ustalenia wymaga większość faktów mających znaczenie dla zakończenia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2009 r., II FSK 455/08, opubl. w Lex pod nr 524596, z dnia 5 listopada 2008 r., II FSK 1053/07, opubl. w Lex pod nr 531082, z dnia 7 kwietnia 2009 r., I GSK 793/08, opubl. w Lex pod nr 541955). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej trudno wywieść, jakie fakty prawnie znaczące nie zostały wyjaśnione w postępowaniu podatkowym przez organ pierwszej instancji. Nie jest też prawdziwe twierdzenie skarżącego, że w sprawie nie podjęto w ogóle postępowania dowodowego.
Dowodami w tej sprawie (w rozumieniu art. 180 § 1 i art. 181 O.p.) były informacja podatkowa i wypis z ewidencji gruntów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzuca wprawdzie Sądowi pierwszej instancji, że nie zauważył naruszenia przez organy podatkowe art. 122 i art. 187 § 1 O.p., jednak i w tym zakresie formułuje jedynie ogólnikowe zarzuty, bez podania konkretnych faktów, których w postępowaniu nie ustalono, choć konieczność dokonania tych ustaleń wynikała z treści normy, jaka miała mieć zastosowanie w sprawie. Jak zresztą wskazano wyżej, z uzasadnienia decyzji (także organu pierwszej instancji) wynika, że wyjaśniono wszystkie okoliczności niezbędne do załatwienia sprawy.
Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 2 O.p. uznać należało za nietrafny.
Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także obrazy art. 106 § 3 p.p.s.a. Powołany przepis daje wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W judykaturze przyjmuje się, że dowód taki służyć ma realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego, jakim jest kontrola działania administracji publicznej. Nie można za jego pomocą zwalczać ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r., I FSK 693/09, opubl. w Lex pod nr 594168, z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, opubl. w Lex pod nr 558886). W tym przypadku strona wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z akt modernizacji ewidencji gruntów wsi K., znajdujących się u Starosty [...], bowiem według niej od 1 listopada 2008 r. obowiązuje zmodernizowana ewidencja gruntów wsi K., co może spowodować istotną zmianę danych ewidencyjnych.
Trafnie przyjął zatem Sąd pierwszej instancji, że dowód ten nie przyczyniłby się do wyjaśnienia sprawy. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia miała bowiem ewidencja gruntów i budynków i jej treść (art. 21 p.g.k) a nie przebieg postępowania mającego na celu jej modernizację (art. 24 a p.g.k.). Ponadto z akt sprawy wynika, że organowi odwoławczemu nie był znany dowód z tych akt. Powołanie się przez stronę na nowy dowód mogłoby co najwyżej stanowić podstawę wznowienia postępowania (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Pominięcie tego dowodu nie stanowi jednak naruszenia przepisów postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2009 r., I GSK 284/09, opubl. w Lex pod nr 550347). Nie mogłoby mieć zatem wpływu na wynik postępowania. Tym samym przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu nie służyłoby badaniu legalności decyzji.
Nie można także nie zauważyć, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona obowiązana jest, oprócz wykazania, że doszło do uchybienia wskazanemu przepisowi, wskazać, że było ono na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a., por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, opubl. w Lex pod nr 129933, z dnia 26 marca 2010 r., I FSK 588/09, opubl. Lex pod nr 594073). Skarżący w tej sprawie, powołując się na modernizację ewidencji nawet nie twierdzi, że doszło w jej wyniku do zmian charakteru spornych gruntów, mającego wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. Także i w tym wypadku ogranicza się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, bez wskazania na konkretne fakty. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia jakiegokolwiek wpływu oddalenia wniosku dowodowego na wynik sprawy.
Z tych względów skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.